Memorias del Ángel Caído (1998)

Ze bestonden nog niet : ff films van Alonso en Camara...wie ? Zegt me eigenlijk ook niet veel, maar hiervoor kregen ze toch enkele prijzeh en nominaties, waaronder een Goyanominatie voor beste debuut. Film trouwens die voor het nieuwe Spaanse hoororgolfje kwam, of toch nog aan het begin ervan hooguit. Nu is hij tamelijk vergeten, geen wonder : no cheerleaders, no jocks, no zombies, no flauwemetagrapjes, no sleaze, no gore.

Wat hou je dan eigenlijk over ? Wel, eerder een soort oldschool mystery van een type dat je nu of zelfs toen nog zelden ziet, meer dan allout horror. Misschien dat laatste ook wel het zwakste aspect. Niet vreemd gezien het geringe budget, helaas dachten de makers het niet zonder ffx te kunnen en de weinige die we zien zijn dan ook uiterst koddig. Maar zoals ik zei is het eerder opgezet als een mystery/ whodunnit.

De cast is zeker voor een low budget horrorfilm niet verkeerd, al heeft die Ulloa- toen nog tamelijk ongekend- slechts een bijrol, maar hierboven staan ouwe rotten als Alterio en Lopez Vazquez die toch geen onbelangrijke rollen spelen niet eens vermeld ! Ach ja, je moet kiezen.

Verhaal is dus simpel : een doorsneeparochie in Madrid waar zich een "wonder " lijkt te voltrekken , dat echter wordt gevolgd door een anti- wonder : communicanten worden schijnbaar gedood door het lichaam van gristus ! Daar moet de Satan achter steken, zou je zeggen...of misschien zijn hier meer aardse krachten aan het werk. Het is aan flic Echanove om dat uit te vogelen, maar de brave parochiepriesters besluiten zelf ook op uigen houtje op onderzoek uit te gaan. Slecht idee misschien, en de brave lieden beginnen al snel te hallucineren- dit op nogal koddige wijze helaas.

Uiteindelijk lijkt het spoor te wijzen naar een geflipte, satanische sekte van junkies die een sort semi- madonna die weent lijken te aanbidden- zie poster- of zijn dat ook allemaal hallucinaties ? Een door het Vaticaan gezonden ghostbuster begint ook aan het "mirakel "te twijfelen, en misschien moeten wij gaan denken aan een inside job...zo lijkt alles dan te gaan duiden op een 100 % rationalisering van wat we hebben gezien in een ontknoping die geinspireerd lijkt- deels- door een gekende Eco klassieker, maar dat vonden de makers blijkbaar ook wat te flauw. Helaas is het verplichte verrassende slot dan weer onhandig te noemen, bovendien typisch voor de tijd waaruit de film stamt - voor de millenniumwende dus.

Maar dan nog hebben we hier tenminste een poging om er iets serieus van te maken, wat voor - toen- jonge beginnende horroregisseurs toch al heel wat is. Ik zie dit nog liever dan een zoveelste "ik weet dat dit kut is maar dat is opzet snap je " horror " komedie " van broekpoepers die zich verstoppen achter afgezaagde meta-grapjes. Helaas werd die durf hier niet beloond.