Burnt Offerings (1976)

Aardige genrefilm die vooral door het goede acteerwerk en de sublieme soundtrack de juiste snaar weet te raken. Dit duurde bij mij echter wel aardig lang. Het 1ste uur vond ik bijna niet door te komen, maar daarna veranderde het. De film speelt puur op het suggestieve en moorden of bloed moet je niet verwachten. Prachtig einde.

Vrij trage, maar effectieve horrorfilm die beter wordt naar het einde toe, met een prachtig slot. Het is vooral Reed die zijn rol erg goed speelt en Bette Davis was erg creepy als oud dametje. De film had misschien wel iets meer shock-factor mogen hebben, vooral het eerste uur. De film is ook één grote ode aan Psycho, maar kan er wel niet aan tippen.

Mijn VHS-film heeft de naam Killhouse.

Sfeervolle spookhuisfilm bekroond met liefst zes prijzen: drie van de

Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films, USA in 1977 en drie op Sitges - Internationaal Film Festival van Catalonië ook in 1977.

Knappe sfeerschepping en goede vertolkingen. De moeite waard voor liefhebbers van ouderwetse horror voor wie het scheppen van een effectief angstklimaat primeert boven het vergieten van liters blood en het uitbeelden van veel gore. De Amerikaanse DVD release van MGM heeft Engelse en Franse subtitles maar de videotransfer kon beter.

Erg griezelige haunted house flick met ijzersterke vertolkingen. Er wordt tijd genomen om een beklemmend sfeertje neer te zetten en gaandeweg zie je de personages afglijden in waanzin en paranoia. Anders dan soortgelijke films speelt Burnt Offerings voornamelijk in op de suggestie. Precies daardoor is de spanning veel effectiever dan in de moderne spookfilms waarin spectaculaire special fx de standaard zijn. Alleen spijtig dat de sterke inhoud niet wordt doorgetrokken in de stilering. Hoewel het huis best griezelig oogt, hangt er een vervelende witte waas over de beelden die de film een nodeloos zomers tintje geeft. Maar dat is makkelijk vergeven als de finale eenmaal van het scherm dondert. Kippenvel!

De zomerse tegenhanger van The Shining? Ongelooflijk hoeveel overeenkomsten er zijn: de openingsscène in de auto op weg naar een afgelegen pand (en meteen onheilspellende muziek), het 'care-taken', de ouders die doordraaien, een gebouw dat 'leeft', de foto's aan het eind etc. De film en het boek kwamen eerder uit dan The Shining en Kings boek dus het kan haast niet anders of King en Kubrick hebben hier niet met een schuin oog naar gekeken, maar met de ogen wijd opengesperd.

Hoe dan ook, Burnt Offerings is inderdaad een geweldige atmospheric horror. Alles gericht op de drie personages, het huis, toenemende onderlinge spanningen en in dit geval gelukkig geen schrikmomenten of opzichte spookhandelingen (een dichtslaand deurtje uitgezonderd). Dankzij de heerlijk rustige opbouw en vooral een constante creepy soundtrack is Burnt Offerings vanaf minuut één boeiend, heb amper wat gemerkt van de vrij lange speelduur en dat er feitelijk niet veel gebeurt.

Er hangt steevast een nevelachtige gloed over de film die het toch al mysterieuze plot nog mistiger maakt. Alleen het camerwawerk zelf is wel erg vlak (wat hadden steady shots hier goed bij gepast..), de huiseigenaar en de klusjesman zijn net iets te karikaturaal en Oliver Reed met z'n grove postuur en Hulk-hoofd vind ik niet de perfecte keus voor deze rol. Maar hij acteert goed en het einde is erg strak, vooral ook omdat er veel in nevelen gehuld blijft. Dan ook die geslaagde 'slow pace' erbij en het is een van de beste haunted house horrors die ik gezien heb. En vreemd genoeg amper publiek voor te vinden..

Onterecht vergeten gothic horrorklassieker.

Wie van het genre houdt moet deze gezien hebben, al is het mijns inziens geen pure gothic horror, want er komen geen geesten in voor. Zowat alle recensenten zijn het er wel over eens dat Burnt Offerings van grote invloed is geweest op latere werken zoals The Shining (zowel het boek als de film) of mindere films als The Amityville Horror. Met verder een all star cast van oudgedienden is het zeker geen low budget horror. Desondanks flopte de film in de bioscoop.

Burnt Offerings is dan ook vooral sfeervol, mysterieus en uiteindelijk akelig. Voor schrikeffecten of zelfs het meest simpele spook zit je hier verkeerd. Geen klapperende deuren, krassende kraaien, kinderstemmetjes en noem alle clichés maar op. Dat kan dus verkeerde verwachtingen wekken, want spannend wordt de film nergens. Qua gevoel deed het me sterk denken aan sommige afleveringen van The Twilight Zone of Outer Limits; die waren ook eerder vreemd en bizar, dan eng.

Het idee van een levend huis dat parasiteert op zijn bewoners is briljant. Een wraakzuchtig overleden persoon, hoe griezelig ook, is nog altijd minder creepy dan een 'het' dat zijn bewoners aanvalt. Stephen King kan er nog steeds geen genoeg van krijgen, denk aan het veel recentere Rose Red. Dat ongrijpbare gevoel wordt door regisseur Dan Curtis op subtiele wijze verbeeld. Klokken die zichzelf repareren, dode bloemen die plots weer bloeien, een zwembad dat zichzelf opknapt - allemaal tekenen dat er iets goed mis is.

De ontknoping mag er wezen en laat je met een akelig gevoel achter. 3,5*

Een fijne sfeervolle old school horrorfilm.

Van het begin tot het einde voel je de spanning in de film. Prima verhaal en prima cast.

Latere horrorfilms hebben zeker hun inspiratie uit deze film gehaald.

Een mustsee uit het genre!

In tegenstelling tot de meeste Horror-klassiekers speelt Burnt Offerings zich in de zomervakantie af (met uitzondering van Summer Camp Slashers uiteraard). Geen betere reden om de film voor de Zomer Horror Challenge te kijken.

Een familie huurt een oud landhuis voor de zomer. Het is spotgoedkoop onder de voorwaarde dat ze goed zorgen voor de grootmoeder van de eigenaars. Als de familie het huis mooi opgeknapt heeft beginnen de eerste eigenaardigheden...

Oliver Reed speelde een erg sterke rol in deze psychologische (spook)huis-horror. Het gezinsdrama is van hoge kwaliteit en vond ik erg overtuigend overkomen. De film neemt flink de tijd om opgang te komen, maar dat is allerminst erg. Bette Davis zette ook een leuke rol neer als de tante op leeftijd.

De film is volledig op locatie opgenomen in het mooie landhuis. Hetzelfde huis is gebruikt voor het Mortuarium in Phantasm, een film die qua sfeer wel overeenkomt met de nachtmerrie scènes van deze film. De creepy chauffeur, zat oorspronkelijke niet in het boek waar de film op gebaseerd is, maar komt uit een herinnering van regisseur Dan Curtis. Toen hij op een begrafenis was, was er een chauffeur die mensen kwam ophalen, ondanks de begrafenis had de chauffeur een grote grijns op zijn gezicht.

Prima opgenomen met een typische jaren '70 uitstraling. Het wazige overbelichte beeld zie je alleen maar bij films uit dat decennium.

De film werd nergens echt sfeervol en van spookverschijningen kunnen we eigenlijk niet spreken. De horror is puur psychologisch en dat vond ik ook wel geslaagd. Het verhaal was vrij voorspelbaar, maar dat mocht de pret niet drukken. Het is een van Stephen King's favoriete horrorfilms en een inspiratie voor The Shining. Het - in mijn ogen waardeloze - The Amityville Horror is duidelijk ook geïnspireerd door deze horror-klassieker.

Een aanrader voor de horror-fan. Het drama is voor Horror van uitzonderlijk niveau en de film heeft een heerlijke creepy mysterieuze atmosfeer.

Oudgediende topacteurs [Burgess Meredith (!) en Bette Davis (!!)] en topacteurs van hun generatie [Karen Black en Oliver Reed] plus een intrigerende titel, maken dit al de moeite van het aanschouwen waard. En hoewel ik nauwelijks lovende kritieken over deze horrorfilm heb gelezen, is hij toch best onderhoudend. Black, Reed en Davis gaan op enig moment in de film lekker over-the-top en de muzikale score van Bob Cobert is aangenaam creepy. De film duurt wel onnodig lang en de cameo van Burgess Meredith is twijfelachtig, maar deze film is aanzienlijk beter dan de meeste horrorfilms die we tegenwoordig in de bioscoop door de strot geduwd krijgen.

Regisseur Dan Curtis is vooral bekent als maker van Tv-films. Waarschijnlijk de reden dat de film een heerlijk ontspannen sfeer bezit. Voor sommige kan die kalme toon wel tegen gaan staan. Echter voor mij is het een zeer fijne film. We zien de drie gezinsleden van de Rolf -familie en hun tante een enorm herenhuis betrekken tijdens de zomervakantie en na een geruime tijd werkt de kracht van het huis op hen in. Doordat er juist die serene rust in de film hangt, bemerken we langzaam de veranderende gemoedstoestand van de verschillende familieleden. En juist die psychologische dreigende sfeer maakt van deze film dat een lust om naar te kijken. Wat een prachtige '70 jaren spookhuis-film met een zeer goede cast van Oliver Reed, Karen Black, Burgess Meredith en Bette Davis. En zo sterk verouderd ziet de film er ook niet uit. Het verhaal is gebaseerd op een boek van Robert Marasco en dit moet een toch een zeer goed boek zijn geweest aangezien het naast deze film ook Stephen King inspireerde tot het schrijven van The Shining. Met dus een zeer sterk verhaal,een eerste klas cast en een paar nagel-bijtende scenes is het dan ook een vrij onderschatte film!

Sfeervolle horror met een mooie opbouwende spanning in een rustig voortkabbelend plotje.

Het is allemaal uiterst vermakelijk, mooi gefilmd en op een prachtige locatie.

Interessant om te zien waar Kubrick o.a. zijn inspiratie vond voor The Shining, alleen dat shot in de auto al richting het huis was herkenbaar!

Het einde was wel een beetje voorspelbaar, maar de uitwerking was geslaagd.

3,5*

Hoewel aanvankelijk een sterke beloftevolle opbouw, viel het mij al snel tegen op alle vlak. De scènes verlopen tergend traag, het acteerwerk is ouderwets en stoffig en eerlijk gezegd verwachtte ik een beetje wat er op het einde gebeurde. Ik mis een paar intense scènes. Dat de film in de jaren '70 gemaakt is is echter geen excuus: voorbeelden genoeg waar de uitwerking wel in orde was. Ik verwijs bvb naar films als "The Changeling" en "The Watcher in the Woods" (ook met Bette Davis trouwens).

Ook viel er niet veel te huiveren; een langgerekte geeuw trok al eerder over mijn gezicht dan een gespannen en gefixeerde blik. Ik verwachtte er meer van op basis van de vrij hoge ratings en dito gemiddelde.

Ondertussen al 43 jaar oud deze film en eigenlijk kende ik de film niet tot vorig jaar in de horrorchallenge.
Nu eindelijk eens bekeken en het is best wel een goede horrorfilm. De film moet het vooral hebben van een rustige, goede opbouw met aandacht voor de verschillende personages en de duistere sfeer die heerst rond het verhaal. Prima acteerwerk overigens. Er gebeurt misschien te weinig, maar het verhaal blijft wel boeiend tot het einde. Daarbij heeft het verhaal wel een leuk gegeven : het huis voedt zich met de zielen van de mensen die er komen wonen. Leuke ' oude ' ontdekking ! 7/10

Goeie film waarin een gezin een heel groot huis huurt in de zomer voor een lage prijs. De langzame opbouw is zeker goed en er gebeurd ook genoeg waardoor het nergens echt inzakt. Het huis zelf draagt voor een groot deel bij aan de sfeer van deze mysterieuze horrorfilm. Een aantal spannende scenes en ook een prima ontknoping.

Je verwacht een horrorfilm met deze film over een zogezegd huis waar het zou spoken , maar eigenlijk krijgen we als kijkers vrijwel niks te zien behalve enkele keren een dichtslaande deur .

Constant word de kijker aan het lijntje gehouden , dat begint al met de oude dame die verzorgd moet worden maar die we nooit te zien krijgen , langzaam aan beginnen de bezoekers zich steeds vreemder te gedragen en je vraagt je af waarom ze maar niet weg willen gaan .

naar het einde toe word het steeds bizarder en het einde laat de kijker met een heel hoop vragen en frustraties achter want je weet nog steeds helemaal niks van wat er nou precies aan de hand is .

Nee dit vond ik geen goede film .