La Cinquième Saison (2012)

De gehandicapte zoon, die uiteraard de wereld om zich heen niet begrijpt en daarom het gelukkigst lijkt in deze modderige ellende, spande de kroon in dit absoluut dolkomisch theatraal verhaaltje. Zelden zo vaak bij alle onverklaarbare zaken (de verkrachting! het oneindig inzoomen op een hoop worstjes!) met een brede glimlach om me heen zitten kijken en me afgevraagd of we dit nou allemaal moesten slikken omdat het zo'n artistiek aura rond zich heen heeft? La Cinquième Saison vervalt in een bombastisch werkje dat veel grote thema's aanhaalt, en erin slaagt om geen enkele daarvan degelijk uit te werken, waardoor de film een wandeling is langs een jaar-durende misère waarin personages ernaar verlangen om in slow-motion uit beeld te vallen. Oh ja, de tienerprostituee met een bronchitis krijgt u er gratis bij.

2* En die gaan dan vooral naar dat briljante eindshot. Wie de film al heeft gezien, weet dat hij zich gelukkig prees dat de film op dat moment niet in 3D was...

Weer een aangenaam deel in de man vs nature trilogie van Brosens en Woodworth. Van Mongolië en Peru naar de lage landen, qua omgeving een flinke setback maar de kilte en lelijkheid van de lage landen heeft hier zijn esthetische functie. La Cinquieme Saision toont de onwetendheid en arrogantie van de mens jegens de natuur, qua insteek dus een bocht van 180 graden.

Visueel is het misschien nog wel de meest verbluffende van de 3, harmonisch samenspel van beeld en geluid. Het sounddesign is complementair aan de visuele registratie en de aanklacht van Brosens en Woodworth jegens de algemene houding van de westerlicht richting de natuur is treffend. o geldt ook voor de egocentrische aard van de westerling. Nergens is de toon van Woodworth en Brosens belerend en nemen ze bewust de kijker niet bij de hand.

Een heel treffend maar naargeestig portret die de eco trilogie tot zijn eind brengt. Zowel thematisch als cinematografisch is het een groot succes gebleken. Want zijn onze zuiderburen gezegend met zo'n magnifiek filmmaker. Nu mag Brosens gaan proberen indruk te maken met een komedie.

Ik moest ook aan The Wicker Man denken. Daar kun je eigenlijk gewoon niet omheen. Nog meer werd ik echter herinnerd aan Songs from the Second Floor. Een zelfde soort stijl met vergelijkbare humor en ook een plot dat naar het apocalyptische neigt en kijkt hoe mensen daar mee omgaan. Ik vond La Cinquième best een goede film, maar doordat ik bijna iedere minuut moest denken aan die andere twee films bleef het gevoel constant knagen dat ik het allemaal al eens gezien heb en beter. Op zich is het niet erg, want deze film is goed genoeg om er redelijk mee weg te komen, maar aan de andere kant is het ook niet handig voor een film die het van vervreemding moet hebben om wat te bekend voor te komen.

In feite vond ik het nogal voorspelbaar. Als je eenmaal door hebt dat de ellende met de natuur steeds groter wordt en dat het weer zo'n film is waarin beschaving wegvalt weet je welke kant het op gaat. De meeste films met een apocalyptische invalshoek laten een zelfde soort blik op de mensheid zien. Na tien minuten vermoedde ik al dat het zou eindigen met een menselijk offer en welk mens ervoor gekozen werd wist ik ook meteen: de buitenstaander. Vooral jammer is dan dat er voor een gehandicapt jongetje gekozen is als symbool voor het geluk, één van de grootste clichés van alle symbolen. Dat soort ideeën maken geen indruk meer op me.

Maar de stijl kan nog wel indruk maken. Ik mis een beetje het oog van detail dat zo'n Roy Andersson wel aan zijn film weet te geven, maar de manier waarop de shots gefilmd zijn is bijzonder fraai en het zorgt ervoor dat de nare sfeer goed overkomt. Zo'n bijna plotselinge verschijning van zo'n groep gemaskerde mannen in shots die al lang bezig zijn, dat soort dingen zijn erg knap uitgevoerd. Je kijkt je ogen uit. Daarbij is de film ook wel echt grappig op momenten, al ligt de nadruk niet specifiek op humor. De belangrijkste personages blijven ook iets menselijks hebben, waardoor ook meeleven mogelijk is, al is de mix tussen afstandelijkheid en momenten die wat dichter bij de personages staan niet altijd even handig.

Hoe dan ook, dit soort films liggen me wel en ik vond het dan ook boeiend. Maar ik had er meer van verwacht. Het is niet zo uniek als het lijkt.
3,5*

P.S.: Kregen anderen hier ook een cd met de soundtrack na de vertoning van de film? Helaas is het originele deel daarvan niet echt bijzonder en moet deze cd het hebben van bestaande nummers van onder andere Bach.

Heerlijk bizarre film; toegankelijk doch vreemd, even realistisch als surrealistisch en de boodschap gaat ondanks de abstractie niet verloren. En prachtige plaatjes!

Een uitgebreidere recensie vind je hier.

Absurd apocalyptisch.

Een apocalyptisch sfeertje wordt hier op soms absurdistische wijze weergegeven. Een dorpje diep in de Ardense bossen komt er tijdens een jaarlijks ritueel, waarbij 'Koning Winter' wordt verbrand, op vreemde wijze achter dat de natuur stopt. Een dorpje dat werkelijk waar prachtig in beeld wordt gebracht door het regisserende echtpaar Brosens-Woodworth. Met liefde en oog voor detail. En met rust, iets wat de arthouse-cinema vaak voor heeft op mainstream. De tijd mag worden genomen. Er wordt ook gespeeld met de focus in dit visuele plaatje. Letterlijk en figuurlijk. Het houdt de kijker des te meer betrokken.

En zo komt een bijzondere vertelling voorbij, die enigszins suggestief een verhaal vertelt in schilderijen. Niet geheel vast gekadreerd om het wat speels te houden, maar oogverblindend statisch bijna en daardoor extra veel kracht bijzettend. Suggestie of niet, uiteindelijk laat men weinig aan de verbeelding van de kijker over en maakt het mysterie steeds meer plaats voor dreigend drama. Wat je er allemaal nog meer in kunt zien ligt aan de eigen fantasie, maar het duo filmmakers wil er verder niets mee zeggen volgens de bijgesloten documentaire. Gelijk hebben ze. Ze zeggen immers meer dan genoeg.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Allesbehalve spectaculaire rampenfilm. Er gebeurt namelijk NIETS en dat is precies het punt. De aarde is kapot en dat wordt met prachtige, surrealistische fotografie weergegeven. La Cinquième Saison is vooral erg ingetogen en tevens vlijmscherp, zoals wanneer de gevolgen van de natuurramp duidelijk worden. Het fijne laagje beschaving bladdert langzaam maar zeker af en de dorpelingen zoeken een zondebok. Wat dat laatste betreft zijn de parallellen met het heidense The Wicker Man (1973) niet ver te zoeken. Kortom, een kleinschalige, kunstzinnige film die de vele doemscenario blockbusters van de laatste jaren moeiteloos van antwoord dient.

Uitgebreide review: La Cinquième Saison (2012, Peter Brosens & Jessica Woodworth) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Nu eens niet een documentaire of een fictief verhaal dat zich in een verre (of nabije) toekomst afspeelt en die ons waarschuwt tegen de gevaren van een verwaarlozing van onze aardbol, maar een schitterende film met verbluffend cinematografisch geslaagde beelden, indrukmakende scènes en een eigentijds, indringend beeld van hoe de mens zelf ontaardt in barbaarsheid, kleinzierig egoïsme, godsverloochening en uiteindelijk zelf de schuld draagt door alle problemen te ontkennen of te minimaliseren. Van dit laatste is de slotscène een schitterende omschrijving.

Erg origineel en aanbevolen.

Deze film vanavond herzien en net zoals de films van Tarkovsky waar ik gelijk aan moest denken is dit een film die je meermalen gezien moet hebben om er een juist oordeel over te vellen. Vrolijk wordt je niet van deze apocalyptische film waar de mens terugvalt in het meest primitieve. Zowel God als wetenschap lijken immers te hebben afgedaan. Deze film die het van mij moet hebben van de schitterende cinematografie - de kracht die er van de beelden uitgaat is enorm - heb ik nu bekeken zonder ondertiteling, want dat laatste leidt alleen maar af. Ten slotte heb ik de film al een keer gezien en ik weet dus precies waar het over gaat. Deze film krijgt na herziening van mij de hoogste waardering en mag zich rekenen tot de beste Belgische producties ooit gemaakt.

5,0*

Erg mooi. Mocht alleen heel soms net iets scherper uit de hoek komen. Maar voor de rest mooi verteld, mooi geschoten, en met veel symboliek, humor en filmhistorisch besef. 4*

Visueel erg mooi en schijnbaar ben ik niet de enige (misschien door de kleurstelling?) die moest denken aan "Songs from the Second Floor" en inderdaad The Wicker Man en Tarkovsky ... tsja kan je inderdaad niet helemaal omheen, maar het lijkt meer als saluut bedoeld te zijn.
Film op zichzelf is al sterk genoeg met een soort van langzaam voltrekkende apocalyps als na de winter de natuur gewoon in slaap blijft ... een waarschuwing van waar wij mee bezig zijn en daarom ook de struisvogels aan het einde?
Weinig dialoog, de beelden vertellen het verhaal samen met de personages die we volgen.

Boeiende film die helaas nergens écht indruk wist te maken. Daarvoor vond ik het op teveel vlakken een beetje 'net-niet'. Ik sluit me vooral aan bij wat The One Ring op de vorige pagina al schreef: op de één of andere manier voelt het toch niet zó uniek aan, en doet het aan een hoop films denken die eigenlijk beter zijn imo.

Neemt niet weg dat ik hiervan wel degelijk genoten heb. Voornamelijk de begin en eindscene zijn goud waard. De desolate contreien en de aardige soundtrack (hoewel wat braaf) weten een sterk sfeertje te creëren. Verhaaltje zelf is leuk bedacht maar had af en toe wel wat verrassender uit de hoek mogen komen. Ook de pogingen tot absurdisme voelen ietwat halfbakken, had sterker naar voren mogen komen. Toch 3* sterretjes.

Wie al eens naar de Ardennen op reis gaat, weet dat het er aangenaam toeven is bij mooi weer, maar ook dat het er doods en depressief is bij grijs weer. Het is dan ook niet onbegrijpelijk dat de lokale bewoners niet genoeg hebben aan een psychiater als ze een volledig jaar geen enkel streepje zon gezien hebben. Louwyck glijdt tot twee keer toe uit als hij gefrustreerd op rotte appels rondom hem schopt, Van Den Begin hakt het hoofd van zijn eigen felbegeerde haan eraf en Poirier ziet eruit alsof er nooit een ziel in dat lichaam van haar gezeten heeft.

De gebroeders Brosens-Woodworth tonen het einde van de wereld als een tergend traag melancholisch proces, en geven hier en daar een absurdistische toets aan het geheel (ik las de vergelijking met Calvaire, zo ver gaat wel het nooit) Ze leggen het plot uit aan de hand van (soms poëtische) beelden, en vermijden veel dialoog. De emoties van de personages zijn gestild, maar toch erg intens.

Hoewel het cinematografisch niet revolutionair is, blijft dit toch een streling voor het oog. De ene prachtige shot volgt het andere op. De statische beelden zijn als schilderijen op je scherm, en de regisseurs geven je voldoende tijd om erin te verdrinken. 105 minuten lang houden ze precies de juiste toon aan. Even was ik vergeten hoe mooi arthouse kan zijn. Bedankt aan de Brosens & Woodworth om mij eraan te helpen herinneren.

Wegens de lovende recensies hier en de hoge notering op de Belgiëlijst deze ook eens bekeken. Het is me niet geheel positief bevallen. Zeer minimalistische prent met erg veel stilstaande beelden over een dorpje dat afgesloten lijkt van de buitenwereld met een naderende of reeds plaatsgevonden apocalyps.

Er zijn vele woorden die me door het hoofd spoken. Absurd, nihilistisch, somber, melancholisch, poëtisch en filmisch erg statisch. Mooie beelden van de natuur en enkele rituelen. Geen alledaagse film, ook voor mij niet zo eenvoudig om te doorspartelen.

Een kunstzinnige productie dus die je wellicht in je moet opnemen om volledig te doorgronden. Misschien dat een tweede kijkbeurt later me andere inzichten biedt. Nu bevindt de film zich voor me tussen schip en wal.