The Bravados (1958)

Redelijke wraakwestern met een aardige wending in het laatste kwartier. Alleen het verloop van die wending vind ik dan weer minder. Inderdaad nogal religieus getint, en mijns inziens een wat hypocriet standpunt: Wraak mag wel, behalve als blijkt dat je de verkeerde te pakken hebt genomen. Dan is het zaak om de kerk op te zoeken, te knielen en vergiffenis te vragen

Peck is prima, maar het is wel één van de mindere films die ik van hem ken.
Van de bandieten is vooral Stephen Boyd interessant en hij is erg goed als de gevaarlijke psychopaat, terwijl van Cleef wat vlak blijft (of minder dreiging uitstraalt).
3*

Hele prima achtervolgings-western.

Mooi camerawerk en een prima Gregory Peck als de wreker.

Misschien een beetje standaard gegeven, maar er zit een soort vreemde twist aan het einde.

Die zou je als religieus kunnen uitleggen, maar ook als moreel probleem an sich.

Ik sluit me geheel by wendyvortex aan. Merk op dat Peck op het einde wat onwennig het applaus in ontvangst neemt omdat hij ook wel begrijpt dat het allemaal niet helemaal klopt. Sterke rol van Henry Silva als de Indiaanse schurk die een belangrijke (en in zekere zin sympathieke) rol bij de ontknoping krijgt te spelen, en bijzonder fraaie fotografie van de al even fraaie (berg)landschappen. Misschien geen ultieme, maar wel een zeer boeiende western met interessante psychologie.

Ik mag Gregory Peck altijd graag aan het werk zien. Ook hier maakt hij als ingetogen, maar tot op het bot geteisterde, rancher een geweldige indruk. Het interessante verhaal wordt op een mooie manier en met een erg fijne sfeer gebracht. Ik vroeg me af en toe wel af of de religieuze invloeden de film nu wel ten goede kwamen, maar zo heel erg veel heeft The Bravados daar nou ook weer niet onder te lijden. Verder is de (weliswaar gedeeltelijk al vroeg op te merken) plotwending aan het einde er een die er mag wezen, waardoor deze western nog een soort extra boodschap aan de kijker meegeeft, of deze in elk geval aan het denken zet.

Het eerste deel van de film speelt zich af in Rio Arriba, een slaperig stadje waar de normale gang van zaken op zijn kop wordt gezet door de nakende terechtstelling van vier boeven. Uitstekende sfeerschepping en spanningsopbouw hier, met in de focus de aankomst van Gregory Peck. Hij is een man met een missie die zich pas gaandeweg laat kennen. Peck speelt zijn rol met onderkoeld charisma, en wordt omringd door uitstekende acteurs. Aardig ook om Joan Collins aan het werk te zien in pre-Dallas tijden (dé referentie voor wie zoals mij is opgegroeid in de jaren ‘80).
Het mag duidelijk zijn dat het tweede deel van de film focust op de jacht op de ontsnapte boeven. Tijdens de overgang naar het tweede deel wordt een religieus motief gelanceerd. Gregory Peck, al een tijdje dolende, heeft een soort religieuze ervaring tijdens de kerkdienst van Rio Arriba. Het draait daarbij rond de beeltenis van Moeder Maria en het Kind. Niet moeilijk om deze beeltenis te associëren met het gezin van Peck en zijn persoonlijke situatie. Dat religieuze motief lijkt te worden doorgetrokken in het kleurgebruik. Moeder Maria draagt een blauwe mantel met rood versiersel. En wat zien we even later wanneer Peck op jacht trekt? Jep, hij draagt een blauw hemd en rood sjaaltje. Als een wraakengel spat hij van het scherm wanneer hij het geboefte aanpakt. Blauw zien we ook terug in de mantel van de onschuldige Kathleen Gallant, gegijzeld en nadien verkracht door Stephen Body. Ten laatste zien we het blauw terug in de finale wanneer Joan Collins, getooid met blauwe mantel, Gregory Peck opwacht. Ook het kind van Peck is daarbij aanwezig. Waardoor op visuele wijze - duidelijk refererend naar Moeder Maria en het Kind - de harmonie in het leven van Peck hersteld wordt, met Collins die de plaats van zijn vermoorde vrouw inneemt.
Even terugschakelen nog. Na twee interessante delen hebben we een finale die je relatief mak zou kunnen noemen - wat de actie betreft - maar die opvalt in het uitdiepen van de morele beslommeringen waarmee Gregory Peck worstelt. De wraakengel is van zijn paard gestapt en opnieuw een twijfelend mens geworden. Hoe sterk is dit.

De regie van Henry King is zoals het hoort; vlekkeloos in het brengen van het verhaal. De fotografie is ook zoals het hoort, maar eigenlijk ben ik vooral onder de indruk van de binnenopnames. Het kleurgebruik in deze CinemaScope productie gaf me bij momenten het gevoel dat ik een schilderij van Caravaggio aan het bekijken was, met kleuren die in mekaar lijken over te lopen en de specifieke belichting. Ten laatste ben ik zeer te spreken over de score van Lionel Newman die de film past als een handschoen en de gepaste sferen weet te creëren.