Scenes from Under Childhood Section #4 (1970)

Bron: Wikipedia.

Scenes from Under Childhood Section #1 duurt 25 minuten, Scenes from Under Childhood Section #2 duurt 40 minuten en Scenes from Under Childhood Section #3 duurt weer 25 minuten. Alleen het eerste deel is op BR uitgegeven.

Regisseur Michael Snow plaatste Scenes from Under Childhood Section in zijn Top 10 voor de 'Sight & Sound poll' in 1992. En hier kun je nog wat opmerkingen van andere regisseurs en critici vinden.

Ik heb #1 gezien, die is namelijk te vinden op deel 2 van Criterion's By Brakhage

Stomme film, geen geluid dus. Deze serie heb ik jaren geleden online bekeken. Ik schaar het onder videokunst, zoals men het nu zou noemen, maar dan met waarneembare warmte en liefde als inhoud, gewoon over vaak de naaste omgeving en het gezin van Stan zelf. Goede opbouw in de beelden, en daarmee in verhaal, deze keer van licht/donker (rood/zwart) impressies vanuit de baarmoeder, van wat een baby in het stadium van foetus zou zien, tot (schimmige) beelden van de omgeving en de mensen en kinderen erin. Fascinerend.

Voor mij waren de beelden intrigerend en had de montage een rustgevende werking, ondanks de 'flitsen' tussendoor (lichter beeld tussen de donkere gemonteerd). En juist de stukjes zonder beeld (zwart) zijn de noodzakelijke rustpunten, anders had de film veel te hectisch en bombastisch geweest. Goed uitgebalanceerd dus. Het geheel is experimenteel, ook met 'negatieven' en veel andere effecten er in, maar tevens goed doordacht en toch als 'vertelling' gebracht. Duidelijk wordt iets gezegd, terwijl je zelf, als kijker, je eigen reflecties kan en mag hebben. Kunstig.

Het werk van Brakhage ligt mij wel

'Dog Star Man' Dog Star Man - Wikipedia vind ik één van de mooiste, zo niet de mooiste, van hem, een serie van 4 films, gemaakt in 1961-1964, met de natuur en het heelal (en wederom de mens) centraal. Deze heeft wat meer uitgesproken, niet uitsluitend vage beelden en kleuren en zeer fraaie interessante effecten en montage.

Mijn lievelingsfilm is de korte film welke hij in 1992 had opgedragen aan zijn vrouw: 'For Marilyn', met teksten ingevoegd, indringend en ontroerend.

En heel kleurig en druk en met fantastische muziek erbij is de korte film: Preludes (muziek: Acid Mothers Temple - Planet of Somnolence)

Stan Brakhage – Preludes – Acid Mothers Temple – Planet of Somnolence « Sound Colour Vibration (Music | Art | Film) - soundcolourvibration.com

Alle 4 gezien tijdens het Brakhage-retro van IFFR 2002.

Een verademing om eens degelijk werk te zien tussen alle narratieve cinema, maar in een L/V-zaal werkt het maar zo-zo. Die met de kleurvlakken (#2??) werkte het beste.

Het werk van Brakhage heeft niets te maken met de 'stomme film' of 'videokunst'.

Watching Stan Brakhage in digital on youtube is like having oral sex through a thick brown paper bag...

Omdat soort vergelijkingen te kunnen beamen moet je minimaal met beide ervaringen hebben. Altijd een beetje snobistisch, of is oral sex through a thick brown paper bag juist een genot??

In een tijd dat vrijwel alles gedownload wordt en (complete) films gekeken worden op YouTube mag jij mij een snob noemen!

Downloaden geeft geen kwaliteitsverschil ten opzichte van dvd of bd, wel van de originele filmband. Youtube + het gehele internet tonen zaken digitaal inderdaad.

Daarbij is het bij wijze van spreken een kwestie van Russische roulette (met 1 patroon in een cilinder met 1000 kamers) of men een voorstelling van het werk van Brakhage in een bioscoop of vertoning zal kunnen meemaken, als ik (hier onder de kenners) lees dat de laatste voorstelling 10 jaar geleden, in 2002, was.

mooi onderbouwd ook...

Kijk, daar is een forum voor. Helaas ken ik al het vakjargon van de filmacademie niet en ook niet dat van de good oldfshioned filmmaker en zoals gezegd heb ik niet de filmacademie en/of de kunstacademie doorlopen en krijgt men het blijkbaar ook niet op het (of elk) VWO te horen of te zien. Om te verwachten dat werkelijk elke ouder/voogd/opvoeder op aarde Brakhage kent en de kinderen daarin onderwijst vind ik persoonlijk ook van arrogantie (noem het snobisme) en/of niet-realisme getuigen. Youtube + kunstsites staan vol met het werk van Brakhage en dat is toch een kanaal van ingang en daarmee van kennismaking. We kunnen het de posters aanrekenen dat ze geen geschiedenis van de filmkunst bij hun posts vermelden en ook niet vermelden dat het werk op de (nu toch wel ouderwetse) manier vervaardigd is en precies hóe dan wel, door de filmband zelf te bewerken in plaats van het met software te doen, hoewel het op het oog online en op dvd/bd niet te onderscheiden is van een geheel vervaardigd digitaal werk.

Net als een image/pic van een schilderij, alleen niet voor de volle 100% te vergelijken, want schilderijen kunnen we in vele musea dagelijks bewonderen en deze categorie film slechts om de 10 (of hoeveel meer?) jaar in een cultbioscoop. Ook krijgen we zelf al kwast en verf in handen op de peuterschool, als we het daarvoor al niet van onze opvoeders kregen. Dus de kans op kennismaking met het verschijnsel schilderen en de gebruikte technieken daarin is vele malen groter dan het kennismaken met het procedé van experimentele film vervaardigen van 50 jaar terug.

Dan kom ik bij het punt genieten. Ik vind het daarbij arrogant om te beweren dat iemand niet (of minder) van het werk van Brakhage kan genieten als deze persoon het via Youtube (bv met een kabel naar de tv of 'thuisbioscoop') kijkt of via een dvd/bd. Dus alleen in een zaal is het volgens zeggen te genieten. Hoewel de meningen daarover ook al verdeeld zijn, in een L/V-zaal blijkbaar weer niet of minder. In de thuissituatie is genieten uitgesloten volgens de kenner en in de bioscoop is het ook maar zo-zo.

Mijn conclusie: Ik ben blij dat ik in staat ben gebleken te genieten onder de omstandigheden die ik zelf meemaakte tijdens het kijken naar Brakhage's werk.

(voor Dog Star Man zou ik bv 4.5* geven )

De visuele presentatie is letterlijk het enige wat er in een Brakhage film is en als deze dus niet voldoet, blijft er niets van de films over. De meest ideale situatie is om de films op Celluloid geprojecteerd te zien op een groot scherm in een volledig donkere ruimte, omdat op die manier de warmte van de kleuren, de textuur van de beelden, de vaak intense afwisseling van licht en donker en de soms duizelingwekkende kracht van de camerabewegingen het best tot hun recht komen.

De films moeten je verleiden dankzij hun sensuele transformatie van het alledaagse leven en als je ze bijvoorbeeld op YouTube kijkt dan blijft er letterlijk niets van over. Maar zelfs de oorspronkelijke DVD was niet toereikend, omdat dankzij de hevige compressie zo ontzettend veel warmte en gevoel verloren ging in de films. Ik weet dat veel mensen denken dat dit allemaal onzin is en dat het allemaal wel meevalt met het verschil tussen DVD en Celluloid vertoning, maar als je eenmaal het verschil zelf ervaren hebt, sta je versteld van hoe groot dit verschil is.

Het is daarom dat de onlangs uitgegeven Blu-Ray uitgave van Criterion zo’n geschenk uit de Hemel is, omdat Blu-Ray veel meer dan DVD het echte celluloid filmgevoel kan benaderen. Het is het misschien nog niet helemaal, maar het komt wel zo akelig dicht in de buurt, dat, als je het fenomeen van vervaalde oude prints in acht neemt, je kunt stellen dat de Blu-Rays - mits in een volledig donkere ruimte en op een zo groot mogelijk scherm - nu in veel gevallen een zelfs betere beleving geven dan een echte Celluloid vertoning.

Voor verdere informatie verwijs ik door naar dit artikel en dat op Wikipedia. Hopelijk hebben jij en anderen hier iets aan.

Ik geloof je meteen als je zegt dat het verschil tussen dvd en celluloid enorm is.

Het wachten is dan maar op die, volgens jou, ultieme ervaring

Edit: ik ben zelf ook bekend met (digitale) beeldbewerking, omdat ik de laatste jaren regelmatig visuals/vj doe

Het ligt, denk ik, ook aan je eigen prikkelgevoeligheid. Sommigen raken nergens meer van ondersteboven of in euforische vervoering. Als ik jouw enthousiaste woorden over je ervaring met celluloid lees, heb jij dat gelukkig ook nog wel. Dat je überhaupt in staat bent om te genieten is eveneens een geschenk uit de hemel, niet?

Het 'sensuele', zoals jij het benoemt, heb ikzelf blijkbaar vertaald naar 'warmte en liefde', 'intiem' in de zin van leven met naasten en 'intensiteit' van 'aandacht'. Misschien een iets ander level of point-of-view dus, maar zoiets is ook door mij niet onopgemerkt gebleven.

Natuurlijk heeft Verhoeven gelijk (volgens mij).

Maar toch....

Op het moment ben ik Daniel Barnett's "Movement as Meaning: In Experimental Film" aan't lezen en daar vertelt hij over het eerste maal dat hij celluloid transfereerde naar de pc. Terwijl het proces bezig was vroeg hij zich af, en was ook aan beetje bang, of het digitale resultaat wel een possitieve ervaring zou opleveren. Voor hem werd het een openbaring want het werkte wel degenlijk.

Hetzelfde geld voor muziek, een CD (en zeker mp3) zijn maar een representatie van een echt live gebeuren. Maar toch kan een CD, afgespeeld door goed speakers, me wegblazen.

Weet je zeker dat je de hele serie hebt bekeken? Jarenlang hebben allerlei online filmfans het hele internet afgestruind naar #2, #3 en #4, maar slechts #1 was al die tijd beschikbaar. Voor de hele serie moest je naar speciale vertoningen in NY of had je in 2002 op het IFFR moeten zijn. Deze week zijn #2, #3 en #4 dan toch online gekomen, als je weet waar je moet zoeken.