Jésus de Montréal (1989)

Okee dan, enkele weken na het toevoegen van deze film zal ik eens gaan proberen te vertellen waarom ik deze film vijf sterren heb gegeven en zelfs in mijn top 10 heb gezet. Even als inleiding: ik heb vaak extra bewondering voor een film als de makers een bepaald gegeven met simpele middelen kunnen uitwerken tot een juweeltje (bijvoorbeeld Y aura til de la neige a noel). Een andere reden voor veel bewondering is als iemand een oud verhaal weer helemaal als nieuw weet te maken. Dat is wat hier gebeurt. En hoe! Het gaat om zo'n beetje het bekendste verhaal: het leven van Jezus. Het mooie is dat het verhaal niet alleen een vertelling is van het leven van Jezus maar dat het ook op zichzelf staat. De autonomie van de film, de volstrekte non-sentimentaliteit, nuchterheid, humor en intelligentie doet mij achteroverslaan van respect. Deze film stelt vragen over afhankelijkheid, schijnheiligheid, autoriteit, integriteit, spiritualisme en de functie van kunst op de scherpste (en vaak ook zeer grappige) wijze die ik zo'n beetje ooit gezien heb.

Later meer.

Arcands regie deed me aan Kieslowski denken, maar ik miste de sterke muziek. Ook lag het thema er dikker bovenop dan bij de Kislowski-films die ik zag. De film was bij vlagen boeiend, maar met name het scenario kwam wel héél erg gekunsteld op me over. Met name spiegelingen tussen het leven van de hoofdpersoon en dat van Jezus.

3.0*

Bij godsdienst gezien. Ik had er dus totaal niks van verwacht, maar dat viel uiteindelijk nog enorm mee.
Ik had gevreesd dat deze een pak zwaarder zou zijn, maar uiteindelijk bevat deze film verrassend veel humor. Dat maakte de toon een pak lichter. Die vrouw die steeds moest wenen, dat koppel dat met allerlei bizarre theorieën kwam aanzetten, die scène waarin de acteurs hun tekst op alle mogelijke manieren vertolken en die kerel die pornofilms insprak waren opvallend grappig en luchtig van toon. Had ik helemaal niet verwacht van zo'n religieuze film.
De acteurs spelen goed en de muziek is erg mooi (dat stukje gitaar dat steeds terugkwam was prachtig! Weet iemand toevallig hoe dat heet?). Ook het passiespel was mooi in beeld gebracht, helaas duurden die scènes net iets te lang.
Alleen vond ik dat we het na een tijd wel gehad hadden. Al die symboliek, die scènes die naar de Bijbel verwijzen (Jezus die de kooplieden uit de tempel verdrijft en de scène met de auditie voor de reclamespot, Jezus die de blinde weer laat zien en de netvliestransplantatie op het eind...), ... Ook de laatste scènes waarin de acteur helemaal doorslaat konden me amper boeien. Een verrassend meevallend filmpje dus, alleen spijtig dat het naar het einde toe een beetje te symbolisch en te drammerig wordt.

een bijna drakerig gegeven; acteur die de opdracht krijgt het lijdensverhaal te actualiseren; en dan ontspint zich een verhaal dat de religieuze clichés grotendeels weet te vermijden en tegelijk het overbekende verhaal in een nieuw licht weet te zetten. Klasse

Moeilijk. Een film die me het eerste uur zeker boeide wanneer wordt gevraagd het oude toneelstuk over het leven van Jezus in een nieuw jasje te steken. Zeer fijn uitgewerkt met wat humor en een eigenzinnige kijk. Symbolisch en met vele verwijzingen naar de bijbel. Het kon me redelijk vasthouden, maar niet tot het einde.

Naarmate de film vorderde kwam hij nogal loop over, theatraal ook bij momenten. Toch vond ik het uitgangspunt best interessant. De samenstelling van de groep die veel weg heeft van de apostelen en of de gelovigen uit Jezus’ tijd. Het belangrijkste deel van elke groep is hun vertrouwen in de leider die ze volgen en dienen. Ze zien en geloven er zoveel in dat ze niet weg kunnen. Op deze manier lijkt Daniël heel erg op Christus vanwege zijn onsterfelijke passie voor zijn werk en degenen om wie hij geeft.