Entrance (2012)

Slow Burn.

Met name in de eerste 50 minuten gebeurd er vrij weinig. Als kijker volg je de serveerster Suziey - goed geportretteerd door Block - in haar dagelijkse routine en hoe ze met haar hond omgaat. Dit zijn veelal vluchtig geschoten shots waarvan het merendeel de minuut niet haalt. Een duidelijk geval van de regisseurs die de aandacht proberen te houden bij de kijker door zo snel mogelijk het ene shot na de andere te laten zien. Bij mij werkte het in ieder geval wel, het had wel iets verfrissends.

Hierbij is het zaak om goed op de details te letten, want ondertussen aanschouw je dat er iets toch niet helemaal goed zit met Suziey. Om enkele voorbeelden te noemen: een auto die haar achtervolgt, het gekraak in haar huis, foto's die van haar in huis worden gemaakt terwijl ze ligt te slapen, het masker dat aan haar spiegel hangt dat opeens verdwijnt en uiteraard haar hond die kwijt is.

Dit leidt tot het laatste act waar het drama meer plaatsmaakt voor de horror en waarbij Suziey besluit om te vertrekken en er een feestje voor haar georganiseerd wordt. De vluchtige shots maken plaats voor langere en het bouwt zeker naar iets op. Dit ontaardt allemaal in een ware slachting, met Suziey wiens mond gesnoerd wordt en vastgebonden is. Het enige wat ze kan doen is aanhoren hoe haar vrienden één voor één het loodje leggen door de stalker.
De laatste tien minuten van de film zijn zeer ijzingwekkend te noemen met de onheilspellende pianomuziek die ingezet wordt en Suziey's poging tot ontsnappen laat zien, om uiteindelijk terneergeslagen en hopeloos te eindigen waarbij Suziey geen kant meer op kan en de stalker haar dwingt om samen met haar naar de zonsopkomst te kijken. Hier kreeg ik toch wel rillingen van.

Ondanks dat de film wel onderhoudend is, hadden sommige zaken toch wel wat beter uitgewerkt kunnen worden. Nu kom je er eigenlijk niet achter wat het motief is van de stalker, hoe hij bij Suziey terecht is gekomen enz. Maar sommige dingen kunnen soms ook wel onbeantwoord blijven om het mysterieuzer te maken.

Al met al toch wel een interessante film om een keer gezien te hebben en het is best knap dat er met weinig budget zo een degelijke film is afgeleverd.

3,0 Sterren.

Gooi 'dicht op de huid-cinema' à la de films van de gebroeders Dardenne, Psychologische horror à la Repulsion, mumblecore à la, laat ons even denken, Quiet City en slasher à la Halloween in een blender en wat krijgen we: een heel raar drankje, maar wel lekker als je erin komt, genaamd Entrance. Leuke film en wat een ijzingwekkende einde, ja.

Zie hier een uitgebreide review

Een knap gemaakt low budget-filmpje, waarbij de horror aanduiding totaal misplaatst lijkt, en dat is het zeker niet.

Maar wat een vreselijk irritante muziek draaide ze ook op haar feestje.