Scenes from Under Childhood Section #4 (1970)

Stomme film, geen geluid dus. Deze serie heb ik jaren geleden online bekeken. Ik schaar het onder videokunst, zoals men het nu zou noemen, maar dan met waarneembare warmte en liefde als inhoud, gewoon over vaak de naaste omgeving en het gezin van Stan zelf. Goede opbouw in de beelden, en daarmee in verhaal, deze keer van licht/donker (rood/zwart) impressies vanuit de baarmoeder, van wat een baby in het stadium van foetus zou zien, tot (schimmige) beelden van de omgeving en de mensen en kinderen erin. Fascinerend.

Voor mij waren de beelden intrigerend en had de montage een rustgevende werking, ondanks de 'flitsen' tussendoor (lichter beeld tussen de donkere gemonteerd). En juist de stukjes zonder beeld (zwart) zijn de noodzakelijke rustpunten, anders had de film veel te hectisch en bombastisch geweest. Goed uitgebalanceerd dus. Het geheel is experimenteel, ook met 'negatieven' en veel andere effecten er in, maar tevens goed doordacht en toch als 'vertelling' gebracht. Duidelijk wordt iets gezegd, terwijl je zelf, als kijker, je eigen reflecties kan en mag hebben. Kunstig.

Het werk van Brakhage ligt mij wel

'Dog Star Man' Dog Star Man - Wikipedia vind ik één van de mooiste, zo niet de mooiste, van hem, een serie van 4 films, gemaakt in 1961-1964, met de natuur en het heelal (en wederom de mens) centraal. Deze heeft wat meer uitgesproken, niet uitsluitend vage beelden en kleuren en zeer fraaie interessante effecten en montage.

Mijn lievelingsfilm is de korte film welke hij in 1992 had opgedragen aan zijn vrouw: 'For Marilyn', met teksten ingevoegd, indringend en ontroerend.

En heel kleurig en druk en met fantastische muziek erbij is de korte film: Preludes (muziek: Acid Mothers Temple - Planet of Somnolence)

Stan Brakhage – Preludes – Acid Mothers Temple – Planet of Somnolence « Sound Colour Vibration (Music | Art | Film) - soundcolourvibration.com