Born on the Fourth of July (1989)

In deze film (en later in Magnolia) laat hij anders prachtige dingen zien. Mooie film dit, aangrijpend maar wellicht wat prekerig. 3,5*.

Het begin vond ik toch wel vrij essentieel voor de film eigenlijk. Tom Cruise als all american boy. Zo krijg je als kijker toch een idee van zijn afkomst en wie hij was voor de oorlog. Bovendien wordt dan pas goed duidelijk hoe oorlog iemands leven totaal kan verwoesten. All american boys worden immers arts, advocaat o.i.d. en trouwen met de homecomming queen ipv te zuipen en naar de hoeren te gaan in Mexico.

Verder ben ik het wel met je eens trouwens, film zweeft bij mij ergens tussen de 3.5 en 4* maar maakte toch net wat meer indruk dan mijn gemiddelde film uit het 3,5* rijtje.

Aangrijpend drama naar het autobiografische boek van Vietnamveteraan Ron Kovic, oorspronkelijk een patriot 'voor God en vaderland', die eenmaal terug uit Vietnam een verwoed oorlogsactivist wordt. Tom Cruise vertolkt zijn rol met passie en overgave en ook Willem Dafoe is schitterend. Eén minpuntje: door de overvloed aan historische beelden en reconstructies wordt de film té didactisch, maar dat is dan weer net de stijl van regisseur Oliver Stone. Bekroond met twee Oscars (beste regie en beste montage) en vier Golden Globe Awards.

Met een halfje verhoogd naar 4*

Oliver Stone flikt het weer! Wat een prachtige film is dit zeg! Tom Cruise speelt de sterren van de hemel in dit indrukwekkende verhaal! De scenes in Vietnam zijn erg indringend, ze pakken je beet en laten niet meer los voor de rest van de film! In het resterende gedeelte van dit meesterwerk van Stone is Tom Cruise natuurlijk verlamd! Dit is voor veel mensen een reden om de film minder goed of leuk te gaan vinden! Je hoeft natuurlijk in een ''Vietnam'' film niet altijd alleen maar schieterij te verwachten. Ook het verhaal erna en wat de ''veteranen'' bij de terugkomst in hun land daarna allemaal hebben beleeft doet er natuurlijk toe! Deze film laat duidelijk zien wat de Vietnam oorlog met de soldaten heeft gedaan! En hoe! Veteranen die ledematen missen, veteranen die voor de rest van hun leven door een slangetje moeten eten, veteranen die verlamd raken en natuurlijk de veteranen die nooit meer teruggekomen zijn! Echt een heel indrukwekkende film van Oliver Stone die zich zeker kan meten met Platoon! De prachtige score van John Williams doet er nog eens een schepje bovenop!

Jammer van het lage gemiddelde hier! Waarschijnlijk vinden mensen films over de Vietnam oorlog alleen maar leuk als er constant in geschoten wordt en als de film overladen wordt met actie! Er wordt nog al eens vergeten wat de Amerikaanse oorlogshelden eenmaal thuis allemaal hebben beleefd!

* * * * *

Goede film die goed de de gevolgen van de oorlog en de trauma's die de veteranen eraan overhouden laat zien.

Ietwat lange maar degelijke film over de naweeën van de Vietnamwaanzin bij Cruise, die een uitstekende rol speelt. Erg veel sentiment, edoch goed.

Als fan van dergelijke anti-oorlogsfilms kon deze film me wel zeer goed bekoren. De boodschap van de film deed me dan ook denken aan een kruising tussen All Quiet on the Western Front (1930) en Apocalypse Now, twee films die ook in mijn top 10 staan. Maar deze film zou misschien nog het beste kunnen vergeleken worden met The Deer Hunter, al vond ik de Vietnamscènes in deze film toch stukken indringender en naargeestiger. Het verhaal was over het algemeen ook minder langdradig. Tom Cruise zet hier een zeldzaam goede acteerprestatie neer en overtreft zichzelf, ook op de rest van de cast is simpelweg niets aan te merken. Neem daarbij het vakkundige camerawerk van Oliver Stone, een cynische, patriottistische soundtrack en ik kan veilig stellen dat dit een uitstekende film is. Maar zoals (bijna) altijd is er wel iets negatiefs aan een film aan te merken en hier zijn dat de clichés en voorspelbaarheid die ervoor zorgen dat deze film verre van perfect is. Maar voor één keer ervaarde ik het patriottisme uit deze film als een pluspunt aangezien het in deze film toch voor een cynische weerklank zorgt.

3.5 sterren

Sterke film over het leed van de Vietnamveteranen.

De Vietnam oorlog is niet meteen de oorlog die bij mij de meeste interesse wekt, maar het is natuurlijk wel een interessante periode in de wereldgeschiedenis.
De film begint voor mij erg sterk als we Tom Cruise (overtuigend gespeeld in de film!) zien als iemand die het allemaal wel aardig voor elkaar heeft in een rustig dorpje. Uiteraard wordt hij soldaat en vertrekt hij naar Vietnam. Ik vond dat hele deel een interessante deel van de film. Je hebt dat deel ook nodig om te zien hoe het voor de tijd was en wat er veranderde na zijn terugkeer als verlamde veteraan. Het gedeelte dat hij in een ranzig ziekenhuis lag vond ik wel indrukwekkend.

Maar vanaf hij terug kwam in zijn dorp vond ik het verhaal iets minder boeien. Er zitten nog steeds sterke scene's in (wanneer hij bezopen terugkeert uit het cafe en ruzie maakt met zijn moeder bijvoorbeeld), maar het was verder wel een plot waarbij ik het gevoel kreeg dat ik dit wel vaker in films heb gezien. Denk aan The Deer Hunter om eens wat te noemen. De strijd om erkenning en tegen de oorlog op het einde was weer wel sterk. De film bleef zeker wel interessant tot het einde. Mede ook door overtuigend acteerwerk van Cruise, Dafoe en ook van de ouders van Ron.

3,5*

Best wel een goede anti-oorlogsfilm dit. Stone is zo'n regisseur die in sommige films best wel wat lef toont en daarnaast behoorlijk patriotistisch is aangelegd. Beide elementen komen ook in deze film terug.

Tom Cruise is niet mijn meest favoriete acteur, maar zet in deze film gewoon een goede prestatie neer als Vietnam veteraan Ron Kovic. Stone geeft het personage de nodige diepgang mee, door ook belangrijke gedeeltes van de jeugd v an Kovic te laten zien, waardoor het nog duidelijker is dat de klap van verlamd zijn enorm hard aankwam bij Kovic.

Ook vond ik het positief dat het grootste gedeelte van de film zich na de verlamming afspeelt. Vooral de momenten in de kliniek en in Mexico waren erg boeiend om te zien. ook de rol van Dafoe is erg sterk. De muziek is niet altijd even sterk, maar zwakte de film ook niet af. En ondanks dat de film een paar kleine inzakmomentjes heeft, is het tot het einde toe interesant enkun je duidelijk zien dat de film door een echte vakman gemaakt is. Oliver Stone dus in dit geval.

3,5*

Mooie rol voor Cruise, die hier laat zien dat ie niet alleen telkens het opgefokte manipulerende karakter kan neerzetten. In Born on the Fourth of July speelt ie een pattriotische jongeman, die gedesillusioneerd uit Vietnam terugkeert. Speelt ie bijzonder goed in een verder prima anti-oorlogsfilm . Dit soort thema's kun je wel aan regisseur Oliver Stone toevertrouwen. Geen minuut heeft ie teveel besteed aan deze film, want er vinden genoeg gebeurtenissen in deze film plaats. Sterker nog, de 180 graden-verandering van Tom Cruise zijn karakter vond ik zelf ietwat abrupt. Daar had nog wel meer tijd aan besteed mogen worden.

Op aanraden van mijn vader deze film eens bekeken. Soms hebben we dezelfde smaak, vaker zoekt hij heel andere zaken in films (vooral muziek/sfeer uit de jaren 60), maar in dit geval ben ik blij met deze tip. Lang geleden dat ik eens een politieke film heb gezien die ook als film zijnde zeer de moeite waard is. En de combinatie van beide factoren die goed zijn, dat geeft de hoge score die ik er aan heb gegeven.

Allereerst het inhoudelijke deel. Ten eerste wist ik niet dat dit om een waar gebeurd verhaal ging, daar kwam ik pas bij de aftiteling achter. Wel voelde de film voor mij constant realistisch aan. Deels door de aankleding, deels door het script, deels door Tom Cruise, die veruit zijn beste rol ooit speelt. Hij gooit zijn imago weg, zonder schaamte, en zet een zeer naakt personage neer, met alle frustratie en emotie daarbij. Zeer geloofwaardig, en dat is wel zo prettig in een politieke prent. En langzaamaan leef je ook mee met Cruise, in zijn ellende. Allereerst door zijn handicap, later ook door de behandeling tegen hem.

Een meergelaagde film is dit te noemen. Natuurlijk draait het om één persoon die verliefd is op zijn land, die verlamt raakt, die zich vragen gaat stellen, maar hij staat direct als voorbeeld voor vele gevallen gelijk aan hem. Nog immer juichen wij naar de veteranen uit 40-45, maar deze generatie soldaten kreeg de hoon mee van een land dat die oorlog niet meer wilde. Terwijl zij voor hun doen hetzelfde deden als hun voorgangers in Europa en de Pacific. Daarnaast geeft de film een mooi beeld van die tijd, zowel de leefwijze van jongeren, van gezinnen, als van de protesten en het beeld van Vietnam. En passent geeft de film een beeld van de oorlog in Vietnam, de gruwelijkheden aldaar, hoe men daarmee omgaat (zowel hoe omgegaan wordt met misdaden en misstanden als hoe de veteranen achtervolgd blijven door de spoken uit de jungle.

Dit alles is mooi meegenomen, maar een film moet er ook nog een beetje uitzien. Ook hier overtrof Stone ruimschoots de verwachtingen. De aankleding is geweldig. Van auto’s en gebouwen tot aan kleding en kapsels; je waant je in de VS van de jaren 70. Daarnaast getuigt ook het gebruik van het medium film van grote klasse, en toont een zeer brede verscheidenheid. Verschillende formaten van film, soms documentaireachtig, soms prachtige kleurenplatten (vooral in Vietnam, maar ook in flikkerende disco’s en gewoon op straat) en heerlijke montage (vooral bij de parade in het begin, een echt stuk goede film).

Een film, inhoudelijk en stilistisch goed, dat ook nog eens ontroert. Dat is een hoge waardering waard.

Ik vond een redelijk oorlogfilm...

Jammer geen mooi HD film (commerciële zender RTL 7)...

Redelijk verhaal...

Demonstratie is mijn smaak niet...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Tom Cruise speelt redelijk goed...

Geen mooi achtergrond muziek...

Dit vond 'k geen misse film. De focus ligt niet zo zeer op de oorlog zelf, maar dan eerder op de gevolgen. We volgen dus het verhaal van één man die tijdens de Vietnamoorlog ernstig gewond geraakt. 'k vond het wel overtuigend geacteerd.

Het is wel niet echt een film om heel vaak te bekijken, voor mij volstaat eigenlijk een kijkbeurt.

Best wel een aardig drama (zeker in het eerste uur). Verhaal is boeiend en de opbouw was goed gedaan. De cast deed het ook goed en dan met name Tom Cruise die overtuigend speelt. De beelden zijn trouwens ook geregeld fraai. Film duurt wel wat aan de lange kant waardoor er ook best wat saaie momenten tussen zitten. O ja het patriottisme druipt er geregeld vanaf.

Het is best een heftig verhaal wat hier weergegeven word en voor mij was het belangrijkste thema toch wel de psychische schade die soldaten oplopen bij oorlogen zoals deze. Want de Vietnam oorlog is natuurlijk niet de enige oorlog waarin verschrikkelijke dingen gebeuren. Ze gebeuren helaas nog steeds waardoor dit nog steeds een actueel item is.

Je kan niet om het indrukwekkende acteerwerk van Cruise heen in deze film. Knap gedaan.

Nee, Oliver Stone zijn brandmerk werkt hier niet. Jammer dat hij zonder omzien zijn bekende formule - de drukke beelden, de camera die af en toe in een draaikolk terecht lijkt te zijn gekomen en het weelderige kleurenpalet- op dit an sich zeer interessante verhaal projecteert. Mede daardoor komt het allemaal niet bijster authentiek over. Dat hij Cruise als de protagonist neemt, werkt ook al niet mee. Die hoge uithalen van hem doen de tenen krommen. Verder drijft het door in zijn moraliserende boodschap. Bijvoorbeeld Tommetje die bij terugkomst een speech moet geven voor de goegemeente en daarbij terstond tot inkeer komt; veel te ingestudeerd. De enige film die de impact van de Vietnamoorlog op de Amerikaanse samenleving weet over te brengen, en daarbij op succesvol op de emotie speelt, is en blijft The Deer Hunter.

Toch wel sterke film over de zin en de onzin van de Vietnam-oorlog.

De oorlogstaferelen met de gekende wreedheden zijn niet nieuw, des te indrukwekkender zijn enkele scènes die het naoorlogs leed op menselijk vlak onderstrepen.

Born on the fourth of July is Oliver Stones tweede film over Vietnam na het geweldige Platoon. Beide films liggen echter mijlenver uit elkaar. In deze film wordt voornamelijk gefocust op het leven vóór Vietnam en dat erna. De periode in Vietnam en de gevechten aldaar beslaan maar een klein stukje van de film. Dat de film erg vaderlandslievend is en bulkt van de Amerikaanse vlaggen mag op zich niet zo verbazen als je de filmtitel in beschouwing neemt.

De film begint met een jonge Kovic die naar een veteranenparade gaat kijken. Hij is erg onder de indruk van een armloze man. De sfeer wordt erg goed weergegeven tesqmen met de bombastische muziek die zo eigen is aan de jaren 80-films. Nadat een officier nog later zijn college toespreekt, is, hij vastberaden om zijn land te dienen. De klemtoon van de film ligt vooral na de oorlog waarbij Kovic het gevoel krijgt bedrogen te zijn door de politici en een heuse vredesactivist wordt. Dit wordt hem niet door iedereen in dank afgenomen. Alvast een geweldige Cruise hier die het beste geeft van zichzelf en deze scènes extra kleur geeft.

Stone geeft het personage van Kovic veel aandacht en het personage wordt uitstekend uitgediept. Geen propagandafilm alvast voor de VS. De appreciatie voor Vietnamveteranen is soms ver te zoeken (de onverschilligheid van de maatschappij) en tegelijk is het ook not done om zich tégen de oorlog uit te spreken want dan ben je een communistische verrader. De film doet me dan ook wat denken aan Forrest Gump en de passages van Captain Dan.

De film wisselt uitstekende momenten af met minder goede. Voor mij blijft voornamelijk het derde deel overeind en quoteer ik de film met een sterke 3,5*

Prachtige film over een jongeman die gaat vechten in de oorlog en gewon terugkeert. Het tweede en misschien wel beste deel van de Vietnam-drieluik van regisseur Oliver Stone. Een prima opbouw en de ontwikkeling/reis van het hoofdpersonage wordt geloofwaardig neergezet en levert een aantal aangrijpende momenten op. Tom Cruise weet de film met gemak te dragen in één van zijn beste rollen. Een mooi tijdsbeeld en prachtige muziek van John Williams.

The bitch thinks it's funny I can't move my dick!

Een tijd geleden gaven ze JFK in Cinema Canvas en in het bijhorende interview was regisseur Adil El Arbi enorm lyrisch over Oliver Stone. Een regisseur waar ik wel eens iets van had zien passeren, maar waar ik eigenlijk weinig interesse in had getoond. JFK was effectief een indrukwekkende film en ik nam me voor om eens wat meer van hem te gaan opzoeken. Ik wist dat ik nog ergens Born on the Fourth of July had rondslingeren dus dat leek me dan de volgende logische stap te zijn.

Jammer genoeg is dit tezamen met Natural Born Killers het zwakste uit Stone's oeuvre dat ik tot nu toe heb gezien, al is het bij die eerste trouwens wel erg lang geleden dat ik die nog heb gezien. Het probleem bij Born is dat het melodramatische aspect zo enorm hard door je strot wordt geramd. De soundtrack speelt daar voor een groot deel de hoofdrol in, maar ook heel die 'Amerika, fuck yeah' vibe kon mijn aandacht verre van vasthouden. Wat zonde is, want hier zit op zich wel een interessant verhaal in. De evolutie die Kovic doormaakt van jonge tiener die vastbesloten is om een held te worden tot een soldaat die gehandicapt uit de oorlog terugkomt om dan uiteindelijk anti-oorlog te worden is boeiend, maar te fragmentarisch gebracht. Stone heeft in zijn carrière (ongewild?) een Vietnam trilogie gemaakt - Platoon/Born on the Fourth of July/Heaven & Earth - maar ik had eigenlijk wel is willen zien wat het had gegeven mocht het verhaal van Kovic verspreid worden over een trilogie. Soit, puur hypothetisch en het resultaat zullen we nooit weten natuurlijk. In ieder geval resteert vooral het gevoel dat hier meer in had kunnen zitten als een grootschalige reeks in plaats van één uit de kluiten gewassen speelfilm.

De DVD kent wel een interessante extra trouwens in de vorm van Backstory: Born on the Fourth of July. Fragmenten uit de Today show met Bryant Gumbel die Tom Cruise, Ron Kovic en Oliver Stone interviewt + archiefmateriaal toont. Duurt in totaal zo'n 20 minuten en het is indrukwekkend om de fysieke gelijkenis tussen Cruise en Kovic te zien (alsook hoe getrouw Stone aan sommige gebeurtenissen is gebleven) maar dan nog is Cruise niet altijd de beste keuze geweest. Het zal nooit mijn favoriete acteur worden en hier gaat hij soms echt wel serieus uit de bocht. Langs de andere kant is hij echter wel de constante in het geheel en geraakt hij op een manier met veel weg. Verder veel acteurs uit Platoon die in een kleine bijrol komen opdraven en dan is het eigenlijk vooral Willem Dafoe die als Charlie in Mexico nog het meeste indruk weet te verwerven. Veruit één van de meest interessante stukken in de film en jammer dat hij verder niet meer in het verhaal voorkomt.

Beetje een tegenvaller dus, maar het zaadje om Stone eens wat meer te gaan opzoeken groeit nog wel verder. Interessante regisseur die er precies altijd wel wat dezelfde aanpak op nahoudt, maar dat op zo'n manier doet dat je je wel eens wilt wagen aan dik 2 uur film. De keuze van Cruise is een aan twee kanten snijdend mes wel, de ene moment indrukwekkend en 5 minuten later lachwekkend. Je moet het maar kunnen.

3*

Born on the Fourth of July is zo'n film met een lange speelduur en die toch eigenlijk nergens gaat vervelen. Het stukje oorlog weet zich heerlijk te vermengen met het nodige drama. Het komt hier erg goed samen. Tom Cruise speelt hier een van zijn beste rollen.

Onbegrijpelijk lage score voor wat mogelijk de beste anti-oorlogsfilm is die ooit werd gemaakt. Deze film hoort thuis in top 250 aller tijden en eigenlijk ook in mijn top 10. Tom Cruise in de rol van zijn leven. Het meesterwerk van Oliver Stone. Alles klopt in deze film. Prachtige muziek ook. Een absolute must voor iedere filmliefhebber. 5 sterren

Best wel lage score overigens voor een film als deze met zoveel kritiek en sarcasme, en die als geheel prima uit de verf komt. Van het suikerzoete 'The All American Dream', tot de 'ontnuchterende' strijd tegen het communisme, tot de schokkende staat en behandeling in het veteranenziekenhuis, tot de verandering en Kovic die uiteindelijk het 'licht' ziet. Het is het vakkundig op de hak nemen door Stone van het land dat zich zelf zo groot vind maar kennelijk ook 'groots' is in het laten vallen en vergeten van mensen die ballast zijn voor de Amerikaanse droom. Niet alleen speelt het hele verhaal rond Kovic maar brengt het ook een meer dan prima beeld van de onrusten en raciale geschillen in het land zelfs destijds. Waarom een oorlog 20.000 km verderop uit vechten terwijl het al oorlog is in je eigen land?

Een meer dan prima gestileerd plaatje komt voorbij met een uitermate goed spelende Cruise. Begrijpelijk dat hij hier voor in de prijzen gevallen is, echter dat lange haar en die plaksnorren zijn verschrikkelijk. Never the less...de vlucht naar Mexico is ook allemaal zo zo en had wellicht iets korter gekund, desondanks brengt het wel goed het maatschappelijk probleem rond zulke gevallen. Mooie kleurenfilters, in het begin nostalgisch, Vietnam hysterisch en eenmaal terug in de States realistisch. Meest beklijvende toch wel de ontnuchterende scenes in het veteranenziekenhuis waar de boel aan elkaar hangt van amateurisme, viezigheid en ach who cares? Grappig dat veel acteurs uit Platoon hier ook weer inzitten zoals Berenger, Dafoe en Mark Moses. Bij tijd en wijlen ook prima soundtrack van Williams die doorgaans niet zo hoog zitten heb. Prima rol tevens ook van Caroline Kava, de moeder van Kovic, die goed gestalte geeft aan de godsdienstige en bekrompenheid zelf over hoe alles hoort. De hele schare aan kinderen doet niet de indruk wekken dat ze zelf stil gezeten heeft maar het woord penis is uit den boze.

Anyway, prachtige spottende film, weliswaar niet altijd overal even veel vaart als enige echte minpunt. Enuh...voor diegene die hier boven stelt dat Kovic beter zelfmoord had kunnen plegen omdat het dan indrukwekkender geweest was, de beste man leeft nog steeds. Inmiddels 74, maar hoe dan en waarom dan? Zijn biografie wordt meer dan prima nageleefd, dus waarom zou je het einde dan veranderen?

Wat een drukke film. Ik las hier veel lovende woorden voor zowel de film als Tom Cruise. Het is een hoop drukte in mijn ogen, soms op het randje van een parodie en net als in de meeste films kan Tom Cruise mij als acteur niet overtuigen. Het onderwerp is nochtans boeiend, in de trend van het gekende concept. Een jonge man die zot is van de oorlog, zijn vlag even hard aanbidt als zijn god, en dan ten oorlog trekt omdat het zijn verdomde plicht is. Geen aandacht voor het lijden, voor gevaar, voor de dood. Wel het heroïsche, patriottische en anticommunistische voorop.

De boodschap komt helaas niet over, de oorlog zelf komt niet echt goed in beeld en je gelooft langs geen kanten dat Kovic ooit gevochten heeft (wat de echte man wel gedaan heeft natuurlijk). Oliver Stone wil tegelijk de liefde voor Amerika weergeven en de weerstand tegen oorlog. Maar het is meer een verhaal over Kovic geworden dan een verfilming van de belevenissen van Kovic. De boodschapper ivp de boodschap dus.

Niet echt een mooie film, lelijke kostumering (al hoort dat bij dit Amerikaanse conservatieve volk van toen zeker?) en geforceerde muziek die niet echt werkt.

Mwah.

Echt slecht is het niet en de waanzin van een oorlog wordt eens te meer luid en duidelijk verfilmd. Dat luidruchtige is meteen ook het grootste manco. De film is eigenlijk over de ganse speelduur vrij lawaaierig. Qua pacing lijkt mij niet alles goed te zitten.

Tom Cruise is bovendien echt matig. Uiteindelijk heeft hij na z'n doorbraak in Top Gun toch genoeg deftige rollen gekregen om te bewijzen dat hij wel echt kan acteren, maar ook hier overtuigt hij niet. Veel geroep en veel frustratie die van z'n gezicht staat af te lezen, dat zeker, maar het komt toch niet echt tot z'n recht.

Mede dus de fout van de regie van Oliver Stone, die met Platoon wél een echte Vietnamklassieker scoorde.

2,5

Mooie film die ons wel aansprak. De oorlog in Vietnam is eigenlijk nooit begrepen door het Westen en ook niet door ons en veel andere Nederlanders.

Het bombardement van de havenstad Hải Phòng (Tonkin) op 23 november 1946 door Franse oorlogs- schepen was het begin van de ellende. Het toenmalige Vietnam was onderdeel van de Unie van Indochina, een kolonie van Frankrijk. Frankrijk kon de kolonie niet behouden en vertrok terwijl hun grote steun Amerika het land binnentrok. Dat is dus een misrekening geweest, alles wat fout was en wat fout kon gaan, gebeurde ook in de werkelijkheid. Even een voorbeeldje: de Amerikanen veroverden een stuk grond maar liepen over de Vietcong strijders heen die ondergronds zaten en hen dan in de opvolgende nacht van voren en van achteren aanviel.

Dan de film, een fanatieke jongen met even fanatieke vrienden nemen dienst bij de mariniers en denken de oorlog wel eventjes in korte tijd te slechten. Ze schieten op alles wat Vietnamees aandoet en hierbij komen vele burgers om het leven. Ook baby's en kleine kinderen met hun moeders.

Terug in de Verenigde Staten komen ze langzaam aan tot het besef dat ze voorgelogen zijn en dat de oorlog niets anders opleverde dan verdriet aan vele kanten. Het verhaal was dus om het communisme te stoppen maar de manier waarop dat ging zie je onder anderen in deze film terug.

Ron Kovic kreeg een ander inzicht dan het gevecht om iets voor elkaar te krijgen en ging daarom te demonstreren met zijn voormalige vrienden die ook in Vietnam hadden gediend.

Persoonlijk hebben wij veel respect voor deze mensen, hun mening willen bijstellen als ze de andere zijde zien, zoals Ron!

Een 7,5.

Ach ja, mezcal. Da’s een tijd geleden dat ik dat gedronken heb (en misschien is dat maar goed ook eigenlijk), maar ik heb het leren kennen door deze film. Net van school en m’n eerste baantje, van de provincie naar de grote stad en dan dit soort film en mezcal. En dan dit soort film in de bioscoop. Da’s wel even wat anders dan wat ik daarvoor gewend was, al vond ik mezelf daarvoor ook al heel wereldwijs.

Goed om dit meesterwerk weer eens te zien, en ik was ook precies in een bui voor de volle kracht van Stone’s visie op het levensverhaal van Ron Kovic. Zet dat eens af tegen wat er het laatste jaar in de VS gebeurd is - wat een absurd land is dat toch. Je zou denken dat ze van zo’n film zouden leren dat het anders moet - en er zijn nogal wat enorm sterke films met dezelfde boodschap ook. Maar nee, er verandert niks. De American Dream is niet kapot te krijgen, ondanks dat ieder weldenkend mens onmiddellijk doorheeft dat het grote onzin is. In Europa leren we tenminste nog dat wie voor een dubbeltje geboren is nooit een kwartje wordt - een veel gezonder uitgangspunt dan een droom die niet realistisch is.

Een van de laatste ‘grote’ Vietnam films - ik noem maar even The Deer Hunter (1978), Apocalypse Now (1979), Platoon (1986, en ook van Stone), Full Metal Jacket (1987), Good Morning Vietnam (1987). Waarmee Stone wel duidelijk al in een al bestaand sentiment kom aanhaken, en daardoor wellicht makkelijker zijn hardhandige boodschap kon brengen. En hij had aan het verhaal van Ron Kovic ook wel een erg sterk uitgangspunt vanzelf. Maar toch, het vermindert de kracht van het verhaal nergens - de nationalistische stoere praat is niets anders dan een heel dun laagje goud over een enorme hoop stront, en die vergelijking komt er in het ziekenhuis nog eens erg duidelijk uit. Geen budget voor gewonde soldaten, en ook niet als ze net gehoord hebben dat ze in een ‘rich man’s war’ hebben gevochten.

Zo vertelt Stone het verhaal. Rauw, hard, en zonder opsmuk - echter en geloofwaardiger zal je het niet snel vinden. Met een welhaast perfecte cast om dat perfect over te brengen, en als hoofdrolspeler Cruise - die tot dan toe eigenlijk alleen maar rollen had gespeeld die op zijn smoeltje waren geschreven en verder niet veel van enig talent vroegen. En dan zet hij zoiets neer - ongetwijfeld voor een belangrijk deel onder de bezielende invloed van Stone, maar dan toch. Er zitten toch echt een aantal scenes in die de meeste acteurs niet zouden aankunnen, maar Cruise doet dat onwaarschijnlijk goed. Onbegrijpelijk achteraf dat hij daar geen Oscar voor heeft gekregen - net als dat dat voor de muziek echt verdiend was geweest.

Nog wat iconische shots er bij, en een soundtrack die als een omen, een duistere wolk over het narratief heen hangt - en die ik na een week nog steeds niet uit mijn hoofd heb. Ik noemde dat woord al eerder - een meesterwerk. Zo werkt dat.

Regisseur Oliver Stone komt aanzetten met een genrecombinatie binnen een onderwerp waar hij veel over weet, namelijk de Vietnamoorlog. Hij kiest daarvoor uitstekend bronmateriaal om de tragedie van zo'n gebeurtenis goed in beeld te brengen, ook al geeft het hem natuurlijk daarnaast veel ruimte om zijn eigen mening te communiceren. Gelukkig ziet het er allemaal goed uit, met aardig acteerwerk, een heleboel gebeurtenissen en een redelijk tempo. Toch valt de afwisseling tussen diverse soorten genres niet altijd even goed uit, met uiteindelijk een nogal dwaas gekozen uitweg waarin Willem Dafoe even komt opdraven. De tweede helft is hoe dan ook niet altijd even sterk door een nogal uitgesponnen manier van drama, waarin het figuur van Tom Cruise niet bepaald plezant is om naar te kijken. De afloop is sterk en de primaire boodschap belangrijk, maar Stone heeft ze strakker afgeleverd.