Game of Death (1978)

Uma draagt dat pak niet in Kill Bill, het lijkt er op maar is het niet, want:

dat van Bruce bestaat uit een geheel en van Uma uit broek en jasje.

Deze film is echt heel saai en slecht en zou ik zo 0,5 ster geven, maar in de laatste 10 minuten zien we de echte Bruce Lee nog even en laat hij iedereen zien hoe het echt moet!

Het allerlaatste gevecht met die man in het nette pak is dan weer een stand-in voor Lee, hoewel ze nog wel een paar keer een niet gebruikte close-up van Lee hebben gebruikt.

Van het oorspronkelijke concept dat Lee in een pagode zich een weg naar boven moet vechten en op iedere verdieping een andere expert in martial arts tegen komt en moet bevechten, blijft niet veel van over.

Gelukkig kunnen we dankzij de special edition dvd gedeeltelijk zien wat eigenlijk de bedoeling was!

Lee wilde met deze film op een speelse manier zijn filosofie laten zien, dat je niet kortzichtig slechts een gevechtstechniek moet erkennen, maar een combinatie van velen moet aannemen, zodat je ten allertijden flexibel bent en je vechtstijl kunt aanpassen aan je tegenstander.

Zonde dat hij de oorspronkelijk ideeen voor deze film niet heeft kunnen afmaken, het zou waarschijnlijk de beste martial arts film ooit zijn geworden!

Game Of Death was voornamelijk een commercieel succes. Er kwam immers na zijn dood toch nog een film. Er waren namelijk een aantal vechtscenes door Lee opgenomen vlak voor zijn dood. Bedoeld voor een andere film met de titel The Tower Of Death. Een project van Lee zelf. Zoals een ieder weet gingen Chow en Clouse er vandoor met dit materiaal en plakten en knipten wat af. Tenekrommend slecht zijn de scenes met de nep-Lee.

Het verhaal doet de ronde dat de vechtscenes met Lee zelf waarschijnlijk niet eens welke film dan ook hadden gehaald omdat hij ze niet goed genoed had bevonden. Legendarisch is het gevecht met Kareem Abdul.

Een beroerde vertoning.

De hele film voelt als een rommeltje. Niet alleen is het verhaal en acteerwerk ondermaats, het grootste minpunt is het gebrek aan Lee. De stand-in lijkt niet eens. Hét bewijs dat Lee onvervangbaar is. Aan de bewegingen alleen al is te zien dat het hier niet om Lee gaat. Lee is veel sneller. Ook qua uiterlijk is er een groot verschil. Billy Lo neemt in de film even een ander gezicht aan, wellicht het gezicht van de stand-in te verbergen. In een andere scene staat zijn gezicht weer in de schaduw. Het voelt allemaal zo geforceerd. De ingepaste close-ups van Lee werken niet, vaak ziet het er belachelijk uit. Het einde is dan wel een verademing als je Lee in volle glorie ziet.

Ze konden de gevechten van de echte Lee beter als een extra op zijn laatst uitgekomen dvd zetten. Saaie, slechte film.

Game of Death is een aardige film die het het voornamelijk moet hebben van het einde waarin de echte Bruce Lee speelt. Een look-a-like vind ik opzich geen probleem, maar het maar net hoe je er met omgaat. In het begin proberen ze het vermijden van de look-a-like zijn gezicht zo erg dat het hele beeld lachwekkend overkomt. De eindscene die bij mij nog in mijn geheugen stond is erg memorabel en maakt veel goed. Na het zien van deze film krijg ik wel gelijk zin in andere Bruce Lee's. Dan wel waar hij 'echt' in speelt.

3,0*

One rebel begats another. It's the Billy Lo syndrome

Een lange tijd geleden had ik op een rommelmarkt een hoop VHS banden gekocht met Bruce Lee in de hoofdrol voor nog geen twee euro. Het ging om Lee zijn 'echte' films zoals The Big Boss, Fist of Fury, Way of the Dragon, Enter the Dragon en deze Game of Death. Er waren ook nog twee documentaires (Bruce Lee, the Legend en The Curse of the Dragon) en een film die op zich niet echt veel met Lee als acteur heeft te maken: Dragon, the Bruce Lee Story. In die tijd was ik van plan om een Lee collectie te starten (de eerste twee films had ik al op DVD maar dit kon ik niet laten liggen) maar om de een of andere stopte ik met kijken na Way of the Dragon. Uit het oog verloren of Bruce Lee een beetje beu gezien? Geen idee maar vandaag maar eens de laatste uit zijn films gezien waar hij nog bewust heeft meegespeeld.

En ik moet zeggen dat het een wel vreemde zit is geworden. Ik was niet in zijn geheel thuis hoe het juist zat met Lee zijn dood en welke film hij nog had afgemaakt en in hoeverre die film nog beelden van hemzelf bevatte waardoor dit een wel komische zit werd. Vermits Lee de opnames van deze film stop zette om in Hollywood Enter the Dragon te draaien, waar hij niet meer van terug kwam, werd er besloten om 5 jaar na zijn dood de film toch nog af te maken met andere acteurs. Dit resulteert in twee acteurs die niet op Lee lijken en dit wordt door de regisseur 'handig' (let op de aanhalingstekens) opgelost door de acteurs met grote zonnebrillen te laten rondlopen of door ze continu in de schaduw te laten staan. Op zich een belachelijk idee maar het geeft een zekere charme aan de film moet ik zeggen. Op zich wordt er ook nog wel geprobeerd om hier een mooi geheel van te maken en ergens waardeer ik dat wel. Oké, het idee van Lee zelf met de toren en de vijf vloeren wordt bijna geheel van tafel gesmeten (er was ook maar voor drie vloeren gefilmd) maar de strijd met het syndicaat zorgt ervoor dat het op zich niet erg is dat er met veel kostuums en vermommingen wordt gewerkt. Ook via het gebruik van archiefmateriaal krijgt de film toch nog een authentiek tintje.

Maar hoe knullig en humoristisch het ook is, normaal gezien zou ik hier nooit een voldoende voor geven want eerlijk is eerlijk: dit is gewoon niet zo denderend. Het zijn echter de laatste 10 minuten ofzo die dit echt nog naar een hoger niveau weten te tillen. Want juist in die 10 minuten krijgen we de beelden zien die nog effectief met Lee zijn en zoals altijd zijn dat weer pareltjes. Hoogstwaarschijnlijk had Lee zelf dit nooit in de film gestoken, hij was altijd enorm perfectionistisch op gebied van zijn vechtscènes, maar toch ziet dit er weer enorm indrukwekkend uit. De kreetjes blijven hilarisch maar ook Lee's vechtstijl blijft indrukwekkend. Deze keer word de acteur ook nog bijgestaan door een resem bekendere gezichten waar vooral Kareem Abdul-Jabbar de moeite waard van is. Het gevecht tussen beide is dan ook heerlijk om naar te kijken. Bizar trouwens dat mijn versie zegt dat ze ongecensureerd is maar dat ik via Imdb er achter kom dat er nog een nunchaku scène bestaat? Misschien toch maar eens op zoek gaan naar de DVD.. Qua acteerprestaties moet je het hier trouwens niet voor doen. Lee staat bij mij sowieso al niet ten boek als een echt goede acteur (het is zijn charisma en stijl waardoor ik hem graag zie spelen) maar ook de rest van de cast acteert redelijk belabberd. Colleen Camp moet niet meer doen dan wat mooi wezen maar vooral Tai Chung Kim en Biao Yuen zijn slecht als Billy Lo. Zolang ze hun vermommingen aan hebben valt het nog mee maar laat ze vechten of spreken en het is naar de knoppen. Soundtrack voelt wel erg James Bond-achtig aan maar dat is natuurlijk niet moeilijk vanwege John Barry.

Nog altijd aan het twijfelen wat ik hier eigenlijk aan moet geven. Van het origineel schiet niet meer al te veel over als ik het internet moet geloven maar het komt zo knullig over dat het eigenlijk best wel leuk is. Het zijn echter de laatste gevechten met Lee die de doorslag geven voor de score van de film. Binnenkort de documentaires ook maar eens opzetten.

3.5*