Anna (1975)

Documentaire over de jonge Anna, een zwanger meisje dat een zwervend bestaan leidt, en in contact komt met de acteur Massimo Sarchielli. Er ontvouwt zich een boeiend, bevreemdend schouwspel over hun relatie, Anna die in het begin meegaand is en Massimo met "papa" aanduidt, terwijl Massimo iets te handtastelijk is om geloofwaardig te zijn als als barmhartige Samaritaan. Nog los van het feit dat Anna toch wel erg wordt geëxploiteerd. De jaren 70 waren vrijer en losser, zoveel is duidelijk, maar hoewel ik van preutsheid weinig moet hebben vond ik de lange douche-scène onnodig en ongemakkelijk. Massimo komt een beetje over als een ouwe snoeper. Anna is (in het begin) best innemend, maar ook wel duidelijk met haar eigen agenda, en ze blijft een enigma.

Behalve dat het wel en wee van Anna wordt gevolgd, waarbij de crew ook zeer actief deelneemt aan de ontwikkelingen- naast Massimo heeft ook de jonge editor een saviour-syndroom, en met een ander communiceert Anna kortaf en vijandig, terwijl haar door datzelfde crewlid opportunisme wordt verweten. Het is best op het randje, en dat weten de crewleden ook, er wordt zelfs een advocaat bijgehaald- die later in de film op zijn beurt als homoseksueel en voyeur wordt ontmaskerd. Ik kan me zo voorstellen dat deze documentaire wel wat levens heeft veranderd.

Tussendoor zijn er ook politieke discussies, van best interessant tot onsamenhangend gebazel, met een speciale vermelding voor een irritante Amerikaan die in elke discussie iedereen 'doodsbang' noemt als een stokpaardje. Het was een leuke running gag geweest als hij op het laatst nog een keer was aangeschoven. De minst interessante figuur, die voortdurend onder invloed lijkt, heeft helaas de meeste schermtijd om zijn onnavolgbare gewauwel tentoon te spreiden.

De makers van Anna maken al vanaf het begin duidelijk dat veel geregisseerd is. Zo komen er geregeld 'replays' langs, waarbij een scène nog eens moet worden overgedaan. De film duurt trouwens erg lang en had best korter gekund. Zo zit er een ellenlange scène in waarin Anna iemand probeert te bellen maar steeds de ingesprektoon krijgt. Wie ze wil bellen en waarom werd me nooit duidelijk. Ook is er een scène van een random protest met wat gescheld over en weer. Het geeft wel wat meer context aan de tijd waarin alles zich afspeelt, een tijd van politieke onrust, polarisatie en terrorisme. Op het eind kiest Anna dan toch voor inkapseling in het systeem en komt ze niet meer voor de camera. Zij heeft op haar manier ook de filmmakers gebruikt, om uit haar ellende te komen.

Ik was wel benieuwd hoe het haar en haar kind na 1973 is verlopen maar daar is weinig informatie over te vinden. Er is in 2020 nog wel een video-essay gemaakt naar aanleiding van deze film: Gli appunti di Anna Azzori.

PS, voor Jane Fonda-completisten, mochten die bestaan: bespaar je de moeite, want van Jane Fonda was geen spoor te bekennen (of ik heb haar cameo volledig gemist).