Dark August (1976)

Vreemde film. Ik denk dat de verwachtingen die je voorop hebt je kijkervaring nogal kunnen kleuren dus laat ik beginnen met:

- Dit is nauwelijks horror te noemen, en nauwelijks mysterie. De woorden occult en spiritualist doen vermoeden dat er dingen als satanisme etc geexploiteerd worden, maar dat is niet het geval! Er worden een keer tarotkaarten gelezen, maar meer op een Happiness/Linda manier. Er wordt ook een spreuk uitgesproken, maar dit gebeurt zo onzettend nuchter dat nergens de verwachting ontstaat dat er daadwerkelijk iets gebeurd.

-De cover de hierboven staat heeft niks met de film te maken, het komt niet in de film voor en er wordt ook niet naar iets soortgelijks gehint in de film.

Wat het wel is: een ietwat saaie karakter studie naar een man die per ongeluk een meisje aanrijdt: wat het met zijn vrouw doet, zijn concentratie vermogen en in kleine mate ook hoe hij gestigmatiseerd wordt. De 'demoon' komt amper in beeld en wordt nergens als eng bestempeld, eerder als een hersenspinsel van de man. Er gebeurd sowieso bar weinig in de film nu ik er aan terug denk. Toch vond ik de sfeer wel prettig en waardeer ik de effort om spreuken en het occulte op een op-de-thee-bij-je-buurvrouw manier te zien. Vriendelijk bijna. Zo gaat tarotlezen dus in het echt. Gewoon aan de koffietafel, met voor de hand liggende conclusies als: ik zie dat je de dood van een jong iemand moeilijk los kunt laten. Leuk om is gezien te hebben, maar dit valt moeilijk aan te raden aan horrorliefhebbers of fans van het occulte.

Een aantal folkhorror-hekserij-ideeën die niet zo slecht zijn! Het plot concentreert zich op een man die het gevoel krijgt dat hij wordt geplaagd door een vloek (een metafoor voor schuldgevoel) nadat hij per ongeluk de kleindochter van een eenzame oude man heeft aangereden. En voordat je het weet ben je een bezwering om een ​​eeuwenoud kwaad wraak laten nemen verder. Een goed en geloofwaardige verhaallijn die net iets teveel gebruikt werd om de personages en verhaal op te bouwen. Waardoor het een langgerekt gevoel creëert en minder horror toont. De eigenzinnige muziek doet moeite om het allemaal enger te maken. Er is sowieso geen sprake van grof bloedvergieten. Het ongeval met meisje gebeurt zelfs nooit in beeld en wat rest is een gebeurtenis met een zaag in een been en een schotwond. Het is daarom best een tv-vriendelijke productie. In het laatste deel gaat het er iets wilder eraan toe, (peuter-likken, en het eind-ritueel) ongeveer wanneer de hoofdpersoon wanhopig de hulp zoekt van een mysticus, gespeeld door Kim Hunter. vrouwtjesaap Zira in Planet of the Apes (1968) Over het geheel genomen een fatsoenlijke film, interessant enigszins bevreemd maar niet genoeg als volbloed horror of mysteriefilm.