Populaire (2012)

Zeer amusant filmpje die het voor mij het toch vooral moet hebben van het frivole spel van Déborah François (Rose Pamphyle) en het heerlijke laat jaren vijftig sfeertje. Het riep bij mij nogal wat nogal nostalgische gevoelens op. Tja, ik behoor nu eenmaal op MovieMeter tot de oudere knarren en ik heb als kind de late jaren vijftig bewust meegemaakt. De muziek uit die tijd doet het bij mij ook altijd erg goed. Soms moest ik bij het zien van de blikken van de typistes wel eens denken aan de films van het duo Jeunet en Caró. De scène waarbij een woedende typiste de schijfmachine van de tafel smeet was zeer hilarisch, eveneens ook de finale waarbij de twee typistes (oa Rose) een gevecht leken te leveren op leven en dood. Mooie film dus dit debuut van Régis Roinsard waarvan ik aanvankelijk ook weer niet te veel van verwachtte. Ik had gedacht dat het wel een of andere flauwe komedie zou worden, maar dat werd het dus duidelijk niet.

3,5*

Wat een charmante film van Franse bodem.

Het verhaal is voorspelbaar, maar het wordt met zo veel plezier en liefde gebracht dat ik er van heb genoten. Alles ziet er uit zoals uit jaren vijftig in Frankrijk het geval moet zijn geweest. Ook de muziek, met Franse krakers is lekker.

Blindtypen is weliswaar geen hobby, maar ik vind het best leuk om te doen. Rose Pamphyle ook, wat een schattig personage is dat zeg. Ze wordt uitstekend vertolkt door de jonge Waalse Déborah François en ook de rest van de cast is goed op dreef.

Aanrader.

Vermakelijke film die het jaren '50 sfeertje uitstekend weergeeft, echt alles klopt van het decor tot aan de auto's toe en hoe de maatschappij in die tijd met vrouwen omging zoals gauke al zegt.

Al wil ik dit niet bestempelen als een echte comedy, de elementen zijn wel aanwezig. Ik zie dit meer als een fijne romcom dat op een luchtige manier wordt gebracht door het simpele, doch effectieve verhaaltje en het vrolijke spel van Déborah François. Romain Duris levert hier prima tegengas en de chemie die hij deelt met François komt goed over.
Alleen wel een klein minpuntje: de seksscène vond ik toch ietwat uit de toon vallen bij de rest van de film.

Al met al een film die lekker wegkijkt, ondanks het voorspelbare verhaal.

3,5 Sterren.

Prachtige ode aan de jaren-50.

Déborah François is vertederend schattig zowel als mooi, en laat zelfs Romain Duris voor de verandering eens een normaal mens lijken - in plaats van de gladde gladjakker die hij meestal speelt. Van allebei heerlijk spel, mooie chemie tussen beiden. De hoofdrol is misschien wel eigenlijk die van de mooie aankleding, vormgeving, radio en televisie - de details in het verhaal - alles ademt de sfeer van de fifties.

Erg goed.

Erg fijn filmpje alweer. En ook weer behoorlijk kleurrijk en kunstig en retro, waar de Fransen altijd goed in zijn.

Ja, in 1958 had je nog geen Word en moest je alles nog met de typemachine doen. De typemachine moest wel een uniek ding zijn want het werd dus ook voor wedstrijden gebruikt. We maken hier kennis met de eigenwijze Rose, die op sollicitatiegesprek komt bij Louis. Louis vind haar echter een beetje te overschat en heeft grote twijfels over zo'n tuttig, lawaaierig meisje. Maar dat weet Rose gelijk van de baan te vegen door ongevraagd achter de typemachine te zitten en als de bliksem een document uit te typen. Louis bedenkt zich en ziet toch wel brood in haar. Naderhand worden ze zelfs verliefd op elkaar en weet Rose hem altijd uit de deadline te halen. Met haar typekunsten zou ze nog wel eens mee kunnen doen aan een wedstrijd.

Dat is ook waar deze film om draait. En tot haar grote verassing mag ze dus deelnemen aan een typewedstrijd, een zaal waar typisten naast mekaar zitten met een typemachine op tafel en binnen een bepaalde een hele brief over kunnen typen. En in plaats van dat we nu een sportfilm voorgeschoteld krijgen over voetbal, of autoracen enz, komt hierbij dus het typen in het rijtje. Het word inderdaad ook een spannende film, want... zal Rose de prijs winnen? (Natuurlijk)

De film is wat mij betreft behoorlijk gelukt en verveeld geen moment. De jaren 50 sfeer met het decor, en kleding, de zoete kleuren en de snoekjes en de lelijke eendjes, zorgen voor een sfeervolle en kunstige plaatjes. Het acteerwerk is ook weer lekker olijk, zoals we wel gewend zijn uit Franse komedie's. De regisseur zou meer films moeten maken en hij kan in het rijtje van kunstregisseurs als Jeunet en Caro.

4,0*

Aardige film waarin een jonge secretaresse door haar baas wordt ingeschreven voor een typ-wedstrijd. Hier en daar wat eentonig en het liefdesverhaal is nogal voorspelbaar. De film speelt zich af eind jaren 50 en de hele aankleding is dan ook bijzonder goed en passend gedaan en geeft het geheel juist een frisse look. Déborah François en Romain Duris zijn goed gecast in de hoofdrollen.

De jaren 50 zijn er weer, met de lange rokken, de dassen, de TV's met de afgeronde hoeken en dito koelkasten, de evergreenmuziek en vooral de typmachine, in deze luchtige Franse komedie, origineel van thema maar klassiek in opbouw, best voorspelbaar, van het feelgoedtype en gelukkig best sympathiek en charmant. Dat de liefde om de hoek komt gluren was eveneens onvermijdelijk en dat Romain Duris en Déborah François keurige acteurs zijn dat wisten we al. Even opgekeken naar Miou Miou en Féodor Arkine. Daar zijn ondertussen heel wat jaartjes bijgekomen.

Onschuldig, en zeg maar, ook wat nostalgisch vermaak.

Een romantische komedie over een secretaresse / typiste in 1959 die mee doet aan een typewedstrijd. De film is vanaf het begin erg voorspelbaar en na het eerste kwartier weet je al hoe de film er 100 minuten later uit gaan zien. Aanvankelijk lijkt het ook zo'n film die absoluut geen bijzondere hoogvlieger is. Maar de kracht en de uitstraling van actrice Deborah Francois tillen de film toch naar een hoger plan en maken er toch een aangename ervaring van om deze film te zien. Al is het nog steeds geen super film.