Nightmare Alley (1947)

Vermakelijke oldie met hak op de tak plot.
Doet me denken aan een spannend stripverhaal. Er gebeurt veel in de film, beetje teveel misschien.
Het verhaal met de tarotkaarten is nogal over the top. Als later in de film opnieuw de 'hanged man' kaart op de grond valt in Tyrone's huis. Tja....

Tyrone Power is de George Clooney van die tijd. Hij heeft een krachtige uitstraling. Hoe hij de politieagent ompraat is mooi om te zien. Zijn personage vind ik soms wat stereotiep, vooral op het einde vind ik het too much. Dat ie als zwerver en alcoholist op straat belandt en uiteindelijk in het circus de geek mag spelen en een giga zenuwinzinking krijgt en er een labiel wezentje overblijft. Dat zie je alleen in oude films.
Coleen Gray is bloedmooi, maar haar personage vind ik een beetje irritant. Ze heeft soms van die hysterische trekjes.
Helen Walker, de psycho-therapeut (?) maakte het meeste indruk op me. Prachtige acteerprestatie. Ze heeft een mysterieuze uitstraling en in deze film weet ze perfect de twijfel over te brengen; is ze te vertrouwen of niet...
De muziek gaat op dramatische momenten voluit. Dat had wel wat minder gemogen.

Ondanks alle kanttekeningen is Nijgtmare Alley een film vol mooie momenten. In de illusionisten hausse die nu heerst in de filmwereld is het wel eens leuk om te zien hoe men dit vroeger in beeld bracht.

Ik heb eigenlijk helemaal niks toe te voegen aan het verhaal van Kapp. Er gebeurt idd gigantisch veel, wat alleen maar in oude films kan, zo enorm veel verschillende scenes, ik vind dat altijd wel leuk, de tijd vliegt dan voorbij.

Ik vraag me alleen nog steeds af waar de titel op slaat.

Een meesterwerk zag ik er niet in. Dit heeft vooral te maken met het doorzichtige script. Te veel opzichtige aanwijzigingen omtrent de afloop van de film, tot het irritante toe. Kappeuter gaf al het jeuk-moment van de tarotkaart 'de hangende man' die deze keer bij Stanton weer op de kop op de grond is gevallen per ongeluk.

Toch blijf je met het puntje op de stoel zitten, en wel door het fantastische spel van Tyrone Power. Bij het MM-publiek bekend voor zijn rol in Witness for the Prosecution. Tevens zijn laatste complete filmrol. Power was destijds vooral populair in swashbucklers en natuurlijk die ene leuke Zorro film. Hij overleed in het harnas aan een hartaanval, tijdens de filmopnamen van een degen-gevecht van opnieuw een swashbuckler. In 'Nightmare Alley' dwong hij mij als kijker de ogen op het scherm te houden.

Resultaat, een schamele 3,5*.

Titelverklaring (interpretatie): in de film werd al een link gemaakt naar het feit dat Stanton leefde in een nachtmerrie, aldus de psychologe. Er is geen weg meer terug, een doodlopend steegje, waar Stanton zich zelf naar toe heeft laten opjagen.

One way ticket

De uiterst veelzeggende titel sluit alle twijfel uit: 'Nightmare Alley' is een film-noir pur sang, een sinister noodlotsdrama waarvan een opvallende universaliteit uitgaat. De ambiguïteit van het lot, hier origineel benaderd en uitgewerkt, gaat namelijk hand in hand met een drang die in principe eigen is aan elke mens: de onnavolgbare drang naar succes.

'Nightmare Alley' dompelt de kijker letterlijk onder in de anonimiteit van het zigeunerleven en laat ons aanvankelijk slechts meedromen van succes. Hoewel, ieder van ons hecht een eigen waarde aan een bepaald geloof en een bepaalde visie op de werkelijkheid. Voor de één ligt de weg naar het vergankelijke onvoorwaardelijk vast en is het huidge leven een nachtmerrie die maar één uitweg kent: in een steegje... om de hoek. Voor de ander is het lot dan weer vatbaar voor verandering en kan hij of zij bijgevolg de illusie op mogelijk succes staande houden. Hoe dan ook, we voelen ons deel van de situatie, de druk stijgt, de lucht lijkt op ons neer te vallen en de muren komen geleidelijk dichter. De uitkomst lijkt dan ook voorspelbaar, maar niettemin onafwendbaar, omdat 'Nightmare Alley' bewust toewerkt naar een zuiverende, doch wrange anticlimax.

Binnen het gegeven van duistere wegen en veraderlijke paden kiest 'Nightmare Alley' echter voor een benadering die licht differentieert van de archetypische benadering van het genre. De gewoonte leert ons namelijk dat de femme-fatale de mannelijke protagonist verleidt en hem geleidelijk naar zijn ondergang leidt. Maar in 'Nightmare Alley' verleidt de mannelijke protagonist de vrouwelijke personages, zodat ze hem zouden volgen in zijn queeste naar succes. Het spelen met het geloof van anderen, kan echter niet blijven duren. Het is dan ook een kwestie van tijd en ondervinding vooraleer zijn superieure houding, zelden vergezeld van enige emotie en schuldbesef, wordt ontmaskerd en hij alleen komt te staan op deze wereld. Al is dat uitgezonderd het geheel overbodige einde...

De wijze waarop alles visueel geënsceneerd en muzikaal benadrukt wordt, is opvallend economisch. Regisseur Goulding beperkt zich tot een eerder veilige en correcte mise-en-scène, en opteert daarnaast enkel voor een muzikale bijdrage wanneer de protagonist zienderogen een trap lager valt. Soms is de fles dan ook sneller leeg dan je denkt...

4*

Tuurlijk is dit wel een Noir. Ik zou niet weten waarom niet eigenlijk. Alle belangrijke kenmerken van een noir zitten erin. Soms een beetje anders dan andere films, dat wel.

Ik vond het een hele fijne film. Juist de constante parallellen tussen eerder in de film en de neergang, waaronder de tarotkaarten (dat botst juist zo heerlijk met de con man die Power speelt, wie zegt dat ze ook niet goochelt?), maar ook de scene met Power tussen de zwervers bijvoorbeeld vond ik prachtig. Het gedetailleerde circusdecor, de wereldrol van Power. Heerlijk. Een kleine twee uur die omvlogen.

De paar zwakke plekjes van de film (met name het compromis-einde, de ietwat doordeweekse regie en de onevenwichtige opbouw, de opkomst is veel gedetailleerder dan de neergang) zijn heel makkelijk te vergeven.

Dikke 4.0*

Heel aardig noir-drama over kermisklant die de gedachtenlezer-act overneemt van zijn werkgevers en z'n act net een maatje groter uitvoert.

Mist net wat te weinig mysterie om echt grootse film te worden, maar het camerawerk is naar jaren veertig maatstaven bovengemiddeld en Tyrone Power is overtuigend in de hoofdrol.

Ik vind het altijd nogal lullig om zo'n filmpje als voorspelbaar af te serveren, maar deze laat zich wel erg gemakkelijk in de kaarten kijken. Niet alleen letterlijk, dat met die tarot kaarten is inderdaad knullig, er is meer dat hint naar hoe het The Great Stanton zo ongeveer zal vergaan. Je kan de sleutelopmerkingen er zo uitpikken. Het werkt nogal opzichtig een cirkeltje af.

Dat mag dan opgesloten zitten in films als deze, maar dit is een beetje té doorzichtig. Daarbij heeft het verder ook niet iets dat in het oog springt. Goulding's regie is niet erg spannend en hij hakkelt zich een weg door het plot heen. Daar is dan wel van alles aan de hand, maar telkens als het lijkt te ontbranden, pakt het wat flauwtjes uit. Dat met Grindle bijvoorbeeld.

Om over het slot maar te zwijgen. Ook in de cast gevalletjes van net niet. Helen Walker maakt de meeste indruk, dat is meteen ook het beste segment van de film. Je ziet het van mijlenver aankomen, maar toch werkt het nog best aardig. Powers rol is weinig memorabel, als me iets zal bijblijven van deze noir dan is het de circus setting en alles wat daarbij komt kijken.

Leuke noir met als onalledaagse setting een sideshow, met knap acteerwerk en een leuke plot, al had het moralistische einde van mij niet gehoeven.

De opkomst van Stanton the Great wordt sterk in beeld gebracht, en Power is een overtuigende oplichter met zijn gladde praatjes (niet alleen naar het publiek maar ook naar de vrouwen die hij inpalmt). ook de scenes in het begin zijn goed zoals die met Zeena en Pete.

Minder vond ik de scenes met de kaarten, en ook de opzichtige fascinatie met de geek (je voelt al in een vroeg stadium aan hoe Stanton the Great eindigt), en vooral ook de scene met de zogenaamde geest van de overleden vriendin van Mr Grindle. Zwak uitgangspunt (alsof iemand die zich in ouderwetse kleren hult en een beetje mysterieus rondloopt opeens wordt aangezien voor een geest van iemand die al 30 jaar dood is) maar ook zwak uitgevoerd. Ook vond ik dat Stanton op het eind wel erg snel zn verstand verliest (op dezelfde dag dat hij het contract tekent - weliswaar een lowlife maar nog redelijk bij zinnen - rent hij ´s avonds als een madman rond en herkent hij nauwelijks nog zn eigen vrouw)

Niet de topfilm waar ik een beetje op hoopte, neemt niet weg dat de film zeker de moeite waard is.

Degelijke film noir over de opkomst en teloorgang van een al te ambitieuze kermisparagnost. Het boeiende verhaal doet zichzelf uiteindelijk de das om met het ronduit zwakke, grote-stappen-gauw-thuis einde. Jammer. Prima rol van Tyrone Power, maar het meest opvallende personage wordt gespeeld door Helen Walker, als de uitgekookte “psychiater”: “Takes one to catch one.”

Ik vond hem interessant worden vanaf het moment dat Stanton carrière ging maken, het werd opeens een andere, voor mij boeiendere film. Jammer dat dit zo abrupt werd afgebroken, waarna het einde wat voorspelbaar werd.

Een film op de dool die de juiste toon niet weet te vinden. Het is wel interessant met verschillende figuren en verhalen, maar het komt soms wat geforceerd over. Dat ligt niet aan Tyrone Power die in '47 de wind van voor kreeg. Het publiek was het niet gewoon hem in dergelijke rol te zien. Maar ik mis toch de echte chemie en voor een mysterie is het te doorzicht. Geen slechte film, maar het lukt niet echt om een echte topper te zijn.

Film die er in slaagt, na een wat aarzelend begin, je toch mee te sleuren in een verhaal van de puurste oplichterij, misbruik makend van sentiment en illusies bij de slachtoffers, wel wetende dat wanneer de lat van de hocus-pocus te hoog wordt gelegd, de val onvermijdelijk volgt.
Drie vrouwen spelen een rol in de trucage maar het is toch Tyrone Power die zorgt van de sterkste, gevarieerde vertolking.
Komende uit een geslacht van acteurs, heb ik de man die trouwens razend populair was, nooit anders geweten dan in een hoofdrol, maar dan doorgaans een romantische, zodat deze van oplichter voor hem niet zo voor de hand lag, op het toppunt van zijn carrière. Maar zoals gezegd, het schaadt geenszins.
Vond, de voorstelling, van hoe mensen heel eenvoudig kunnen om de tuin geleid worden en de verdere uiteenzetting van het verhaal op een aanvaardbare manier gebracht en dus een behoorlijke film.

Fijne film noir met een geweldige Tryone Power in de rol van één van de betere classic Hollywood booswichten. Hij was zelf één van de drijvende krachten achter de realisatie van dit filmproject dus dat heeft hij goed ingeschat. Op het scherm is zijn rol een veelbepalend figuur want er zijn nagenoeg geen scenes waarin hij niet aanwezig is. Zijn karakter evolueert van intelligent over gewiekst en kwaadaardig naar verlopen. En dat is op zich ook al bijzonder. Zijn voornaamste tegenspelers betreffen drie dames: Joan Blondell, Coleen Gray en Helen Walker. Elk vertegenwoordigt een morele trap in het noir universum.
De wijzigingen aan het originele verhaal van auteur William Lindsay Gresham om tegemoet te komen aan de Hays productiecode vallen best goed mee en men is er in geslaagd om de doemsfeer te bewaren. Alleen het einde vond ik geen recht doen aan het boek, maar dat was ook weer op zijn Hollywoods te verwachten.

Twee momenten uit de film die er voor mij uitspringen.
Het moment dat Helen Walker Tyrone Power op zijn plaats zet, letterlijk en figuurlijk. Voorafgaand speelde ze scènes gekleed in een mannelijk aandoend pak en in deze cruciale scène onderwerpt ze effectief op mannelijk dominante manier Tyrone Power. Zij staat hierbij recht terwijl hij subdominant neerzit. Terwijl ze haar zegje doet is de camera enkel gericht op het gezicht van Power. De mimiek weerspiegelt de boodschap van Helen Walker die bij hem binnenslaat. Prachtige cinema.
Een gelijkaardig moment met een gelijkaardige opstelling zien we naar het einde toe wanneer Power solliciteert bij de kermis en een job aangeboden krijgt als ‘geek’.

Inhoudelijk sluit deze film volledig aan bij de pop culture van de forties met zijn nadruk op psycho-analyse. Opvallend trouwens dat het personage van Helen Walker - net als in het boek overigens - luistert naar de naam Lilith. Volgens de Joodse mythologie een soort demonische vrouw. Niet slecht gekozen symboliek.

Visueel een stijlvol geschoten film met veel clair obscur contrast. Regisseur Edmund Goulding was me niet bekend als (noir) regisseur - maar ik veronderstel dat ervaren camerarot Lee Garmes hier ook wel een bepalende rol zal gespeeld hebben.

Goeie film over een man die bij een reizend circus de kneepjes van het vak leert van een gedachtenlezer. Een goed en origineel verhaal waarin genoeg gebeurd. En alhoewel het een rise-and-fall verhaal is, voelt dat vanwege de opbouw niet zo. Een stuk korter dan de remake, die eigenlijk wat ta lang was. Goed acteerwerk en alhoewel het

Een film met een verhaal dat nogal van de hak op de tak springt. Met name richting het einde worden wel erg grote sprongen in het plot gemaakt. Het (te zoete) einde overtuigt ook totaal niet. Hoewel het acteerwerk niet verkeerd is, kreeg ik weinig binding met de personages. Het tempo ligt wel best hoog en de film kijkt (mede) daardoor best redelijk weg, maar deze film wist mij niet te overtuigen en zal ook niet lang blijven hangen.

Unieke film noir die mij echt positief verrast heeft.

Tyrone Power speelt een mentalist die in de problemen komt door toedoen van zijn eigen hebzucht. Het acteerwerk van Power is erg overtuigend, wat ook nodig is om een film als deze te laten werken.

Het begin van Nightmare Alley is nog niet zo spectaculair. Het wordt echt interessant als de mentalist het circus verlaat en een truc leert kennen waarmee hij mensen misleidt en daarmee carrière probeert te maken met behulp van zijn vrouw Molly. Je gaat jezelf ook afvragen of de misleidingen te rechtvaardigen zijn. De film krijgt dan een psychologisch en religieus tintje die je niet vaak ziet in andere film noir. Dan mengt ook een psychologe zich in de oplichtingspraktijken en wordt het steeds spannender.

Voor mij behoort Nightmare Alley tot de beste in zijn soort. Ben nu ook benieuwd naar de remake van Guillermo del Toro die recent is uitgekomen.