Cell Count (2012)

Mega ambitieus indie project. Freeman, regisseur én schrijver, mikt op een body horror die balanceert tussen Carpenters' 'The Thing' en het betere werk van Cronenberg. Hij slaat regelmatig keihard toe, maar laat enkele steekjes liggen die de film vooral qua stijl de nek om draait. Vind in dat kader vooral de soundtrack (hoewel op zichzelf staand niet onaardig) niet passen. Verder is hij net iets te enthousiast waardoor het wel eens rommelig kan overkomen, gebrek aan ervaring vooral.

Cast begint vrij overtuigend, maar hoe breder de groep wordt en hoe meer er van ze verlangt wordt (best veel, namelijk), hoe minder het overkomt. Desalniettemin blijft de film voor het grootste gedeelte overeind door enkele zéér slimme scenes. Zoals ik al zei is 't script eigenlijk veel te ambitieus en dat merk je vooral richting het einde wanneer het tot een slot moet komen. Alles daarvoor komt goed over dankzij de strakke effecten en de fijn neergezette en vooral klinische setting.

Het is zeker niet optimaal, maar man o man...wat maakt de indie scene stappen zeg!! Gedurfd...en daar hou ik van.

Met Jeroen eens dat de film super ambitieus is, maar vond de consequenties daarvan ten koste gaan van de beleving. Het script verlangt veel van de acteurs en daar gaat dan ook een hoop fout. Deze verzameling acteurs overtuigt eigenlijk geen moment en zorgde ervoor dat ik geen moment in de film kwam. De slechte special effects (vooral met die slang uit de mond) en het warrige einde hielpen ook niet echt mee. Erg jammer, want de setting, de Carpenteresque muziek en het verhaal zijn een sterk uitgangspunt. Leukste aan de film is nog de geweldige poster.
2*

Het ongelukkige probleem van deze film, is dat het de mysterie niet erg goed uitvoert. Film waarin verschillende mensen gevangen zitten in een afgesloten kamer of faciliteit zijn doorgaans redelijk spannend. Echter hier sjokt de situatie zich maar voort, er zijn geen echte verrassingen, er komt niets onder het tapijt uit vandaan, er is geen urgentie voor het iets dat binnen het complex lijkt te gebeuren. Zeker, na een tijdje introduceert de film wel een ​​aantal scènes met beste wilde effecten. Veelal in het tweede gedeelte van de film en waarbij het Anus-gezicht, wat op de poster is te zien, het meeste opviel! Nieuwsgierigheid naar wat er aan de hand is er onmiskenbaar gewekt, ongelukkig wordt deze nooit bevredigd, het niets meer dan het met regelmatige tussenpozen verstrekken van rare effecten. Om vervolgens aan het einde een nog grotere nieuwsgierigheid op te werpen. Moest er een ooit sequel komen?? De ambitie van schrijver-regisseur Todd E. Freeman zijn bewonderenswaardig maar in plaats van de ideeën te ontwikkelen,blijft hij ze opvoeren. De film wilde dan ook teveel en vergat onderweg een degelijk verhaal te vertellen, en er was gewoon niet genoeg actie van Anus-gezicht!