Samsara (2011)

Teaser

Iemand enig idee wanneer en of deze film in de nederlandse bioscopen draait?

Ik houd diverse sites in de gaten. Wanneer het bekend is zal ik het hier plaatsen. Het is niet dat ik hier elke dag mee bezig ben, maar ik heb hier toch ongeveer een jaar of 3 op zitten wachten.

Heb de film maar in Düsseldorf gekeken, in Duitsland draait hij al vanaf 23 augustus. Prachtige opvolger van Baraka die minstens even fascinerend is maar wel meer een duidelijke boodschap afgeeft. De beelden variëren van beeldschoon tot angstaanjagend met een prachtige vloeiende editing. Het enige wat mij een klein beetje stoorde waren 2 of 3 dingen die Ron Fricke al in zijn vorige films had gebruikt, vooral in Chronos.

De muziek van Stearns is adequaat al had ik het liever net iets experimenteler gehoord, meer richting Chronos bv.

4*

slechte beschrijving bij deze film trouwens, er komt geen dialoog in voor.

Geen conventioneel plot, maar een collectie van gefilmde scenes zonder dialogen (of texten).

Net als de Qatsi triologie van Godfrey Reggio. Als je Samsara de moeite waard vind, kijk dan ook eens naar Koyaanisqatsi.

een meesterwerk van grootse proporties. koyaanisqatsi, het andere meesterwerk in dit genre, had de ongeëvenaarde score van philip glass. hier is de muziek functioneel, maar de beeldenpracht behoeft haast geen begeleiding. het heeft muzikaliteit in zichzelf en heeft mij dieper geraakt dan elke andere poging van deze soort.

Mooie rustige docu, met prachtige plaatjes.

Het plot klopt inderdaad voor geen meter. Zal hem is even aanpassen!

2,5* Die Fricke lijkt gewoon stil te staan sinds Koyaanisqatsi. Alleen de techniek wordt wat beter. Elke film van hem voelt als een herhalingsoefening. Dezelfde cameravoering, het veelvuldig gebruik van time-lapse... In Chronos recyclet ie delen uit Koyaanisqatsi, en in Samsara recyclet ie delen uit Chronos... Moet ik dan 10x dezelfde film kijken? Matig hoor.

Prachtig, had wel 3 uur kunnen duren wat mij betreft.

De BR vorige week besteld maar dit zou wel te gek nieuws zijn als we die echt op het witte doek kunnen gaan bewonderen.

Vanaf 19 december in de bioscoop (Cinemien)

Voelt aan als een herhalingsoefening maar blijft fijne cinema. 3,5*

Trailer #2 - YouTube

Prachtig!

4*

Zoals al aangegeven werd is het een herhaling van het zelfde truckje maar de uitvoering is een stuk minder. Vooral het moralistisch sausje proeft wat bitter aan. Maar de beelden zijn o zo fijn, en de techniek op film gebied is gelukkig niet stil blijven staan. De maatschappij en de natuur op 4k beeld is nooit verspilde tijd. Gelukkig maar want de montage valt op sommige momenten tegen

Tip voor iedere reiziger en cultuur freak. Vooral de beelden van Hadj (de Islamitische bedevaart) zijn ongekend.

3.5* voor de beelden en de tijd die het kost om al dit pracht en praal vast te leggen

Fraaie aaneenschakeling van beelden die na verloop van tijd bedwelmend werkt. Maar in de wat hoogdravende synopsis kan ik me niet helemaal vinden.

Het gevoel dat me bijblijft is de nietigheid van de mens als individu. Vooral de laatste tien minuten en de beelden in de fabrieken zijn indrukwekkend.

Visueel behoort Samsara voor mij tot het mooiste van wat ik ooit in documentaires heb gezien. Prachtige beelden van metropools, architectuur, mensen en natuur waarbij de beelden van de boedhistische tempels en stupa's in Myanmar onmiddellijk mijn belangstelling wekten. Ik zou er zo na toe willen gaan.

Wat we in deze documentaire te zien kregen, waren niet allemaal mooie plaatjes. Het contrast tussen arm en rijk werd soms erg groot maar treffend weergegeven. De militair in uniform met het als gevolg van brandwonden verminkte gezicht zou zo uit een horrorfilm kunnen komen. Het lot van de varkens en vooral de kippen was trouwens ook niet om over naar huis te schrijven.

Dat er in deze documentaire niet gesproken werd en er dus ook geen verklaringen werden gegeven komt deze docu alleen maar te goede. Hierdoor krijgt het spirituele extra kracht. Alles gebeurt zoals het gebeurt. De titel "Samsara" waaronder zo ongeveer de cyclus van dood en wedergeboorte wordt verstaan vond ik goed gevonden. De docu eindigde ook zo ongeveer waar hij begon; bij de schitterende boedhistische tempels in Myanmar, die voor mijn gevoel iets mystieks uitstraalden.

4,5*

Deerniswekkend

Edelkitsch met ansichtkaarten esthetiek; esoterisch geneuzel met immer zalvig glijdende beelden die aanvoelen als een collage uit vele jaargangen van het National Geographic magazine. Wat de film echt definitief om zeep helpt is de irritante, onnodig pompeuze, dramatische new age soundtrack waar ik behoorlijk onpasselijk van werd. De manier waarop de film geforceerd een of andere geitewollensokken verhaal over 'het bestaan' probeert te ensceneren, slingerde me heen en weer tussen lach, schaamte, treurnis en ergernis.

De plotselinge volta halverwege de film deed me opeens weer rechtop in mijn bioscoopstoel schieten. Maar daarna gaat het dubbel zo hard bergafwaarts, richting de totale verveling en bij momenten afglijdend naar onvervalste afschuw. Want wat volgt is een pedante, volkomen gratuite, tweedehandse cultuurkritiek waarbij van alles en nog wat uit alle hoeken van het onderdrukte culturele schaamtegevoel van de hippie-filmmaker tot een holistische maar volledige holle aanklacht tegen.... - weet ik veel wat eigenlijk? - wordt geponeerd.

Ik zal niet ontkennen dat de cinematografie af en toe positief wist te verrassen. Maar helaas wordt dat schamele moois dan weer tot kokhalsen toe door je strot geduwd. Over het geheel vind ik de symboliek (inhoud) nogal drammerig gebracht middels al te makkelijke stijlmiddelen (vorm), zoals versnelde overzichtsshots van mensenmassa's of het (nachtelijke) firmament

Het leukste moment was voor mij de doodskist in de vorm van een pistool (of revolver of wat ook), geniaal! Maar zo'n opmerking zegt genoeg. Nee, dit niet weer! Lange tijd geleden dat ik daadwerkelijk moeite had een film uit te zitten.

De film moet je kunnen ondergaan, het is eigenlijk een trip, of dat zou het moeten zijn. Je zou de ratio moeten kunnen uitschakelen en je volledig laten onderdompelen en verliezen in de prachtige beelden en de al even zo mooie muziek. Het heeft ook iets eendimensionaals al deze overperfecte beelden (van een pagode tot het vuilstort) waar we ons hier aan kunnen vergapen. Toch zie ik het als een artistieke prestatie van zeldzaam niveau.

En dat gevoel heb je bij Terrence Malik niet?

De associatieve (beeld)montage dwingt je tot bezinning, zet aan tot discussie en vraagt tegelijkertijd om een herkijk omdat je niet alles kan plaatsen. Zo'n scène met de 'pistooldoodskist' is op het eerste gezicht grappig tot je tot het besef komt dat het eigenlijk een diep triest beeld geeft van onze samenleving. Zijn we echt zo ver afgezakt?

Doorgaans vind ik Malick zowel filosofisch als esthetisch interessanter (maar bijvoorbeeld de dino's in Tree of Life hadden voor mij niet gehoeven).

Precies, eerst moest ik vrij cynisch lachen omdat een volwassen man zich in zo'n kist liet begraven. Vervolgens blijkt het fragment een iets andere functie te hebben: laten zien hoe de proliferatie van wapens tot een neerwaartse spiraal heeft geleid. Maar vervolgens gaat de film weer heel typisch alles met alles verbinden. Zo gooit hij een familiekiekje met wapendragende ouders en (jonge) kinderen erdoor. Maar de Amerikaanse wapensituatie heeft nou weer net niks met de stammenoorlogen en bendecriminaliteit in Afrika te maken. Alles op de wapens schuiven is zo'n ontzettend 'grote stappen snel thuis' argument. De film past voor mij net wat te vaak dit soort strategieën toe, wat uiteindelijk in het tegendeel werkt (voor mij).

Waarom zou de Amerikaanse wapensituatie daar niets mee te maken hebben? Die mening deel ik dus echt niet. Wat mij betreft heeft de wapenindustrie met alles en iedereen te maken. Het feit dat er in Afrika wapens zijn is afkomstig door het Westen (c.q. Amerika). Het feit dat er kinderen opgroeien met wapens komt door de (Amerikaanse) wapenindustrie. Het feit dat stammenoorlogen tegenwoordig worden uitgevochten met wapens komt door de wapenindustrie. Toegenomen bendecriminaliteit hetzelfde. Volgens mij wilt de regisseur vooral laten zien dat de wapenindustrie een hele lucratieve industrie is en dat het vandaag de dag voor heel veel mensen normaal is geworden om een wapen te bezitten, of erin begraven te worden, of het zien als een sport / game, et cetera.

Het feit dat oorlogen met wapens worden uitgevochten, dat mensen elkaar ermee vermoorden, dat mensen/groeperingen ermee macht over elkaar uitoefenen; dat alles betekent niet dat wapens er ook de oorzaak van zijn.

'De wapenindustrie' als oorzaak voor alle kwaad, dat vind ik een te makkelijke abstractie voor een geheel aan complexere problemen die de werkelijke oorzaken vormen van heel veel verschillende soorten leed.

Om tot daadwerkelijke oplossingen te komen is onderscheidingsvermogen een absolute eerste vereiste. Met gemakzuchtig doemdenken, vrijblijvende morele verontwaardiging, wij/zij animositeit en verregaand conformistisch denken komen we niet bepaald verder.

Ik neem het Samsara niet kwalijk dat de film geen oplossingen biedt. Ik ben, in navolging van filosoof Rene ten Bos, een voorstander van doelloosheid van kunst. Het probleem is dat de film geen nieuwe inzichten biedt op eindeloos bediscussieerde zaken. De film voelt aan als de eeuwige pessimistische litanie van de zwartkijker. Hoewel? Het eind lijkt toch een optimistische noot...

Hier was ik eigenlijk al bang voor met Baraka en Chronos nog vers in het achterhoofd, deze sla ik dus maar over. Hopelijk heeft oud-collega Godfrey Reggio nog wel iets interessants te vertellen met Visitors.

Prachtige film. Verbluffende combinatie van beelden & muziek. Gewoon gaan zitten, kijken en jezelf mee laten voeren in dit geheel.

Best mooi, bij vlagen heel mooi, maar over het algemeen een behoorlijke herhalingsoefening van Fricke. Baraka was voor mij wat unieker, ook vanwege de mooiere muziek (althans in mijn herinnering). De muziek is hier ook mooi, soms heel mooi, maar ook wel wat kitscherig soms.

Mooiste beelden waren voor mij de nachtelijke beelden van de stedelijke skylines en vooral die van dat bouwval in de woestijn, dat geheel door de zandduinen is overwoekerd. Schitterende en poëtische beeldenpracht die me trouwens deed denken aan een bepaalde film van Tarkovsky.

Over het geheel genomen is dit voor mij een aardige film geweest, die echter niets nieuws brengt en die me verder ook niet echt heeft weten te raken buiten enkele muziekfragmenten en genoemde beeldfragmenten.

Na Baraka opnieuw een visueel meesterwerk van Fricke. Je staat er tijdens het kijken niet direct bij stil, maar het moet toch grote moeite hebben gekost alle oogverblindende locaties en spannende evenementen vooraf uit te kiezen. Daarin is met geslaagd. Vooral de beelden tijdens de Hadj zijn indrukwekkend, zelden zulke mooie beelden gezien. Het zal nu wel weer 10 jaar duren voordat Fricke met iets nieuws komt. Ondertussen kunnen we keer op keer genieten van zijn 2 kinderen.