La Mer à l'Aube (2011)

Verfilming van een waar gebeurd drama tijdens WO II.

Goed gebracht, maar de heldhaftige houding van de gegijzelden overtreft wel wat men aan emoties mocht verwachten.

Dramatische en onrechtvaardige feiten, die zich, helaas, op meerdere plaatsen in de bezette landen voor deden.

Merkwaardig is wel dat in de film geopperd werd dat het vernietigen van het harde vonnis de collaboratie had bevorderd, wat de lokale Duitse bezetter had ten goede gekomen.

Interessant oorlogsdrama dat een begin van inzicht geeft in de werking van represailles - hoe de lijst tot stand komt, en hoe de vriendjespolitiek daar weinig eervols meer aan doen kan nadat de haatdragende meeloper zijn nare werk gedaan heeft. Nogal feitelijk, denk ik - met uitzondering van de wel wat lang uitgesponnen laatste scene. Maar de kameraden hebben recht op een waardig einde, ondanks dat ik er wat twijfel bij voel of dat echt zo was. Voer voor denkwerk - wat zou jij doen. In elk van de rollen.

Indrukwekkende film. Laat je niet onberoerd. Maar hoe wreed de Duitsers waren en hoe slaafs de Vichy-politie naar hun pijpen dansten, dat wisten we al. Toch ook hier de nuances. Niet alle Duitsers waren beesten en niet alle Vichy-beambten waren zonder geweten. Zelfs een Duitse soldaat die weigert te schieten. Vond die executiescène wel erg uitgesponnen. Ook als kijker wordt je niet ontzien.

Er wordt veel geschoten in deze film. Is natuurlijk ook oorlog. Maar heeft wellicht ook te maken met Volker Schlöndorff en zijn fascinatie voor oorlogsgeweld en voor mensen die mensen doodschieten: 'Der Fangschuss' (1976), 'Die Stille nach dem Schuß (2000). Ook die oorlog laat hem niet los. Zijn film 'Diplomatie' uit 2014 speelt wederom in Frankrijk in de Tweede Wereldoorlog. Heb nu aardig wat films van Schlöndorff gezien, maar kan zijn motieven niet altijd plaatsen. Dat gevoel had ik ook bij het zien van 'La Mer à l'Aube'. De worsteling van de Duitser met het verleden, waarin hij geen keuze kan maken tussen goed en fout. Wellicht ook de reden waarom hij de Duitse dichter/schrijver/officier Ernst Jünger als personage een rol laat spelen, die de officieren een spiegel voorhoudt, maar eveneens weigert een keuze te maken tussen goed en kwaad.