Liberal Arts (2012)

Tweede film van akteur Josh Radnor als regisseur, en ook ditmaal zeer aangenaam. De subtiele romance ontvouwt zich op prettige wijze en de personages zijn al gauw interessant en sympathiek. Het universiteitswereldje waarin de film zich afspeelt wordt daarnaast geloofwaardig neergezet. Hier en daar wellicht enkele scenes die er te dik opliggen (zoals de maffe cameo van Zac Efron) en tegen het einde is de rek er een beetje uit, maar verder onderhoudend genoeg. Wederom een sterke bijrol van Richard Jenkins. Wat een goede akteur is dat toch.

Leuke toegankelijke film, die een 'warme gloed' overbrengt. Een lieflijk epos dat een drietal verhaallijnen bij elkaar brengt en je laat lachen, nadenken en ontroert tegelijkertijd. Radnor heeft een leuk script afgeleverd en de acteerprestaties zijn ook fijn om aan te zien. Overal vermijdt de film een bepaalde 'klefferigheid' en 'doorsnee-heid', waardoor het een volwassen, geloofwaardige, aanblik krijgt.

Daarnaast ook een typische film die desondanks deze fijne eigenschappen net niet een bepaald (gemiddeld) niveau ontstijgt. Film haalt gemakkelijk 3,5 ster, maar laat het daarbij.

Aardige film met een lief klein verhaal. Er gebeurt wel niet zo heel veel, maar het kabbelt aangenaam door. Waar ik het meestal wel wat met Gauke eens kan zijn, verschillen we hier van mening - ik vind het nergens flauw, afgezaagd, clichématig of ongeloofwaardig. Nouja, bedachtzaam misschien dan nog wel.

Maar dan ook weer weinig bijzonder. Feelgood voor een avondje, morgen weer vergeten.

Een rare film met een ontzettend stroef verhaal over een wereldvreemde man van middelbare leeftijd, die hoopt òf verwacht òf vindt dat het leven gelijk is aan een goed boek of een mooi gedicht. Een rare snuiter, wiens raadselachtige gedrag mij in toenemende mate begon te ergeren.

De aanwezigheid van Elizabeth Olsen en het vertrouwde acteerwerk van Richard Jenkins zijn zo ongeveer de enige lichtpuntjes in deze moeizame film, waarin het totaal ontbreekt aan enige chemie tussen de hoofdpersonages. Matig.

De film begint aardig en de talentvolle Olsen weet je samen met de ietwat vreemde Radnor mee te slepen in hun romantische verhaal. Gaandeweg de film dwaalt het verhaal wat af en belandt het op zijsporen die de film minder interessant maken en daar ook niet meer van terug weten te komen. Daardoor begrijp je op een gegeven moment niets meer van Radnor zijn personage en dat kan uiteindelijk nooit de bedoeling zijn.

2,5*

Goeie film waarin een man zijn oude school bezoekt en valt voor een studente. De film komt wat moeizaam op gang en heeft misschien iets teveel zij-plotjes, maar dit wordt wel goedgemaakt door de goeie dialogen en goed uitgewerkte personages. Een fijne cast met een uitstekende en heerlijke Elizabeth Olsen. De scene waarin het hoofdpersonage de twee leeftijden op papier met elkaar vergelijkt is hilarisch.

“My major was English, with a minor in history, just to make sure I was fully unemployable.”

Liberal Arts is een film van Josh Radnor over de 35-jarige Jesse die werkt als college toelatingfunctionaris op een universiteit die verliefd wordt op een student. Dit is een film die je eigenlijk in tweeën zou kunnen opsplitsen. Het eerste uur is erg aangenaam en vooral wanneer Elizabeth Olsen haar opwachting maakt komt de film tot leven. Olsen is echt fantastisch en ze heeft een aangename chemie met Radnor. Na dat eerste uur wordt de film rommelig. Allison Janney is een geweldige actrice maar hier volledig overbodig en Radnor verliest zichzelf wel heel erg in het verhaal. Jesse heeft een passie voor literatuur en de film zit dan ook vol met quotes van beroemde schrijvers en lezende mensen komen je overal tegen. Liberal Arts is duidelijk een passieproject van Radnor maar hij weet niet echt maat te houden en film schurkt soms wel heel erg tegen zelfgenoegzaamheid aan.

Gelukkig is het laatste gedeelte wel sterk geeft de film net dat klein beetje pit dat het nodig heeft. De film kabbelt op sommige momenten namelijk wel heel rustig voort en saaiheid ligt op de loer. Richard Jenkins is altijd goed en ook hier speelt hij weer een erg leuke bijrol. Ook Efron heeft een grappige bijrol en steelt zelfs de show in een aantal korte scènes. Liberal Arts is een intieme film geworden waar door alle betrokken met zichtbaar plezier aan is gewerkt. En zeker aangenaam is om naar te kijken.

De film bevestigt een beetje wat ik al dacht van Josh Radnor. Hij is behoorlijk serieus en ergens ook pretentieus (grappig genoeg soms een beetje zoals Ted in HIMYM), maar hij heeft dan net weer niet de capaciteiten om daar echt iets interessants mee te doen. Want hoewel deze film vrij veel elementen heeft waar ik me in zou moeten kunnen vinden (vooral heel het introverte sfeertje) vond ik het vaak best wel ergerlijk.

Dat stukje met die brief over die klassieke muziek bijvoorbeeld, ben ik dan cynisch en/of niet serieus genoeg dat ik dat allemaal heel 'gemaakt' vind? Jonge mensen die zichzelf reuze diep en intelligent vinden. "I think I like opera''. Pretentieus op een 6 vwo manier.

Goed, afgezien daarvan is het heus niet alleen maar vervelend. De film is prettig geschoten, Josh Radnor is een smakelijk hapje om te zien, en de opbloeiende romance tussen hem en Zibby is iets wat ik altijd graag mag zien in dit soort films. Des te jammerder dat het dan zo saai en onbevredigend moet aflopen dat hij the good guy is die haar niet kan ontmaagden, liever in bed duikt met die nare vrouw, en het later aanlegt met dat lelijke boekenvrouwtje. Bleh.

Hier en daar best wat leuke dingen, het thema dat zo'n beetje door de film heen verweven zit over ouder worden en dergelijke is wel redelijk uitgewerkt, maar het geheel blijft toch allemaal net wat te ergerlijke hipsterfilosofie.

heel heel nipte 3*

Liberal Arts bevestigt het beeld wat ik had van Josh Radnor als acteur en regisseur. In How I Met Your Mother is hij in de rol van Ted Mosby al vaak een pretentieuze, hopeloze romanticus en in zijn eigen films zie je diezelfde karaktereigenschappen terug, waardoor ik de indruk krijg dat de rollen die hij speelt niet ver af staan van hoe hij in werkelijkheid is. Hoe gezapig kun je zijn?

Centraal in de film staat de relatie tussen Jesse en Zibby, die op romantisch vlak interessant en veelbelovend is. Ze zitten qua niveau op één lijn met elkaar en voelen zich tot elkaar aangetrokken, maar het leeftijdsverschil (16 jaar) speelt hen parten; Jesse kan zich niet over het leeftijdsverschil heen zetten als zij hem vraagt te blijven slapen en zo verandert voor mij Jesse in een ietwat pretentieuze goedzak naar een moralistische zeiksnor. "Neuk haar gewoon!", riep ik nog, maar in plaats daarvan duikt ie liever het bed in met zijn oud-docente die op geen enkele manier bij hem past.

De film is doorspekt met citaten van schrijvers en stukken van beroemde componisten. Radnor probeert diepzinnig en filosofisch interessant uit de hoek te komen met dialogen die verdrinken in een saus van hipsterisme.
Verschillende personages passeren de revue, van de sympathieke oud-docent Peter tot de bittere, cynische cougar ms. Fairfield. Hoewel de rollen uitstekend worden vertolkt, vond ik de subplotjes met deze personages vaak op niets uitlopen. Vooral de ontmoetingen met Dean en Nat, twee tieners die elk op geheel eigen wijze irritatie bij me op wisten te wekken.

Een film met het hart op de goede plaats, maar de kijkervaring leverde voornamelijk een hoop irritatie op. Helemaal als blijkt dat Jesse uiteindelijk eindigt met een nietszeggende, saaie muts van een bibliothecaresse. Wat een gigantische dooddoener.

Hipsterfilm maar dan zonder hipsters, maar gewoon met enkele normale jongmensen. Lief en aandoenlijk, maar op momenten ook gewoon duf en saai. Beste stukken zijn met Radnor en Olsen samen. Ze hebben echt een bepaalde chemie en ook de hele opbouw en kleine momentjes in hun relatie (geen idee hoe ik het moet noemen) zijn sterk gedaan en komen geloofwaardig en echt over. Andere scènes zijn minder interessant, ondanks ook een fijne bijrol van Jenkins. Verder mooie klassieke muziek, leuk passend einde en verder niet zo veel aan de hand. 3,0*.

Matige film over een irritante oud student die op latere leeftijd terugkeert naar de campus en het studentenleven romantiseert en ophemelt. Zoals hier al eerder opgemerkt speelt Radnor vaker dit soort rollen en lijkt hij zelf gewoon een pretentieuze romanticus te zijn. Dat geleuter over schrijvers, componisten en de stad New York als een soort organisme begon me op een gegeven moment echt de keel uit te hangen.