Rock Star (2001)

Flauwe film. Te weinig liefdevol voor een ode, Niet grappig en scherp genoeg voor een parodie, te voorspelbaar voor een drama. Aniston-met-pruik overtuigt niet als rock-chick. Leukste grap zit in de aftiteling als het bedenkelijke muzikale verleden van Mark Wahlberg er nog even bij gehaald wordt.

Ik kijk liever Almost Famous of School of Rock in ieder geval. En het wordt hoog tijd dat ik This is Spinal Tap eens ga zien.

1.5*

Film stapelt de cliches over het rockdom lustig op elkaar. Wahlberg en Aniston zijn saaie leads in deze compleet onleuke film. 1 sterretje.

Mooie muziekfilm. Lichtjes gebaseerd op de band Judas Priest. Leuk geacteerd, en een aardige kijk achter de schermen bij rock/metal bands in de jaren 80 (tenminste wat ik er over heb gelezen). Geen hoogstaand verhaal, wel zeer vermakelijk.

Aardige rock muziekfilm met een leuke hoofdrol van Mark Wahlberg. Zelfs de muziek is nog redelijk om te luisteren.

Ik vond Steel Dragon een mix van alle 70's/80's hardrock bands. Tot aan Guns n' Roses. De zanger van Steel Dragon die zich Izzy moest noemen verliet de band om ongeveer dezelfde reden en ook omdat hij een ander soort carrière ambieerde als Izzy Stradlin, die o.a. daarom Guns verliet. En Izzy is still going strong voor een veel kleiner publiek.

Dat hardrock goden als Zakk Wylde, Jeff Pilson maar ook Jason Bonham om zichzelf kunnen lachen door hier aan mee te doen vond ik geweldig. Myles Kennedy toen nog onbekend is wel een grappige metafoor voor zichzelf lol! Zijn nr.1 lievelings album is Appetite for Destruction en afgelopen maanden kon hij dan eindelijk sommige van zijn favorieten zingen met the one and only Slash om diens solo album te promoten. Ik kon het niet laten om naar Paradiso te gaan..... En Myles heeft zelf naam gemaakt met The Mayfield Four en Alter Bridge. Eh, ik dwaal af.......Mark Wahlberg was heel goed, maar ja dat is hij eigenlijk altijd. Ik heb op deze zaterdagmiddag zitten kijken voor hem en om dan eindelijk Myles in dat kleine rolletje te zien. LOL!

Eigenlijk vond ik het een slechte Spinal Tap. En wat een grote joke was/is dat hard rock gebeuren toch. Al heb ik nog steeds van die dagen dat ik het moet draaien. En hou ik voor altijd van Slash en Metallica en nog een paar tering herrie bands Ik zat me vaak rot te lachen, vond de muziek te gek, ook wat op de achtergrond speelde sinds ik me 1985 nog goed kan herinneren. O ja, Jennifer Aniston zat er ook nog in zoals ze altijd is en was niet slecht en het liep op z'n Amerikaans allemaal goed af. Is ook prettig op zo'n zaterdagmiddag.

Op internet vond ik forums met een geheel nieuwe fanbase voor Classic Rock. Van die bloed serieuze 14 t/m 25 jarigen en wat verdwaalde 30+rs die historie herschrijven, en ik heel af en toe om de draak met ze te steken: wij hebben namelijk helemaal niks van onze jeugd begrepen aldus hen! LOL! Ik was ooit Guns' n' Roses fan maar de band die zich nu zo noemt met een opgeblazen bijna 50 jarige Axl Rose die wanhopig aan z'n oude imago probeert te vast houden voor deze leeftijdsgroep is zo pathetisch.....treurig.....ja, Slash is ook ouder maar die is nog cool, Axl niet. En daar moest ik vaak aan denken tijdens het kijken en lachte me rot bij tijd en wijlen om al die clichés die aan me voorbij gingen.

Goeie zanger wel die Michael Matijevic die de vocalen voor Izzy deed. Dat was een vermakelijke zaterdagmiddag en ik wil Spinal Tap weer eens zien. Enne.....ik zal wel een van de oudsten zijn bij Alter Bridge in november......

Shit wat een lang verhaal , afijn dit is gewoon maar mijn persoonlijke mening. Geen recensie......en ik vergeet nog dat het niemand toentertijd een fuck kon schelen dat Rob Halford en Freddie Mercury homo waren. Nooit wat van gemerkt of gewoon met mensen omgegaan die het ook niks kon schelen?

Ugh, mogen we straks Freddie's biopic met Sascha Cohen Baron gaan bespreken. Volgens mij zijn Brian May en Roger Taylor aan het koetjes melken geslagen.....

Ik stond best wel verbaasd van het acteerwerk van Mark Wahlberg. Wat zette hij die bloedfanatieke fan neer zeg. En zo mooi om die euforie te zien als hij de nieuwe zanger mag worden. De mallemolen waar hij daarna in terecht komt werd heel goed neergezet. Al kan ik me het nog heftiger voorstellen dus ze hebben het naar mijn idee nog aardig braaf gehouden. Als ik die verhalen van Led Zeppelin hoorde wat er back stage gebeurde dan is dit toch wel behoorlijk braaf gebleven.

Absoluut geen goede film in de zin dat het script ongelooflijk cliché is en de film een ongelooflijk eenzijdig beeld geeft van het leven in een band (alsof het mogelijk is om iedere avond topprestaties neer te zetten als de hele band alleen maar dronken en drugged out rondloopt). Uiteindelijk maken de minpunten niet zoveel uit, want het eindproduct mag er door de vette soundtrack en het feit dat alle acteurs goed hun best doen, absoluut zijn.

Steel Dragon blijft wel een curieuze band. Glamrock uiterlijk, hardrock songs, maar dan wel met een heavy metal productie. We All Die Young heb ik nadat ik de bioscoop uit kwam toentertijd meteen gedownload en minstens twintig keer achter elkaar beluisterd: absoluut een fantastisch nummer dat mocht het een echte band zijn geweest, absoluut een hit had kunnen zijn. Wat wel erg jammer is, is het feit dat het meer draait om de uitspattingen en de levensstijl, maar zo ongelooflijk weinig over de muziek zelf. Misschien dat dit ook precies de bedoeling is van het soort muziek wat men in deze film toont, want de glamrock/hair metal van bands als Motley Crue en Ratt is in dat opzicht een stuk minder hoogdravend als hetgeen bands als Iron Maiden en Megadeth op hetzelfde moment ten gehore brachten.

Mark Wahlberg is aandoenlijk als dromerig knulletje, terwijl het tegelijkertijd vooral lachen is met hem en zijn groepje vrienden terwijl ze als losgeslagen pubers hun idolen aanbidden en vechten met mensen die ook in Steel Dragon tributebands spelen. Het is bij vlagen allemaal erg lachwekkend en overtrokken, maar hierdoor verveeld het juist geen minuut en wordt de film tenminste nergens te belerend. Waar het op het einde ineens wel moralistisch wordt, valt een groot gedeelte van die no-nonsense charme ook meteen weg. Jammer, want juist omdat er zo weinig over de muziek zelf gepraat wordt, waren de excessen van de levensstijl verreweg het meest aantrekkelijke aan de film.

Rock Star was helaas een grote flop en ik kan me ergens ook best voorstellen waarom, uitzonderlijk vermakelijk is het echter allemaal wel.

Wauw is dat alweer zo lang geleden.

Op zich vind ik het best een goede film. Mooi gespeeld, vakwerk, eigenlijk geen speld tussen te krijgen.

Behalve dat het allemaal wel wat erg mat is qua verhaal. Weinig opzienbarends - dat wil zeggen, gegeven het onderwerp en de titel zijn alle clichés al mijlenver van te voren zichtbaar. Daardoor eigenlijk toch wat saai. En hoewel de muziek op zich wel ok is is dat ook niet echt een reden om je er nog eens aan te wagen.

Viel me wat tegen, dus. Ik had in mijn herinnering een positiever beeld van deze prent.

“Dream big. Live the life.”

Redelijk. Acteurs als Wahlberg, Aniston en West proberen het wel, maar ze kunnen niet verbloemen dat Rock Star een wat bloedeloze en inspiratieloze film is over een leadzanger van een coverband, die opeens beroemd wordt en te maken krijgt met de schaduwkanten van het rocksterleven. Dit is al vaker gedaan, en Rock Star brengt wat dat betreft weinig nieuws onder de zon. Het lijkt soms meer op een concertregistratie dan een echte film over een band/leadzanger, en de personages blijven ook eendimensionaal.

Voor de aardigheid eens geprobeerd en ik meende altijd een scene te hebben gezien in een filmprogramma, maar kennelijk was dit uit een andere film want achteraf herkende ik niets terug. Met frisse tegenzin begon ik in die zin aan de film wat vooral kwam omdat ik nog al was geschrokken van het cijfergemiddelde, want was dit dan zo slecht?

Het verhaal mag duidelijk zijn rond zanger Chris die, kort door de bocht gezegd, van tribute band naar de orginele band transfereert en in die zin van amateur artiest in één keer uit groeit tot wereldster. Uiteraard zijn daar de stappen in de nieuwe wereld, een wereld van weelde, dames, drugs, drank en roem, sex, drugs and rock and roll. Zag we dit al vaker...? Ja best wel. Vooral in The Dirt over Motley Crue. Is het daarmee allemaal een beetje cliché en voorspelbaar, ja ook wel.

Maar temidden van dat is Rock Star toch best een vermakelijk en prettig film, en dan met name vooral vanwege de roze bril waar alles door gekeken wordt. Niet het duistere randje zoals we dat wel zien in The Dirt, maar een iets gekuisdere versie. Het gaat niet over de schreef, zo ook de karakters niet en dat geeft de film een bepaalde gunfactor. Het is uiteraard een persiflage en dat zullen we weten ook met over enthousiaste fans, absurde podia en gillende stemmen en gitaren. En te midden van deze gekheid is er zowaar een bepaalde ode aan de glamrock van de jaren '80 te voelen met bands als Motley Crue, Twisted Sister, Kiss en meer van dat soort showacts. En dan zou ik zowaar nog bijna de geweldige soundtrack vergeten met ACDC, Motley Crue, Ted Nugent en INXS.

Rock Star is wat mij betreft dan ook een ontzettend vermakelijke film te noemen met een cast die verder prima voldoet en ook een paar prachtige vrouwen. Zoals ik zeg best lekker voor een keer.