Kompani Orheim (2012)

Ik was er inmiddels achter, ik had de film diezelfde week nog gezien .

Zomaar ergens in duiken is hartstikke Awesome! Ik wist hier niks van, mijn broertje moest een filmhuisfilm zien voor school en BAM!!! Deze werd het.

Nou, daar heeft geen van ons beiden spijt van gehad. Welk een mooi en integer jeugddrama en, zoals mijn plaatsgenoot hierboven bevestigt, coming-of-age relaas.

Films over abusievelijke en/of alcoholistische ouders -vaders in dit geval- bestaan er al zat maar mede wegens zijn muziekkeuze kon ik mij zo in hem verplaatsen: Sonic Youth, The Cure, The Smiths, Lou Reed en The Jesus and Mary Chain, waarvan hij shirts en/of posters bezit. Daarnaast is ook Ultravox te horen.

De herkenbaarheid zat hem er heel erg in de vraag: Wat had ik zelf in zijn situatie gedaan? Ik ben niet zo sterk en conflictsituaties zijn voor niemand makkelijk. Mijn vader is een absolute tegenpool van die van Jarle, dus dit heb ik nooit meegemaakt maar Jarle's smaak en karakter maakten het voor mij al zo gemakkelijk om me met hem te identificeren maar dit maakte mijn plaatsing in zijn situatie dus nog eenvoudiger, hoe vreemd die ook voor mij is.

Verder heb ik de eighties nooit heel bewust meegemaakt -ik ben van '86- maar om in deze sfeer te verkeren was helemaal te gek. Er zijn films die door een te hippe visualisatie die zeepbel jammerlijk doorprikken maar daarvan is hier geen sprake. Dat zie je overigens vaker in Amerikaanse films, hoewel dat soms ook de bedoeling is en zo niet, lang niet altijd even storend.

Kompani Orheim is er voor mij zo eentje waaraan ik mijn blik niet kon onttrekken. Een pareltje, werkelijk! Zeer binnenkort weer eens proberen te zien!

Sobere vertelling over een jongen die opgroeit met een alcoholistische vader en een moeder dit wat laat ingrijpt. Best een confronterende film, gelukkig pakken de makers het lastige onderwerp subtiel aan en maken ze er niet één groot drama van.

Ik vind dit het sterkste deel van het drieluik, de andere twee bevatten wat wel meer humor.

Goed.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Goeie film over een gezinnetje waarvan de vader een alcoholist is en een kwaaie dronk heeft. Een geslaagde coming-of-age film die overigens ook nog een mooi tijdsbeeld geeft van eind jaren '80. Nergens vernieuwend of echt origineel, maar wel goed en vooral onderhoudend uitgevoerd. Kristoffer Joner als de alcoholistische vader zet de beste rol neer.

Langdradige film over de ongelukkige jeugd van een nochtans ambitieuze jongen die al zijn idealen ziet vergruizeld.

Eenvoudig opgebouwd met een behoorlijk gefilmd tijdsbeeld van de jaren 80.

Sommige indringende scènes maar over het algemeen nogal vlak.

Erg overtuigend vind ik de acteurs ook niet. Niet vertrouwd met Noorse films, misschien.

Muziek, 80ies vibe, coming of age drama, vader-zoonrelatie, alcohol, stukje Noorse historie. Alles goed neergezet volgens een vrij gebruikelijke formule. Een goed verhaal, een bijna alledaags drama. Het verhaal (boek) is het derde deel van een trilogie over Jarle. Hikt net tegen de 4* aan wat mij betreft.

Een bij vlagen intens familiedrama annex coming of age-film over huiselijk geweld en de wisselvallige relatie van een tiener met zijn dominante vader met een alcoholprobleem. Het verhaal is niet altijd even plausibel en de film zakt in het middengedeelte (de wandeltocht in de bergen) een beetje in. Zeker geen vervelende film, maar ik had er meer van verwacht.

Noorse film over een jongen die opgroeit in een gezin waar een dominante vader veel drinkt en alle ellende die dat met zich mee brengt. Een mooie film met een weliswaar niet erg bijzonder, maar wel mooi opgebouwd verhaal en uitstekende acteerprestaties. Het leukste aan deze film vond ik zelf de herkenning van het tijdsbeeld in 1975 (en later). Ik denk dat ik zelf ongeveer even oud was als de hoofdpersoon in 1975. En ik heb ook "Live Aid" opgenomen op cassettebandjes.