Il Segno di Venere (1955)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een Risi met De Sica, Sophia, Sordi, Vallone, Valeri en Peppino de Filippo ?

Enfin, nog sterk tegen het neo-realisme aanschurende film die echter reeds een sketchvorm heeft die de commedia all'italiana aankondigt. We hebben als hoofdlijn weliswaar de wederwaardigheden van Valeri als archetypisch neo-realistische typiste die het geluk niet vindt vanwege haar kutwerk en vanwege nichtje Loren die al haar aspirant vriendjes inpikt, maar net als haar personage wordt ze overwoekerd door allerlei bijfiguren.

Vooral is het onduidelijk wat Sordi hier eigenlijk doet, blijkbaar waren er contractuele verplichtingen maar zijn rol als halve crimineel is hier volstrekt overbodig. Beste rol vond ik die van De Sica, die hier een totale loser speelt met geen cent te makken en eigenlijk een zwerver is, die zich echter opstelt als een soort superieure geest en briljante poeet, terwijl hij nooit verder is gekomen dan het neerkrabbelen van hoorspel scenario's . Toch blijft hij sympathiek. Loren hoeft niet meer te doen dan wat ze bijna altijd moest doen, sexy poses aannemen dus.

Niet Sophia Loren is hier in de hoofdrol (verwonderlijk toch) maar wel Franca Valeri terwijl het Vittorio De Sica is die veruit de sterkste act neerzet.

Eerst uitsluitend komisch met veel geblaat om niets om gaandeweg naar een lichte melodramatiek over te gaan.

Verwonderlijk dat deze film in aanmerking kwam voor de Gouden Palm in Cannes terwijl hij voor de rest nergens wordt geciteerd.

Geraakt trouwens zelden boven de middelmaat, deze prent, die buiten een negatief beeld van de man als vertrouweling en het feit dat mooi zijn meer perspectieven biedt, niets te vertellen heeft.

Sophia Loren en Franca Valeri zijn twee nichtjes die hun weg zoeken in het (liefdes)leven, waarbij diverse mannen hun leven kruisen. Een uitgangspunt dat volstaat om er een vermakelijke komedie aan vast te knopen. Het is genieten van de toch wel expressieve uitbundige Italiaanse stijl, naast de talrijke zichten op Rome. Ook heb ik een verdwenen beroep leren kennen met Franca Valeri die als typiste werkt voor toevallige passanten in het treinstation die dringend een boodschap op papier willen stellen. Valeri die niet enkel een hoofdrol speelt, maar meeschreef aan het script, evenals regisseur Dino Risi.
Sophia Loren speelt de rol van mannenmagneet, wat haar - euh - op het lijf geschreven is. Ook de mannen zijn stuk voor stuk goed in hun rol, met een leuke variëteit van karakters. Het einde is opvallend genoeg een beetje triest, wat ik niet verwacht had.

Meh.

Afgelopen week de eerste keer een Sophia Loren-film gezien, en dat was geen slechte kijkervaring. Deze staat ook op Netflix, dus ook maar even meegepikt. Maar deze is toch een stukje minder. De kleurrijke personages moeten het zwart-wit verbreken, maar het zijn eigenlijk allemaal bijrollen. Dat zorgt wel voor een redelijk hoog tempo, maar ook weinig binding met de personages.

Het komische wordt ergens halverwege ingewisseld voor een meer dramatische ondertoon. Ook het einde is vrij somber. Ik ben er alleszins niet van onder de indruk. Het vele gekwetter en drama-om-niks (ja, Loren is een knap ding en ja, ze gaat met alle venten lopen en ja, dat is niet leuk voor andere vrouwen) heeft dan alle binding met eender wie van de vele personages al lang onmogelijk gemaakt.

2

Mwoh. De bijfiguren zijn allemaal wel kleurrijk en geven enig leven aan de prent, maar juist de twee centrale vrouwen en hun handelingen vond ik dan weer een pak minder boeiend. Ondanks de frisse toon en tempo wordt het zo toch wat langdradig. Visueel wel aardig, vooral dat laatste shot in de bus met weerspiegeling, maar heel bijzonder is het allemaal niet. 2,5*.

Dikke meevaller. Alleen al voor die modernistische straat waar maar geen eind aan lijkt te komen. Het lijkt allemaal heel kluchtig, maar uiteindelijk is het toch niet té voorspelbaar. De mannen worden hier wel in hun hemd gezet en het lelijke eendje… blijft op het eind over in haar lelijke alleentje. Het bioscooppubliek wordt zonder illusies naar huis gestuurd, afgeserveerd met een lekker ouderwetse, maar magistrale Fine.

Ha, is er een zachter anesthesia dan neo-realisme light? Het mandolin riedeltje van La Titanus maakt me eensklaps week in het hart. Hoewel deze jaren '50 producties op stilistisch vlak duidelijk zoekende zijn en weinig ruimte voor groot auteurschap toelaten, word ik toch al snel getroffen door de oprechte tederheid van Il Segno di Venere. De wat soap-achtige intriges van de Italiaanse lagere middenklasse, op een moment dat de naweeën van WO II eindelijk gestopt waren, weten mij eindeloos te bekoren. Is er iets ontroerender dan het existentiële ongemak dat een pas verworven burgercomfort kan veroorzaken? Centraal staan Loren als vamp en Valeri als muurbloempje, en net zoals altijd in dit soort opzet zijn wij kijkertjes natuurlijk het meest aangetrokken tot Valeri - wat mogelijks iets zegt over het inferioriteitscomplex van de gemiddelde cinefiel. Nee, maar serieus: wat een innemende, betoverende verschijning die Valeri! Vaak getypecast als kille Milanese feeks (zoals later Il Vedovo van tevens Risi), maar hier is haar charisma warm en genereus. Twee jaar voor Cabiria speelt zij hier al bijna chaplinesk ontwapenend de hopeloze vrijster. Haar aanwezigheid maakt deze op zich routineuze prent een gesofisticeerde aandoening: de beheersing van haar discrete gestes reveleert een introspectie die ik eerder vind thuishoren bij... pakweg een Woody Allen film. "Iedereen bekritiseert Rome, maar... je begrijpt waarom ze het de Eeuwige Stad noemen".