Jésus de Montréal (1989)

Okee dan, enkele weken na het toevoegen van deze film zal ik eens gaan proberen te vertellen waarom ik deze film vijf sterren heb gegeven en zelfs in mijn top 10 heb gezet. Even als inleiding: ik heb vaak extra bewondering voor een film als de makers een bepaald gegeven met simpele middelen kunnen uitwerken tot een juweeltje (bijvoorbeeld Y aura til de la neige a noel). Een andere reden voor veel bewondering is als iemand een oud verhaal weer helemaal als nieuw weet te maken. Dat is wat hier gebeurt. En hoe! Het gaat om zo'n beetje het bekendste verhaal: het leven van Jezus. Het mooie is dat het verhaal niet alleen een vertelling is van het leven van Jezus maar dat het ook op zichzelf staat. De autonomie van de film, de volstrekte non-sentimentaliteit, nuchterheid, humor en intelligentie doet mij achteroverslaan van respect. Deze film stelt vragen over afhankelijkheid, schijnheiligheid, autoriteit, integriteit, spiritualisme en de functie van kunst op de scherpste (en vaak ook zeer grappige) wijze die ik zo'n beetje ooit gezien heb.

Later meer.

De dvd is uitgekomen.

Aardige film en heel goed geacteerd. Ik ben echter niet zo geïnteresseerd in het onderwerp en zou normaliter al snel afgehaakt zijn. Echter de film verliep anders dan dat ik gedacht had. Mooi werkje! 4*

In de synopsis staat: een troep acteurs...

Ik ken wel Dogtroep, maar moet het niet groep zijn ?

LOL. Ik vind van wel.

Of acteursgezelschap...

Volgens mijn woordenboek Nederlands heeft 'troep' als betekenis 3: (toneel)gezelschap, met daarbij als voorbeeld: 'een troep toneelspelers. Een toneelspeler is een acteur, voilá...

Het woord komt van het Frans, 'troupe' en dat betekent onder andere toneelgroep.

Frappant.

En ook dat is Frans.

Je hebt me door.

En ik maar denken dat ik slim ben

Ik ben benieuwd. Twee jaar na deze film gezien te hebben op een slechte videorecorder met een oude tape erin en slecht geluid docht zeeeer onder de indruk te zijn geweest, komt ie dan eindelijk op de televisie, met ondertiteling en al.

Ik zit er nu al klaar voor. Leve de passietijd!

Dit is een interessante film waar ik desalniettemin gemengde gevoelens over heb. Een jongeman verzamelt een groep toneelspelers om het passiespel op een nieuwe, originelere wijze te brengen, waarbij ze de controverse niet schuwen. De film toont hun toneelstuk (over Jezus dus), maar is als geheel ook zo gestructureerd wat leidt tot een boeiende raamvertelling. De verhaalstructuur wordt op die manier echter vrij eigenaardig en ik kon me pas op het einde inleven in de dramatische boodschap ervan. Een heleboel goede elementen maakt nog geen goede film als er niet goed mee wordt omgesprongen. Verder vond ik de humoristische passages in het suk helemaal niet passen in het geheel (een goed voorbeeld is de manier waarop het kruis omvalt, de aanleiding tot het knappe einde van de film).

De hele prent baadde in een onmiskenbaar jaren-80-sfeertje en dat zort er wel voor dat hij soms een beetje gedateerd overkomt. Ook aan de beelden, kleuren en muziek is dit duidelijk te merken. Wat echter niet wil zeggen dat er geen mooie beelden voorkomen in de film; die zijn er zeker wel.

Inhoudelijk vond ik het boeiend. Ik vind wel dat de boodschap zonder de humoristische elementen misschien sterker was geweest. De film wil een duidelijke, spiritueel geïnspireerde kritiek op onze maatschappij naar voren brengen, en dat is gelukt want hij spookt nu nog steeds door mijn hoofd. Als ik echter alles optel kom ik net niet aan een 7 op 10. Vandaar een eerder lage quotering van drie sterren. Als ik 3,25 zou kunnen geven zou ik het doen.

Arcands regie deed me aan Kieslowski denken, maar ik miste de sterke muziek. Ook lag het thema er dikker bovenop dan bij de Kislowski-films die ik zag. De film was bij vlagen boeiend, maar met name het scenario kwam wel héél erg gekunsteld op me over. Met name spiegelingen tussen het leven van de hoofdpersoon en dat van Jezus.

3.0*

Mooie film! De eerste film van Denys Arcand die ik heb gezien, maar ik ben zeker benieuwd naar ander werk van hem, zoals "Les Invasions barbares", waar ook weer een aantal acteurs in meedoen, die ook in "Jésus de Montréal" zaten, zag ik op IMDB.

Zo speelt Gaston Lepage in beide films een "Security Guard", en zo speelt Gilles Pelletier in beide films de Priester

Verder spelen o.a. Yves Jacques, Denis Bouchard en natuurlijk Rémy Girard in zowel "Les Invasions Barbares" als in "Jésus de Montréal".

Na het zien van deze film ben ik nóg meer benieuwd naar andere Canadese films. Want met films als "Le Violon Rouge", "Last Night" en "Cube" maken ze in Canada nog best wat moois. En met regisseurs als François Girard, Don McKellar, en uiteraard Atom Egoyan en David Cronenberg lopen er nog goede regisseurs rond ook.

Kort over de film: hij mag dan ietwat gedateerd zijn (door het jaren '80 sfeertje inclusief muziek uit die tijd, maar voor mij werkte dat perfect. Verder zit er prachtige muziek in de film (beetje Dead Can Dance-achtig).

Één van de laatste scene's, die in het Metro-station nadat ze het ziekenhuis voor de eerste keer hebben verlaten, vond ik echt fantastisch. Bij de een zal zo'n scene niet veel doen, maar bij mij werkte het wél.

Ruim twee maanden na het zien van de film op TV blijft die scene nog steeds rondspoken in mijn hoofd....

Bij twijfel tussen 4* en 4,5* sterren toch maar dat laatste.

Bij godsdienst gezien. Ik had er dus totaal niks van verwacht, maar dat viel uiteindelijk nog enorm mee.
Ik had gevreesd dat deze een pak zwaarder zou zijn, maar uiteindelijk bevat deze film verrassend veel humor. Dat maakte de toon een pak lichter. Die vrouw die steeds moest wenen, dat koppel dat met allerlei bizarre theorieën kwam aanzetten, die scène waarin de acteurs hun tekst op alle mogelijke manieren vertolken en die kerel die pornofilms insprak waren opvallend grappig en luchtig van toon. Had ik helemaal niet verwacht van zo'n religieuze film.
De acteurs spelen goed en de muziek is erg mooi (dat stukje gitaar dat steeds terugkwam was prachtig! Weet iemand toevallig hoe dat heet?). Ook het passiespel was mooi in beeld gebracht, helaas duurden die scènes net iets te lang.
Alleen vond ik dat we het na een tijd wel gehad hadden. Al die symboliek, die scènes die naar de Bijbel verwijzen (Jezus die de kooplieden uit de tempel verdrijft en de scène met de auditie voor de reclamespot, Jezus die de blinde weer laat zien en de netvliestransplantatie op het eind...), ... Ook de laatste scènes waarin de acteur helemaal doorslaat konden me amper boeien. Een verrassend meevallend filmpje dus, alleen spijtig dat het naar het einde toe een beetje te symbolisch en te drammerig wordt.

een bijna drakerig gegeven; acteur die de opdracht krijgt het lijdensverhaal te actualiseren; en dan ontspint zich een verhaal dat de religieuze clichés grotendeels weet te vermijden en tegelijk het overbekende verhaal in een nieuw licht weet te zetten. Klasse

Moeilijk. Een film die me het eerste uur zeker boeide wanneer wordt gevraagd het oude toneelstuk over het leven van Jezus in een nieuw jasje te steken. Zeer fijn uitgewerkt met wat humor en een eigenzinnige kijk. Symbolisch en met vele verwijzingen naar de bijbel. Het kon me redelijk vasthouden, maar niet tot het einde.

Naarmate de film vorderde kwam hij nogal loop over, theatraal ook bij momenten. Toch vond ik het uitgangspunt best interessant. De samenstelling van de groep die veel weg heeft van de apostelen en of de gelovigen uit Jezus’ tijd. Het belangrijkste deel van elke groep is hun vertrouwen in de leider die ze volgen en dienen. Ze zien en geloven er zoveel in dat ze niet weg kunnen. Op deze manier lijkt Daniël heel erg op Christus vanwege zijn onsterfelijke passie voor zijn werk en degenen om wie hij geeft.