Die Screaming, Marianne (1971)

Uiterst saaie film die nergens overtuigend was. Enkel Susan George weet nog iets te maken van haar rol, maar al de bijrollen zijn zo irritant en inspiratieloos dat het een erg lange zit was voor mij. Bah.

Helemaal eens met brucecampbell. Kon er geen touw aan vastknopen. Dat komt voornamelijk doordat de motieven van de diverse betrokkenen niet duidelijk worden gemaakt. Maar ook onderdelen van het verhaal zijn niet logisch inpasbaar, of worden niet opgehelderd. Zo blijf je met tal van vragen zitten. Maar eigenlijk kan het je ook weer niet zo veel schelen.

Een aan alle kanten rammelende jaren zeventig thriller, die gerust in de vergetelheid mag raken. Ware het niet dat Susan George er de hoofdrol in speelt, voor mij de enige reden om deze film te zien. Ze heeft zo'n kort rokje, dat je voortdurend haar broekje kunt zien. De titelsong vond ik wel aardig en er rijden een paar snoepjes van auto's in rond: een rooie Austin-Healey en een tweekleurige Ford Zephyr, waar ik ooit verliefd op was, ook vanwege die kekke stuurversnelling. Dat ze die Healey in het ravijn laten rijden heeft hopelijk tot onmiddellijke executie van de betrokkenen geleid.

Marianne, een nachtclubdanseres, is op de vlucht voor haar vader, een gepensioneerde corrupte rechter die in een villa in Portugal woont met Marianne's halfzus Hildegarde. Op haar 21ste verjaardag krijgt Marianne de erfenis van haar moeder, die op een Zwitserse bankrekening staat en juridische papieren bevat die haar vader beschuldigen. De rechter en Hildegarde willen het rekeningnummer van Marianne, zodat ze dit bewijs kunnen inzien en vernietigen.

“Die Screaming Marianne” kreeg matige kritieken, maar toch vond ik hem onderhoudend genoeg om ervan te genieten. Het is wel meer een misdaadfilm dan een horrorthriller. Susan George deed het goed als de protagoniste. De film is een heel stuk braver dan Walkers volgende controversionele horrorfilms, zonder blood and gore of exploitation.