In the Family (2011)

Trailer (YouTube)

Een in de kern verschrikkelijk gezinsdrama over de rechten van een homoseksuele partner na een tragische situatie, als overlijden, binnen een homofobische omgeving. De vertelwijze van dit uit het leven gegrepen verhaal is eenvoudig, maar buitengewoon sterk. De film gaat over liefde en begrip, bovenal over mensen en niet over homo's en hetero's en is intiem, genuanceerd, begripvol, roerend en diepmenselijk. De regisseur slaagt erin om helderheid en moreel besef boven de politiek te plaatsen en probeert cliché's te vermijden. Slechts in de kantlijn spelen zaken als afkeer van vreemdelingen en "seksueel anderen". De camera observeert in plaats van opdringerig te zijn en de cast speelt uitermate naturel. Een nadeel is dat de film met een duur van maar liefst 169 minuten traag verloopt.

Een bericht voor mensen die, zonder welke samenlevingsovereenkomst (via overheid of notaris) dan ook samenwonen: regel de zaken!

Bijzonder sterk drama over hoe belangrijk het is om je juridisch-administratieve zaken te regelen, zeker wanneer je niet gehuwd of wettelijk samenwonend bent. Financiën zijn vaak één ding, maar het is des te pijnlijker wanneer het gaat om in dit geval kinderen. In the family geeft een diepgaand en schrijnend portret van hoe fout het kan lopen tussen een koppel zonder voorafgaande afspraken. Joey verwoordt het in de loop van de film ook terecht: "we maakten plezier, we deden wat nodig was het dagelijkse reilen en zeilen, we praatten veel, maar niet over de belangrijke dingen ...".

Even dacht ik dat de film een wending ging nemen omtrent de homoseksualiteit van Joey, maar dat was eigenlijk geen issue. De film kent een lange speelduur en kan een belemmering zijn, maar ik vond het eerder een sterkte van Patrick Wang. Hij neemt enorm veel tijd om zijn scènes uit te werken, uit te leggen en vooral te laten beleven.

De twee meest opmerkelijke scènes waren voor mij die in het ziekenhuis waarbij hij genegeerd werd door het ziekenhuispersoneel. De filmtitel kwam daar al pijnlijk tot zijn recht. Hoogtepunt was toch wel de bemiddelingspoging naar het einde toe. Die scène duurde ruim 30 minuten en was erg naturel en aangrijpend. Elk woord, elke zin had zijn betekenis of zijn waarde voor het geheel. De film laat het camerawerk zijn ding doen, de camera is indringend en observerend. Je raakt nauw betrokken met de personages.

Misschien niet voor iedereen weggelegd omwille van de lange speelduur. Er zitten ook wat flashbacks in die de relatie tussen Cody en Joey onderstrepen. Kon misschien een half uurtje korter, maar tegelijkertijd vond ik dat elke scène noodzakelijk was. Sterk!

Nu te zien op Mubi trouwens: In the Family (2011) | MUBI