Samsara (2011)

Fraaie aaneenschakeling van beelden die na verloop van tijd bedwelmend werkt. Maar in de wat hoogdravende synopsis kan ik me niet helemaal vinden.

Het gevoel dat me bijblijft is de nietigheid van de mens als individu. Vooral de laatste tien minuten en de beelden in de fabrieken zijn indrukwekkend.

Visueel behoort Samsara voor mij tot het mooiste van wat ik ooit in documentaires heb gezien. Prachtige beelden van metropools, architectuur, mensen en natuur waarbij de beelden van de boedhistische tempels en stupa's in Myanmar onmiddellijk mijn belangstelling wekten. Ik zou er zo na toe willen gaan.

Wat we in deze documentaire te zien kregen, waren niet allemaal mooie plaatjes. Het contrast tussen arm en rijk werd soms erg groot maar treffend weergegeven. De militair in uniform met het als gevolg van brandwonden verminkte gezicht zou zo uit een horrorfilm kunnen komen. Het lot van de varkens en vooral de kippen was trouwens ook niet om over naar huis te schrijven.

Dat er in deze documentaire niet gesproken werd en er dus ook geen verklaringen werden gegeven komt deze docu alleen maar te goede. Hierdoor krijgt het spirituele extra kracht. Alles gebeurt zoals het gebeurt. De titel "Samsara" waaronder zo ongeveer de cyclus van dood en wedergeboorte wordt verstaan vond ik goed gevonden. De docu eindigde ook zo ongeveer waar hij begon; bij de schitterende boedhistische tempels in Myanmar, die voor mijn gevoel iets mystieks uitstraalden.

4,5*

Visueel (met passende muziek erbij) natuurlijk een adembenemend zeer kleurrijk schouwspel qua natuur, mens, mens uitgebuite natuur (niet leuk om te zien) en qua mens gemaakte omgeving/technologie, maar wel wat langdradig. Omdat er geen woord in wordt gesproken (daarom voor mij langdradig), was voor mij 60 minuten meer dan voldoende geweest. Buiten de fraaie beelden (voornamelijk gemaakt in Afrika, Midden-Oosten en Azië) zitten er soms ook wat maffe scenes in zoals die gast op kantoor die opeens van alles (zag er zelfs wat eng uit) met en in zijn gezicht gaat doen. Maar het is wel een mooie documentaire en vooral geschikt voor degene die houden van fotografie (kunnen er inspiratie mee opdoen) en het maken van natuurfilms.

P.S. er zit zelfs wat bloot in

Prachtige beelden, prachtige film.

Nu al vaker gezien, blijft prachtig

Ook de boodschap van de film

Net als voorgangers Chronos en Baraka een haast hypnotiserende montage van fascinerende beelden, slechts ondersteund door muziek. De indrukwekkende beeldenstroom is ditmaal sporadisch behoorlijk confronterend, vooral wanneer de focus ligt op de systematische verwerking van (pluim)vee. De thematiek is soms moeilijk te doorgronden en bepaalde verbanden zijn wat vergezocht, maar het verzamelde beeldmateriaal is zo krachtig en overrompelend dat dit weinig afbreuk doet aan de impact van het geheel.

Wij geven zelf betekenis aan alles. Dat is in ieder geval wat ik haalde uit het kunstwerk dat in het begin gemaakt wordt (letterlijk monnikenwerk) en op het einde zo makkelijk weer weggeveegd waardoor er slechts korrels overblijven. Dat vormt een parallel met veel personen en locaties die voorbij komen met alle religies, uitdossingen en gedragingen die daarbij horen. En dat terwijl de aarde zelf gewoon ís.

Verder zitten er bewust of onbewust, het is maar hoe je dingen zelf interpreteert natuurlijk, nog genoeg andere verbanden en contrasten in de film, als je wil kan je naar hartelust je gedachten de vrije loop laten (zeker met behulp van wat middelen) maar om dit puur voor de beelden te kijken is ook al schitterend. Had van mij nog zeker een uur langer mogen doorgaan.

4,5*

Nog 11 positieve stemmen en deze documentaire staat in de top 250! Zojuist gezien, indrukwekkende film zonder voice-over. Soms hele mooie beelden, soms hele gruwelijke. In een korte tijd een sterke samenvatting van de mensheid in de 21ste eeuw. Was bang dat deze documentaire enorm zweverig zou zijn, maar ik vond het juist een zeer realistische weergave.

Op visueel gebied de moeite waard door de bij tijd en wijle mooie beelden, maar voor een documentaire van meer dan anderhalf uur is dat toch echt te weinig. Wat Fricke de kijker wil meegeven is soms heel duidelijk en soms niet. Dat maakt op zich ook niet zo veel uit, maar het lukte mij gaandeweg gewoon niet echt om de aandacht er goed bij te houden. De mooie beelden van landschappen, time-lapse beelden van grote steden, de beelden uit Mekka en de beelden uit de fabrieken zijn zeker de moeite waard. Al met al vult dat echter maar een beperkt deel van de totale speelduur en heb ik het grootste deel van de tijd dus moeite moeten doen om mijn aandacht er bij te kunnen houden.

Filmdocumentaire die sterk in de lijn ligt van Koyaanisqatsi (Film, 1982) waarbij verschillende culturen passeren en indrukwekkende beelden afleveren. Daarnaast is er ook aandacht voor klimaat en vervuiling en komt de overbevolking aan bod met de mierennest aan mensen die de revue passeren in het wereldbeeld. Ook de mens als uitvoerder van grote processen in de fabrieken komen voorbij. Zeer visueel sterk alleszins vergezeld van een geslaagde soundtrack. Eigenlijk zou je dit meerdere malen moeten zien om alles goed te kunnen opnemen.

Het begin is erg rustig en sereen met die cultureel-religieuze gebruiken, maar dat verandert naargelang de docu vordert en het geeft mooi weer wat het effect is van de mens op de samenleving/wereld. Een docu zonder woorden, maar het zijn de beelden die alles zeggen. Knap!