Gray Lady Down (1978)

Aardige film waarin een onderzeeboot door een botsing met een andere boot zinkt. Een solide rampenfilm die zich voornamelijk concentreert op de reddingspoging (die overigens prima in beeld is gebracht). Echt spannend wordt het misschien niet, maar de film blijft wel onderhoudend. Redelijk wat bekende namen waarbij dit het debuut betekende voor Christopher Reeve.

En verdomd alweer Charlton Heston, maar dit was bewust en een herkijk waar ik erg naar uitkeek. Een film overigens die niet in bezit te krijgen is met Nederlandse ondertiteling zo lijkt, dus dan maar even op deze manier met een film die ik in mijn jeugd/tienertijd meerdere keren zag en destijds best wel indruk maakte vanwege opoffering en harde keuzes.

Maar goed, wat we zien is de laatste reis van de Neptune met kapitein Blanchard die ruw onderbroken wordt door een vrachtschip die alle zeevaartregels aan de laars lapt met het gevolg dat de Neptune al vrij snel op grote diepte ligt. En de eerste beelden van de onderzeeër die onderwater vaart zijn toch wel van immense lelijkheid dat ik me afvraag wat dit gaat worden mede door enkele montagefouten waar het geheel zich in de mist afspeelt maar er toch gewoon op momenten goed weer te zien is, maar gelukkig herstelt zich dat redelijk snel met de aanvaring en afdaling en ziet de boot op de zeebodem er best goed uit. Gelukkig is cooler-dan-cooler-macho-alfa-man Charlton Heston aanboord die ik naar verloop op een gepaste rust betrap en daarmee een goede indruk maakt en leiding geeft aan de gebruikelijke verloop van zaken na een dergelijke ramp, tot daar scoort de film oké maar niet buitengewoon en vrees ik dat het beeld erg sentiment gekleurd is.

Maar de film ontwikkelt zich daarna toch in een rap en sterk tempo met een aantal harde beslissingen om de boot te redden, een tweetal mannen die zich opofferen, een indringend beeld van verdrinking en de spanning die langzaam opgebouwd wordt met uitvallende apparatuur, de zwetende deur, angst en paranoia onder de overlevenden en het slagzij door de aardverschuivingen. En plotseling is daar toch dat beeld dat ik had van de mannen in nood, een uitzichtloze en beklemmende situatie en momenten van opoffering die resulteren in een toon zo rond het einde van de film die toch behoorlijk dramatisch is. Voeg daar een prima cast and toe met Charlton 'niets aan op te merken' Heston, David Carradine als de vreemde Gates, Ned Beatty, een klein rolletje van Reeve, Keach, Cox en Harewood en we hebben toch een meer dan behoorlijke film met wellicht een paar onmogelijke dingen en hier en daar een dissonant, maar heej, twee jaar na deze film werd de Titanic naar boven gehaald, dan is dit zeker nog niet zo raar.

Afijn, jeugdsentiment of niet, dit was toch wel een herkijk die er vanmiddag lekker ingleed en waar ik dus alles behalve spijt van heb. En opnieuw ben ik niet krenterig vanavond met 4 sterren ditmaal.

Een laatkomer in de seventies rampenfilmtrend. Heston had er zelfs een nieuwe specialieit van gemaakt, nadat zijn vorige specialiteit (historisch epische films) nogal uit de mode was in de jaren '70. Het leidt tot een voor zijn doen bijna subtiele Heston. Al is hij nog steeds wel de acteur met de meest ouderwetse stijl hier.Het hoort er oiok een beetje bij, acteurs opo hun retour uit de hoogtijdagen van hollywood en de rampenfilm.

Deze film had Keach en Carradine als de grootste jonge namen. Met name die laatste maakt van Gates vrij sterk het rampenfilm archetype van de dwarse jongere man die gelijk blijkt te hebben. De film bevat verder alles wat je van zo'n film verwacht en is degelijk en goed gemaakt en een leuk tijdsbeeld en best spannend, maar ook erg voorspelbaar,.