Pitch Perfect (2012)

Koorvariant van Bring It On (2000). De fysiek van Anna Camp, Anna Kendrick, Brittany Snow c.s. is meer dan prima ontwikkeld en nadrukkelijk aanwezig, maar qua acteren hebben ze nog een lange weg te gaan en zijn ze niet in staat een film te dragen. Bovendien is het verhaal erg aan de magere kant. Daar staat tegenover dat de a capella-arrangementen van de liedjes over het algemeen best leuk zijn.

Een typische meidenfilm met aardige muziek. Ik behoor duidelijk niet tot de doelgroep, maar toch leuk om een keer gezien te hebben. Dat geldt wat mij betreft dan vooral het vrouwelijk schoon.

Ik heb deze film al een paar weken geleden in het buitenland gezien.

Ik vind dit echt een hele leuk film. Ik vond hem grappig en het verhaal is best voorspelbaar, maar wel leuk!

Zeker een leuke meidenfilm, maar er zaten ook mannen in de zaal die ik hoorde lachen!

Ik heb zeker weten genoten van deze film en vind het een absolute aanrader.

Je moet wel houden van muziek in een film, want omdat er optredens in voorkomen zie je wel veel muziek, playback en dans. Als je van de serie 'Glee' houdt, dan vind je dit ook zeker leuk!

En de humor..ik houd er van!

Een geweldig leuke film.

Leuk verhaal hoewel het wel voorspelbaar is. De film is een beetje in de trant van "bring it on" alleen is dit met muziek (de vorm van verhaal met de finales e.d. komt redelijk met elkaar overeen).
Echter, deze film is toch weer totaal anders op het gebied van personages. Lekker onderhouden en ieder met zijn/ haar eigen verhaal. Ook schuwt de film totaal geen zelfspot (van personages) of het gebruik van lesbische personages waar wel het stereotype wordt neergezet.
Kortom, het zorg ervoor dat je steeds blijft kijken gezien de personages leuk zijn uitgewerkt.
Acteerwerk is meer dan prima. Camerawerk is owke.
Tja, hetgeen waar de film om draait ( de muziek natuurlijk) is echt super te noemen.
Niet alleen de vocalen maar ook zeer zeker de score en de soundtrack zelf (jammer dat die nergens te krijgen is, want er zaten zeer zeker een aantal leuke re-mixen in).
De film valt een beetje in de trant van Glee. Alleen daar waar de Glee personages "nerds" zijn, worden ze in deze film opgehemeld.
Deze film heeft eigenlijk alle ingredienten voor een perfecte feel-good movie die je zeker zal laten lachen (huilen niet echt) en vooral mee laten zingen.
Van mij een dikke 4,5* ( ik hou ervan )

Ps: de soundtrack in mijn bezit gekregen en eerlijk bekenend is deze lang niet zo goed als in de film. Ik mis echt de score nummers en de re-mixen die gemaakt worden door de "Beca".

Kopiëren, plakken, enkele details aanpassen en je hebt de zoveelste replica. Het is weer dezelfde danscompetitie zoals we ze altijd zien. Clichématige invullingen waaronder de stille underdog met haar twijfelachtige relatie en een comeback waarbij ze de groep natuurlijk leiding gaat geven. Er werd gedanst in een leegstaand zwembad en dit was ik redelijk recent nog ergens anders tegengekomen (Step-Up geloof ik). De trainingen en wedstrijden zitten boordevol vervelende popnummers uit de laatste jaren en de moves of zangkwaliteiten waren verre van bijzonder. Ook vroeg ik me af waarom ze die dikke lesbische negerin er tussenstopten aangezien Fat Amy al voor genoeg afleiding zorgde met al haar kapsones. Verder waren die commentators ook niet erg sympathiek met hun onnodige afkrakerij. Af en toe was er een leuk momentje en er zaten een paar mooie dames bij maar over een perfecte pitch kan ik niet spreken.

Ach, een degelijke, weloverwogen track keuze verwacht ik al niet meer. Geen teleurstelling wat dat betreft. Verder ook lang niet zo slecht. Kendrick is leuk in zo'n (hoofd)rol en verder is het redelijk aangevuld. Fat Amy slaat wel continue de plank mis, is gewoon PIJNLIJK niet grappig terwijl ze zo'n beetje het uithangbord is voor de film (commercials e.d). Anyhow, gelukkig vallen er wat leuke dingetjes op. Lekker straight forward, maar met genoeg weird gedoe en soms zelfs lichtelijk disturbing. Dat personage van Hana Mae Lee was echt briljant gevonden. Verder ook wel héél erg nice dat Donald Faison er eventjes in zat, één van m'n comedy helden . Aardig vermakelijk, maar niet veel meer dan dat. Past (buiten de zang om) prima in het rijtje van Bridesmaids e.d... alleen is deze iets leuker en constanter.

Dit is dit niet mijn soort film, maar mijn vriendin vond deze wel geweldig.

Er zaten wel een paar grappige/leuke scènes in, maar qua verhaal en zo kon het echt niet boeien, althans mij niet

Denk voor de meeste meiden/vrouwen wel een aanrader...

Gemiddelde van mijn stem en die van mijn vriendin: 3*

Helemaal mee eens. Ik trok Rebel Wilson in Bachelorette al slecht, maar hier is ze zo mogelijk nog vervelender en niet-grappiger.

Voor de rest was het gelukkig wel een leuke film, met als hoogtepunten uiteraard de optredens van de groepjes (zoals het meestal is in zulke flicks).

Prima te pruimen *3

Mwoah. Het verhaal.. wacht even, want een verhaal is er natuurlijk helemaal niet. Nee, geen verhaal. Het lijkt een excuus om een paar dialogen om een paar hits heen te bouwen, zodat het nog enigszins een verhaal lijkt. Lijntjes worden uitgegooid en even snel weer ingetrokken. De problematische vader-dochter relatie (zucht), het einzelganger gedoe, de geforceerde romance, de vervelende, oppervlakkige leider van het jongens zangteam... en het ergste: kotsgrappen. Verschrikkkelijk zeg. Cliché en voorspelbaar.

Klinkt allemaal heel negatief, maar toch was het best goed weg te kijken. Ik vond Skylar Astin stiekem wel heel erg leuk, dus dat maakte veel goed. Verder had het een aardig Glee gehalte inderdaad, al vond ik de mash-ups hier beter en vlotter. Vriendinnetje waar ik mee keek vond Fat Amy keigrappig, ik vond haar vreselijk irritant. Haar gezicht stoorde me al snel. not my cup of tea.

Ondanks dat er meer in had kunnen zitten als de personages niet van bordkarton waren geweest en je vanaf de eerste minuut kunt voorspellen wat er gaat gebeuren, was het wel leuk voor een meidenavondje.

"A-ca-scuse me."

Laat ik voorop stellen dat ik helemaal niet van musicals hou of überhaupt van zang in films en een serie als Glee kan mij ook gestolen worden. Ik heb deze film dan ook puur en alleen gekeken voor Anna Kendrick, voor wie ik toch wel een lichtelijke zwak heb.

Voor de rest stelt de film niet al teveel voor, het is zoals Elineloves al zegt meer een kapstok om voornamelijk veel hits uit de jaren 80 omheen te bouwen. Er is nog wel iets met Beca die haar stiefmoeder haat - die wonder boven wonder nooit in beeld komt - en blijkbaar heeft The Breakfast Club het beste einde ooit.

De grappen stelden ook niet al teveel voor en dan is misschien nog wel het grappigste dat de awkward Aziatische chick (leuke rol van Hana Mae Lee) in de kots een engelfiguur gaat liggen maken...
Verder zijn de personages gewoon niet grappig te noemen, Fat Amy wat een letterlijke verschrikking is dat zeg. Sowieso heb ik Rebel Wilson nooit grappig gevonden.
Gelukkig is daar Anna Kendrick nog en redt ze wel enigszins de film met haar charme.

Al met al kijkt het op zich wel redelijk weg, al had het wel beter geweest als de film iets beter was uitgediept zonder oppervlakkige inwisselbare personages. Dit is duidelijk te zien als de Barden Bellas terugkomen van spring break en er twee studentes zijn die je nog nooit bij de club hebt gezien. Wat dat betreft neemt de film zich gelukkig niet al te serieus.

Kleine 2,5 sterren.

Het enigste genre wat totaal niet aan mij besteed is. Het plot in dit soort rotzooi is altijd slapper dan slecht afgebakken patat. Nietsnuttige wanproducten waar alleen de jongste doelgroep naar zou moeten kijken. Letterlijk het enigste lichtpuntje in dit zwarte gat is Anna Kendrick, dat gewoon een lekker wijf is. Deze compensatie wordt echter totaal teniet gedaan door Rebel Wilson, vreselijk individu waar ik mij dood aan erger. Weet met haar vetrollen en stupide gedrag zowaar mensen aan het lachen te krijgen, gadverdamme

Echt een vreemde combinatie van een komedie, een musical en een uitgekauwde formule die we al tig keer hebben gezien in de vorm van cheerleaders en dansende tieners. Die vreemde, luchtige combinatie zorgt er wel voor dat Pitch Perfect kijkbaar blijft en je bijna vergeet dat Kendrick veel te oud is voor deze, Rebel Wilson een irritante vrouw blijft en dat de pogingen om er qua verhaal iets van te maken wel heel erg falen. De romance is wat dat betreft een typisch voorbeeld hiervan. De liedjes zijn verder wel erg aanstekelijk, waardoor Pitch Perfect met het uitgekauwde concept toch makkelijk uit te zitten valt.

2,5*

Nickelodeonniveau.

Een behoorlijk kinderachtig filmpje dat zich duidelijk richt op puberende tienermeiden zonder ook rekening te houden met een wat ouder of ander publiek. Het niveau is dus nogal van Nickelodeonniveau en al wat dies meer zij. Wat naast de aardige liedjes enorm opvalt is de hoge grapdichtheid. Opvallend omdat de meeste grollen totaal niet werken.

Redelijk.

Niet echt geweldig, maar gelukkig een stuk minder slecht, dan ik verwacht had. De grootste troef van Pitch Perfect is natuurlijk Anna Kendrick, die ook van dit soort nietszeggende rollen, nog iets leuks weet te maken.

Het plot is niet echt bijzonder en levert een bijzonder voorspelbaar filmpje op, met een hoog grapdichtheidsgehalte, waarvan lang niet alles even goed aanslaat. Zo'n Fat Amy is te dominant aanwezig en haar opmerkingen sloegen vaak de plank mis, iets waar de meeste bijrolletjes last van hebben. Die Hana Mae Lee was dan wel leuk. Geweldig ook dat gezicht, dat ze op kan zetten. Echt helemaal onnozel.

De muziek en dans was verder nog wel aardig en een redelijke mix van oud en modern. Dankzij Kendrick kijkt het allemaal ook nog wel vrij gemakkelijk weg, maar echt goed of heel leuk wordt het nergens, daarvoor zijn de grappen en het totale scenario gewoon niet scherp genoeg geschreven.

2,5*

Wel aardig, had alleen verwacht dat de humor leuker zou zijn. Die stomme kotsgrappen vind ik echt verschrikkelijk. Dus ik had gelijk bij het begin al zoiets van bah gaan we weer. Gelukkig kwamen er verder geen poep of plasgrappen. Een paar keer had ik wel een glimlach maar meer ook niet, jammer gemiste kans.

Cast was wel te doen, maar nergens bijzonder. Daarnaast heb ik persoonlijk ook een hekel aan Anna Camp, dus dat stoorde me nogal. Kendrick was leuk, maar niet speciaal genoeg om de film te dragen. Gelukkig was de chemistry tussen Kendrick en Astin wel leuk. De kus daarentegen was echt tenenkrommend slecht.

Muziek was dan wel een plus. Leuke liedjes en lekker vlot. Dat maakte de film nog wel vermakelijk.

2.5* Leuk voor een keer tussendoor.

Matige film waarin de concurrentie tussen een aantal a capella zanggroepen op een highschool groot is. Het magere verhaaltje is nogal voorspelbaar. Gelukkig heeft de film een vlot tempo en is lekker vrolijk. De muzikale nummers zijn wel leuk om te horen en zien, maar het valt wel wat in de herhaling allemaal. Net geen 3.0 sterren.

Doh, had niet gedacht dat dit zo tenenkrommend irriterend zou zijn. Een gemiddelde aflevering van Spangas heeft meer diepgang en is gaver om te zien. De a capella-zang deed me niets, terwijl daar een film zoals deze nog enige pluspunten kan uithalen. De karakters over de gehele linie waren heel matig met als triest dieptepunt die walvis-uit-de-PLUS-look-a-like. Anna Kendrick kan volgens mij veel beter dan dit, maar ja ze moet dan wel betere filmkeuzes gaan maken.

Echt een zeer verrassende leuke film. Van begin tot eind heel grappig en goed in elkaar gezet. De a capella versies van bekende popliedjes komen mooi over (The Sign, Ace of Base) Verder zijn alle personages interessant, grappig en ook serieus. Ik las dat dit een secret succes film was in Amerika. Dus geen klapper bij binnenkomst, maar toch heel lang goed gedraaid in de bioscoop. De film heeft veel geld opgebracht en wordt positief weergegeven. Er komt dus ook een vervolg in 2015. Zeker kijken, hoor!!!

maar jullie vinden het allemaal niet leuk en zeggen het lijkt niet op glee dat jullie het niet leuk vinden is niet mijn probleem maar dit glee niet en iedere film of serie moet zijn eigen genre of filmsoort dus verwacht er ook niet veel van dus zeur niet

“You girls are awesome... ly horrible. I hate you. Kill yourselves. Girl power! Sisters before misters!”

Eigenlijk zou Pitch Perfect helemaal niet voor mij gemaakt moeten zijn (en dat is het waarschijnlijk ook niet) maar toch heb ik best wel genoten van deze film. Zang, dans, een meidengroep met verschillende karakters die moeten samenwerken, de jongens die alleen als love interest mogen opdraven... En toch heb ik best genoten.

Het is allemaal niet erg hoogstaand en de problemen waar de hoofdrolspeelster mee kampt zijn niet nieuw maar door het tempo, de muziek en de humor is het allemaal makkelijk verteerbaar. Kendrick is een redelijke hoofdrolspeelster maar de kracht van de film schuilt in de bijpersonages. Wilson is (hier nog) grappig en werkt beter als iemand die soms haar ding mag doen dan als leading lady. En Snow, Camp, DeVine etc. mogen allemaal hun ding doen en het is best grappig soms. Hoe minder aandacht er aan het romantische subplotje wordt besteedt des te beter. En de deuntjes blijven nog lang in je hoofd zitten, dat dan weer wel.

Tsja, dit is dus heel erg niet mijn soort film. Ik heb echt niks met dit soort muziek, en ook al niet met de nogal gedwongen vrolijke doenerige sfeer die er op de een of andere manier bij lijkt te horen.

En dan is op zich de politiek incorrecte commentator af en toe nog op de rand van grappig, en Fat Amy komt ook in de buurt. Als dat nou eens echt serieus bijterig en venijnig was aangezet... maar kennelijk teveel gevraagd voor een toch wel stereotype Amerikaans filmpje. En waarbij ik dan ook zeggen moet dat de actrices in de film zelf nog wel uit elkaar te houden zijn, maar als ik dat even naloop op IMDB lijken ze allemaal sprekend op elkaar - generieke b*tches. Met uitzondering van Anna Kendrick natuurlijk, die hier een mooi stervehikel aan heeft. En misschien was het daar ook wel eens tijd voor. Niet dat dat het nou tot een goeie film maakt, maar misschien net op de rand van verteerbaar.

Prima film, al miste ik de komedie wel een beetje. Wat komedie moest voorstellen, lag er vaak veel te dik bovenop. Denk dat het genre romantiek hier dan ook beter bij past dan daadwerkelijk komedie. Al dat gekots is voor mij niet nodig, dit is ook gelijk een voorbeeld van er ‘te dik bovenop liggen’, zo vreselijk overdreven.

Normaal spreken muziekfilms mij niet zo aan, hou niet zo van hele films met alleen maar zingen. Toch heb ik jaren terug besloten deze film toch te gaan kijken, het behoort immers ook tot mijn guilty pleasure Chick Flick. Nooit spijt van gehad en vandaag voor de tweede keer gekeken. De film is op zichzelf aardig voorspelbaar, denk dat daar wel wat meer uit te halen was. Ook worden bepaalde clichés hier (gelukkig) niet gebruikt, denk al stereotypes. Goed, stereotypes worden wel gebruikt, maar niet het vaste riedeltje wat in veel van dit soort films voorkomen.

De acteerprestaties zijn over het algemeen goed, ben een fan van Kendrick, maar daarentegen totaal niet van Wilson. Vind haar te overdreven acteren. Waarschijnlijk moest dit grotendeels ook vanuit haar rol, maar ook in andere films vind ik haar over het algemeen niet zo prettig. De reden waarom ze haarzelf Fat Amy noemde was overigens wel leuk bedacht, maar verder vond ik dat er te veel aandacht werd besteed aan het dik zijn dan aan haar andere talenten.

Ik vermaakt me verder prima met deze film, zet hem immers niet zomaar voor de tweede keer aan. In het genre had deze film tot één van de betere gerekend kunnen worden, maar vind een aantal negatieve punten net iets té negatief om het daar daadwerkelijk te kunnen plaatsen. 3.5*.

De film moet maar één ding doen en doet dat ook, namelijk liefde voor muziek uitstralen. Het verhaaltje eromheen is standaard hoewel Kendrick het goed weet te dragen. Een paar grappen zijn echt leuk, terwijl andere momenten dan weer helemaal de plank misslaan. Maar de muziekoptredens zitten geramd, met als hoogtepunten 'Cups', 'No diggity' en 'Just the way you are'. Het zal wel vloeken in de kerk zijn, maar ik moest wat denken aan The blues brothers. Ben verder niet al te bekend in het genre, maar heb me enorm vermaakt en de volgende dag nog meerdere songs teruggekeken.

Ondanks de behoorlijke high school-stijl en -humor was dit tegen de verwachting in toch wel een aardige meevaller. De film kijkt (op den duur) fijn weg en er komt gaandeweg ook wat meer inhoud in de film. De vele musikale stukjes zijn niet altijd even goed, soms ronduit slecht om het komisch te houden, maar ook dat verbetert enorm naarmate de film vordert, waardoor er best veel goede muziekscenes volgen. Geen hoogvlieger maar wel (veel) beter dan wat je ervan kan verwachten. Kleine 3* voor dit tussendoortje, al moet je dus wel bestand zijn tegen de typische high school-humor.

Ok.

Deel 2 vond ik een stuk leuker dan dit om heel eerlijk te zijn. Ook al is het een vrouwenfilm, en om hem als man te bekijken kan ook al een andere kijkhoek leveren. Muziekfilms hebben nooit erg ver op mijn lijstje gestaan. En dit voegt niet veel meer toe.

De vele grappen waar ik waarschijnlijk om had moeten lachen, is er niet echt van gekomen. Ik deed het eigenlijk alleen maar omdat het allemaal erg vlot ging. Een film die erg snel wegkijkt ook, en de vele muziek die ook wel redelijk was maakte deze film naar een 2,5*

It’s a nice surprise to see the Bellas mixing it up. It’s refreshing, yet displeasing to the eye.

Pitch Perfect is zo’n film die charmeert omdat het veel dingen goed doet, maar helaas ook vaak de fout in gaat. Vooral qua humor staan er tegenover iedere geslaagde grap weer twee keer zo veel missers. Maar goed: de grapdichtheid is hoog, op veel grappen ligt niet teveel nadruk en het vlot aardig door, dus veel ruimte voor ergernis is er ook niet.

De charme zit, zoals in iedere sport- zang- en dansfilm in het groepsgevoel. Ik ben er een sucker voor als de hechtheid terugkeert, de obstakels overwonnen zijn en het team boven zichzelf en onderlinge wrevel uitstijgt en presteert. Het a-capellawereldje werkt best aanstekelijk en hoewel overgeproduceerd en súpergelikt, soms maakt het best wel indruk. Kendrick’s ingetogen auditie was bijvoorbeeld ook zo’n momentje.

Goede grappen komen vooral op naam van Banks en Higgins, die hun incorrecte commentaar smakelijk verpakken in onverwacht goed getimede delivery. Rebel Wilson stal mijn hart met enkele droge one-liners en ongegeneerde zelfspot.

Daar droogt de bron van plezier helaas een beetje bij op, want hoewel een a-typische Kendrick nog vermaakt, is de rest van de rollen gereserveerd voor gaperige typetjes en one-trick pony’s. Vooral dat charisma-beroofde mankind met wie ze aanpapt: hij is zó anoniem en nietszeggend dat als de Treblemakers een beetje door elkaar dansen je hem eigenlijk voortdurend kwijtraakt.

Ik weet waar ik aan begin als ik een film als dit opzet. En échte ergernis is uitgebleven, dat is al iets. Alle voorspelbaarheid ten spijt, er zit genoeg frisse wind in (en een beetje wannabe-venijn). Het is vooral jammer dat je tussen al die gemiste planken toch nog een paar schaterlachjes hebt zitten. Dat benadrukt vooral dat er meer ingezeten had. Refreshing maar displeasing dus. 3*

Glee, maar dan minder gedurfd en minder zelfspot. De cast is ervaren genoeg om het niet helemaal slecht te laten worden gelukkig en als luchtig tussendoortje valt dit nog best mee. Maar de muziek is niet bijzonder genoeg, de clichés komen over als iemand die een oude mop van onder stof haalt en het verhaal zelf is ook maar een lange Glee aflevering, maar dan wel één van de mindere uit de reeks.

Het viel me op hoe irritant het personage van Adam DeVine waar ik me ook wat aan ergerde in de film The Final Girls. Al hoort dat wel bij zijn rol natuurlijk.

De film mist gewoon de originaliteit. Ofwel zorg je voor de nodige charme en chemie tussen de personages, ofwel ga je iets meer in de choreografieën van de nummers die je laat zien. Maar als beiden niet zo goed zitten, is er nog maar weinig om op terug te vallen.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Vond het wel een leuk filmpje. Een toffe soundtrack en de cast was ook goed op dreef. Het verhaal zelf was niet verrassend, maar wel typisch voor dit soort films.

Einzelgänger Beca [Anna Kendrick] komt naar Barden University met ambities om muziekproducer te worden, maar belandt in de wereld van de acapella wanneer Chloe [Brittany Show] haar overhaalt om zich aan te sluiten bij de Barden Bellas. Groepsleider Aubrey [Anna Camp] wil zich revancheren voor haar rampzalige optreden van vorig jaar. Beca raakt intussen bevriend met Jesse [Skylar Astin] die zich heeft aangesloten bij aartsrivaal The Treblemakers die geleid wordt door de even getalenteerde als zelfingenomen Bumper [Adam Devine]. Het verhaal loopt niet over van onvoorspelbare momenten, maar de uitstekende uitvoering van de fraaie zangarrangementen (een prettige mix van muziekperiodes en –stijlen) en de prettige mix van getalenteerde outsiders waaruit de Bellas bestaat, maken dit tot een voltreffer. Coproducent Elizabeth Banks en John Michael Higgins zijn erg grappig als de vaste wedstrijdcommentatoren. Kreeg twee vervolgen.