Career Girls (1997)

Dat stoorde mij erg. Vanaf het begin eigenlijk al. Al die rare tikjes en dingetjes en het gegiechel (bijv. als ze naar het appartement van die jongen in de ochtendjas gaan kijken - waarom moeten ze nou zo vreeeselijk lachen? Het is een tof appartement voor een redelijke prijs maar omdat ze die jongen niet trekt, loopt ze weg).

Ik heb mezelf echt gedwongen de film af te kijken - hopende dat het leuker werd. Maar dat werd het niet.

Zeer teleurstellend vond ik het.

Cartlidge vond ik door het rare gedoe evenmin om aan te zien.

Het 'verhaaltje', voor zover daar sprake van was, vond ik ook mager. Het was vooral veel geblabla over niks.

Grappige film, ongeloofwaardig, maar daardoor lekker 'klein' gehouden, omdat er in totaal maar erg weinig karakters ertoe doen en überhaupt voorkomen in de film. Intro is vreemd, maar wekt nieuwsgierigheid. De zogenaamde huizenjacht vind ik soms wat overdreven en irriterend, maar de film is behoudens de te toevallige ontmoetingen wel levensecht en zeer ongekunsteld, wat ook een belangrijk kenmerk is van films van Leigh. Interessant al met al.

3,5 ster

Mike Leigh heeft veel raakvlakken met het slacker genre en dan vooral op de manier waarop Linklater en Whit Stillman ermee omgaan. Nog meer Stillman dan Linklater, want zijn trilogie heeft echt die spottende kijk op bepaalde mensen (vaak rijkelui), die Leigh ook heeft.

Wat ik al zei, eigenlijk gewoon een slacker (nee, dat is heus niet alleen Kevin Smith). Hannah en Annie ontmoeten elkaar en praten over het verleden. Heerlijk wat herinneringen ophalen.
Zo kan een film makkelijk gevuld worden, lijkt me. Stel, beiden hebben een bewogen college verleden met elkaar en we zouden wat bijzondere gebeurternissen te zien krijgen, kom je al een heel eind.
Nee, in plaats daarvan, heeft ieder karakter in het verleden zijn eigen vreemde karaktertrek. Dit leek mij nu niet noodzakelijk om de film boeiender te maken.

Verder denk ik dat er geforceerd werd geprobeerd structuur in de film te leggen. Wat ik al zei, heerlijk zo'n gesprek met oude herinneringen, maar alles wordt ook wel weer netjes verbonden. Ik heb het er met vrienden ook wel eens over, wat er van bepaalde personen geworden is, maar hoe groot is de kans dat we die ook werkelijk tegenkomen? Dan snap ik de symbolische waarde van Leigh wel, maar ik had het mooier gevonden, als de film nog iets vrijblijvender was geworden. De karakters in het verleden mochten verder wel wat natuurlijker overkomen. Stoornis of tic of niet, het liep gewoon niet zo mooi.

Ik snap van Leigh dat hij er wat maatschappijkritiek in wilde en verschillende kanten van personen wilde laten zien, maar dat had van mij niet gehoeven. Het gaf een soort geforceerde diepgang vaak. De enige momenten waar ik het echt vond werken was de huizenjacht zelf, met de snedige opmerkingen over uitzicht, ruimte, luxe etc. .
In al zijn suffigheid (maar zo is het dan ook bedoeld) heb ik dan iiever een Whit Stillman film, die iets beter met zijn spot kan omgaan.

Vergis je verder niet, dit commentaar is negatiever dan ik de film ervaren heb, want ik heb me wel gewoon vermaakt.

Tuurlijk doen ze dat. Maar om daar nou een film over te gaan maken..

De film is werkelijk letterlijk de bovenstaande omschrijving, geen milimeter meer. Je zit anderhalf uur te kijken naar een stel studievriendinnen die wat keuvelen over onbeduidende dingen. Ondertussen krijg je flashbacks over nog meer onbeduidende dingen, die corresponderen met de onbeduidende verhaaltjes die ze met elkaar delen. Personages zijn... onbeduidend, en irritant. Zit werkelijk helemaal niks onverwachts of boeiends in deze film. Zo'n ontmoeting na jaren is toch alllen maar leuk voor de betrokkenen, hoe haal je het in je hoofd hier een film over te maken..

Tussendoor krijg je nog het een en ander aan gesnotter (totaal overbodig) en gegiechel (werkelijk een genante scene als ze die flat uitkomen )

Secrets & Lies was al niet bepaald inventief geschoten, dit zit er al even beroerd uit. En wat te denken van die voortdurende liftmuziek de hele tijd.

1* vind ik nog veel.

Fijne film met twee prima actrices. Er worden behoorlijk moeilijke thema's behandeld, maar op zo'n manier dat het toch niet zwaar wordt. Helaas worden de tics c.q. ziekten zoals wendyvortex al meldt inderdaad wat overdreven, maar verder een uitstekende film met grappige dialogen.

Veruit de minste Leigh die ik gezien heb. Het heden is weinig interessant, maar het verleden lijkt wel een parellel universum waarin iedereen superraar praat en doet. In principe is het allemaal niet slecht geacteerd, want erg makkelijk moet het niet zijn om dat soort personages neer te zetten, maar het deed me werkelijk niks. In zijn andere films word je meegesleept in de realistische wereld en personages die er geportretteerd worden, maar hier zijn de personages irritant over de top en is het gewoon lang niet invoelbaar en interessant genoeg.

Het is een korte film, maar het gaat op het einde desondanks toch nog te lang duren. Dus helaas, kan er niet meer voor geven dan 2*.

Het is wel even wennen bij de eerste flashback aan de extreem getypeerde meisjes, maar het zou Mike Leigh niet zijn moest in het geheel van de film hij er niet zou in slagen, zeker met wat overdrijving, een scherpe karaktertekening van de twee hoofdpersonages neer te zetten en zonder oversentimentaliteit er ook nog emotie in te steken.

Niet de grootste Leigh, maar toch een bijzonder werkje, waarbij de acts even bijzonder zijn.

Sympathiek filmpje waarin vooral Katrin Cartlidge me beviel, een jong gestorven actrice die ik eigenlijk alleen kende van haar bijrol in Naked. Met haar bijdehante teksten en cynische kijk op het leven vond ik haar beter getroffen dan de naïeve, nogal neurotische Annie, die trouwens duidelijk een "girl crush" had op haar vriendin (wat op geen enkel moment wordt uitgesproken). De mannen in de film zijn zonderling, eikelachtig of allebei. Leuk om Andy Serkis eens in een pre-LOTR film te zien. De soundtrack is een beetje tweeslachtig: aardig wat flarden jaren 80 alto-muziek, met name The Cure, maar als achtergrondmuziek in het heden hoor je vooral zijige liftmuziek. Beetje jammer. Verder vergt het een hoop welwillendheid van de kijker alle ontmoetingen te accepteren als heel toevallig.

Hoort niet tot Leigh's beste werk maar de moeite waard.

Goeie film over twee studievriendinnen die elkaar na jaren weer opzoeken. Door de montage tussen heden en verleden is het mooi om te zien hoe de personages over de jaren zijn veranderd. Het mist wellicht wat richting, maar de film kijkt gemakkelijk weg en duurt zeker niet te lang. De twee 'carreer girls' zijn heerlijk neergezet door Lynda Steadman en Katrin Cartlidge.