Los Lunes al Sol (2002)

Een film zonder een echt verhaal maar meer leunend op de verveling van een stel werklozen met praktisch geen doel. Dat loopt allemaal nogal traag met zo hier en daar prima momenten. Een van die unieke momenten is Jose thuiskomt en zijn vrouw op het punt staat hem te vertellen dat ze hem verlaat. Hij gaat tegen haar aanliggen en verteld over de kroegmaat die was verlaten door zijn vrouw en nu door een ongeluk naar beneden was gevallen. Ze gooit het deken over de tas met haar spullen naast de bank en kan haar tranen niet ophouden. Hier valt niet alleen Bardem wederom weer op, maar ook mijn ontdekking van Luis Tosar, die Jose speelt. Hij speelt een beetje een zelfde soort tragisch type als in Te Doy Mis Ojos, alleen meer ingetogen, maar nog steeds erg goed. 3 sterren

Zeer mooie film. Een tragikomedie volgens de Mike Leigh-traditie over mensen in een streek met veel werkloosheid die het moeten hebben van het kleine geluk op bepaalde momenten van de dag.

En dan met een hoop humor tussen de bitterheid.

Geweldige rol van Bardem ook weer. Zo prachtig als hij dat kinderboek voorleest, hahaha .

Prima film met een aantal prima acteurs en actrices.

Ik vrees dat het onderwerp (vooral ook in (Spanje) in de nabije toekomst met de crisis alleen nog maar aktueler gaat worden! Wat een trieste bedoening.

Egido's karakter vond ik het meest sympthiek: hij blijft tegen beter weten in solliciteren. Hij lijkt trouwens veel op Manuel Morón (die killer uit 'La Noche de los girasoles'); ik dacht even dat het hem was!

De film deed me ook een beetje denken aan 'The Full Monty', maar dan zonder een greintje hoop.

Dat was een sympathiek, kleinschalig filmpje.

Het eerste half uur vond ik wat langdradig met veel te veel geleuter, maar dat kwam hoofdzakelijk omdat je op zo'n korte tijdspanne nog niet genoeg meevoelt met de personages, later loopt dat wel vlot.

Santa en de mooie dochter van de cafébaas hebben blijkbaar wat met elkaar, maar't is niet meteen duidelijk wat, het zal kalverliefde zijn.

Meestal speelt er geen muziek, maar de zeldzame keren dat die erdoor komt klinkt het wondermooi.

6,5/10, omdat er iets te veel overbodige babbelscènes in voorkomen.

Zulke sociaal bewogen Drama's zijn niet aan iedereen besteed, dus enkel een aanrader voor de liefhebbers van het genre.

Futloos!

Uiteraard ook wel een beetje de bedoeling van deze film, maar ik had bar weinig op met die slome, niet vooruit te branden mannen in een midlife crisis die hun dagen slijten in cafes en vervuld waren van zelfmedelijden. Uitgezonderd die ene kerel die stug door bleef solliciteren en ook Javier Bardem was bij momenten nog wel interessant om naar te kijken, met name toen hij een verhaal voorlas aan een klein meisje, een oprecht mooie scene!

Het helpt trouwens ook niet mee dat Vigo als een smerige stad wordt neergezet. Een 2,5*

Mooie film die haast volledig draait om de acteurs. De heren zitten door het verlies van hun werk in een vervelende en uitzichtloze positie en dat heeft gevolgen voor hun eigenwaarde. Ieder gaan ze daar op hun eigen manier mee om. Gelukkig blijft de film ingetogen en hier en daar met een lach zodat het geen loodzwaar drama is geworden.

Deze film heel lang geleden al eens gezien, maar ik herinnerde me er nog maar bar weinig van. Maakt niet uit, dan kijk je er weer objectief naar. Een sociaal drama van een vijftal collega's die ontslagen zijn bij de scheepswerf en die vanaf daar hun leven al dan niet (vooral niet) met succes weer op de rails proberen te krijgen. Het is een behoorlijk troosteloos verhaal, maar het bouwt mooi op en je leert de individuen en hun karakters goed kennen. Er zitten leuke verhaallijntjes in en ook af en toe mooie subtiele humor en menselijke scenes. Vooral mooi om te zien hoe de saamhorigheid in de groep groeit, ondanks de uitzichtloosheid die allerlei nieuwe problemen met zich mee brengt.