Boxing Helena (1993)

Erg slechte film die toch ergens wel fascinerend is. Maar het is niet geheel onbegrijpelijk dat deze dochter van David Lynch daarna geen film meer gemaakt heeft. Regietalent heeft ze niet.

Fascinerende, maar helaas ook erg slechte thriller. Het plot is te kinderachtig voor woorden (om nog maar te zwijgen over het slappe einde), de seks niet erg prikkelend, en de ronduit afgrijselijke acteerprestatie van Julian Sands doet de zaken ook geen goed. En zelfs op technisch vlak is het niet best. Vooral de montage had een stuk beter gekund (met de aanrijding van Helena als triest dieptepunt).

Enkel het verzorgde camerawerk en de fatsoenlijke acteerprestatie van Sherilynn Fenn redden het boeltje van de totale ondergang.

1.5 sterren.

Ik vond deze film ook altijd goed. Ze is trouwens wel weer films gaan maken. De film is denk ik het best een beetje te vergelijken met die verfilming van Stephen King's Misery.
De film is inderdaad erg bizar en Julian Sands speelt erg goed de slungelige dokter die een obssessie voor de liefde van zijn leven ontwikkelt. Wat dat betreft is het een standaard verhaaltje.
Achter de verwrongen geestelijke beredenering van de dokter om Sherilyn Fenn voor eens en altijd bij zichzelf te houden door haar ledematen compleet te verwijderen en dat vervolgens als een uiting van liefde te vinden is geniaal in beeld gebracht. Wat dat betreft zie je dus juist een Lynch familietrekje.

Me eens aan deze gewaagd omdat de titel en poster me wel aansprak. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar de film intrigeerde me wel. 'k was wel benieuwd hoe de film ging evolueren. Jammer dat het einde zo tegenvalt!!!

Het acteerwerk was behoorlijk, al was het toch vooral die Helena die er uitsprong. Verder zag de film er nog goed uit en was hij gelukkig niet te gedateerd.

Een iet wat speciaal verhaal, maar het wist me wel te boeien. Jammer van het einde.

Gisteren weer eens bekeken,

want dit is zo'n lekker "zieke" film die je bijblijft.

Lichtelijk gedateerd.., maar dat doet niet af aan het verhaal.

Oei, de eerste speelfilm geregisseerd door Jennifer Lynch, dochter van David Lynch, was regelrecht een tegenvaller. De film begint al niet erg veelbelovend, de opbouw is traag. De dialoog valt plat en de camera-instellingen zijn maar erg saai. De regisseuse is ook helemaal niet geïnteresseerd in de thriller-aspecten. En ondanks dat het plot zich er uitermate voor leent, is er geen verwrongen seksuele obsessie of enig andere perversiteit. De film probeert soms intellectueel te zijn door met metaforen (de Venus De Milo, een gekooide vogel, enz.) te strooien maar slaagt nergens om maar iets meer te zijn. Wat rest is futloos acteerwerk tussen een niet overtuigende Sherilyn Fenn en een wanhopig houterige Julian Sands. Ook de beëindiging van de film was een aanfluiting en gemakzuchtig door; - het was-al-een-droom-einde - Het is dat ik een zwak heb voor Sherilyn Fenn (bekend van Twin Peaks) en dat er heel wat onbedekte lichaamsdelen van haar langs komen , want echt goed vond ik dit niet.

Matige film over een chirurg die verliefd is op een vrouw die niets voor hem voelt. De psychologische spelletjes tussen de twee had veel meer in gezeten (de opzet is namelijk wel goed). Een nogal saaie eerste helft. Sherilyn Fenn is goed gecast en zet haar rol redelijk dik aan op een fijne manier.