Heremakono (2002)

De opening in de muur dat moet doorgaan als een venster is symbolisch voor het bekrompen en uitzichtloze leven in dit Mauretaans dorp. Over dit thema gaat de film die eigenlijk tracht te verantwoorden waarom velen uit West-Afrika het geluk menen te kunnen vinden in Europa.

Het is een dokument dat amper een verhaal opbouwt en dat in dit opzicht, deze die het wagen deze film te zien, ook wel zal teleurstellen. De film ontbreekt kracht en overtuiging.

Zo af en toe pik ik een Afrikaanse film mee en soms kom je dan nog wel eens wat moois tegen. Heremakono viel me echter wat tegen. Het geeft duidelijk het leven in Afrika weer. Het tempo is niet al te hoog en er gebeurt ook niet altijd even veel. De personages zijn wel aardig, maar het acteerwerk van enkele hoofdrolspelers is wat aan de magere kant. De bijrolletjes worden duidelijk beter ingevuld, al zal het hier zeker niet om professionele acteurs gaan.

Ik moet wel zeggen dat de regie netjes en verzorgd oogt, evenals het camerawerk. Hier en daar zitten er nog wat mooi geschoten plaatjes tussen, maar het kan niet voorkomen, dat het voor mij nooit echt interessant wilde worden. Het is leuk om eens iets van Mauritanië te zien, maar inhoudelijk is het niet overtuigend genoeg om anderhalf uur lang de aandacht vast te kunnen houden.

2,0*

Heremakono is vooral een poëtische film, een film die aan de hand van verschillende personages een gevoel over brengt, namelijk het 'wachten op geluk'. De personages zijn geen typisch Westerse protagonisten, wat het op zichzelf al extra interessant maakt. Ik keek vooral graag naar het elektriciensduo. Sissako legt daarnaast, meer dan in Timbuktu, een beeldende creativiteit aan de dag zonder te vervallen in gekunsteldheid.