The Imposter (2012)

Documentaire met enkele spannende scènes, prima gemonteerd en al, maar die aan het einde toch vooral vrij gemiddeld overkomt. In de eerste stukken van de film ben je vooral bezig met de vraag 'Wat gebeurt hier allemaal en moet ik dit wel allemaal geloven?'. Later merk je dat er nóg meer schuil gaat achter deze vraag en komen allerlei psychologische vragen aan bod over interne mechanismen die daadwerkelijk hebben plaatsgevonden; in extrema. Deze vragen worden vrijwel onbelicht gelaten.
De manier waarop het fenomeen Bourdin wordt gebracht (eerst als verteller van het verhaal, vervelende leugenaar en later (plottwist!) als ultieme klootzak) is me iets te gemakkelijk, waarbij enige charme voor deze crimineel ook niet wordt geschuwd. 3*

Een redelijk boeiende documentaire, vreemd genoeg gebaseerd op waargebeurde feiten. Echt, hoe kun je zo naïef zijn in zo'n hoge functies om dat 'kind' in het begin te geloven. Er gebeuren in mijn ogen te veel ongeloofwaardige dingen. Vreemd.

Verder heb ik wel de hele tijd het gevoel gehad dat ik na een sbs6 docu aan het kijken was, al was deze net iets beter neergezet dan de andere documentaires die ze uitzenden.

2,5 ster

Dat ligt vooral aan het feit wat al deze mensen (met de ouders, zussen en broers voorop) wíllen zien. Ze willen dat hun zoon/het kind terug gevonden wordt na al die tijd. Ze hopen zo extreem en daardoor gedragen ze zich 'naïef', wat dus eigenlijk het foute woord is. 'Blind faith' zou hier beter passen.

Waargebeurd en bijzonder verhaal. Omdat het een documentaire is en geen speelfilm werd mijn aandacht wel wat weggetrokken, leek een beetje docu op sbs6. Maar verhaal en acteurs zetten een bijzonder verhaal knap weg. Aanrader voor op vrijdagavond.

Wishful waanzin.

Als je als documentairemaker wacht op een verhaal dat zo bizar is dat men zich af zal vragen of het wel echt gebeurd is, kan je lang wachten. Uiteindelijk zal er wel iets voorbij komen, maar de gebeurtenissen die in deze film gepresenteerd worden moet je zien om te kunnen geloven. De regisseur moet gaandeweg behoorlijk dankbaar zijn geweest voor het waanzinnige dossier omtrent een volwassene die zich voor een vermist kind uitgaf. Een kind met een andere kleur haar en ogen. De verbazing wordt pas echt opgewekt als niemand dit ziet. Van wishful thinking gesproken.

Bart Layton, eerder enkel in TV-land actief, levert met The Imposter een sterk bioscoopdebuut af. Natuurlijk heeft hij mazzel met het onderwerp, maar de vorm waarin hij een en ander giet had makkelijk anders kunnen zijn. Door de open benadering te kiezen, waarbij de kijker gelijk wordt blootgesteld aan het gekke gegeven, wordt deze vanaf het eerste moment meegezogen in een spannend avontuur. Dat de hoofdrolspelers echte mensen zijn maakt de boel behoorlijk surrealistisch en de sluwe Bourdin lijkt zo vriendelijk dat het even duurt eer je echt door hebt dat het een sociopaat betreft.

Wanneer Layton tegen het einde een soort van twist wil opvoeren, is deze eigenlijk deels ontsproten uit het brein van de meesteroplichter. Een enge conclusie omdat het aangeeft dat ook de kijker zelf schijnbaar door het scherm heen besodemieterd wil worden. Al moet gezegd dat de regisseur natuurlijk een handje helpt. En als het voorgaande echt kon, is de hier gepresenteerde 'cliffhanger' helemaal geloofwaardig. De regisseur is wat dat betreft bijna even manipulatief. Hij is tevens hoofdverantwoordelijk voor een reconstructie die qua vertelwijze en vorm de kijker kippenvel bezorgt.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Bizarre docu, maar blijkbaar wel echt waar gebeurd. Wat ik wel heel erg jammer vond is dat al in de eerste 2 minuten precies duidelijk wordt hoe het zit. Daarna werd het een beetje Reportage-niveau als op sbs 6. Toch blijven kijken, omdat ik benieuwd was hoe het verder ging, maar over het algeheel tegengevallen.

Uiterst geloofwaardige maar bizarre documentaire over een briljante bedrieger en een traumatische familie die er met open ogen in trapte (onder het mom: de wens is de vader van de gedachte). De regisseur heeft zijn film opgebouwd in de vorm van een fascinerende crimi (realiteit en nagespeelde scènes zijn gemixt), zodat je als kijker vergeet dat het om een documentaire gaat en dat is knap.

Niet mijn ding

Misschien wel goed in elkaar gezet,maar het is geen film,en is duidelijk een docu,maar als ik dit van tevoren had geweten was ik er niet aan begonnen,maar als je eenmaal aan het kijken bent,wil je wel weten hoe dit afloopt.

Docu is toch ook gewoon film. Ik snap wat je bedoeld en tegelijk ook niet: de film pretendeert toch nergens een speelfilm te zijn? Vanwaar de verontwaardigde toon?

Docu is alleen geen speelfilm, maar deze docu is overigens wel bijzonder spannend en op een knappe manier in elkaar gezet. Over hoe iemand heel wat mensen kan bedotten, ik kan de film aanraden.

Hier en daar een tikkie saai maar naar het einde toe wordt het wel interessanter en zet het je echt aan het denken. 3 dikke sterren

Ik vind het opvallend dat veel MoMe-gebruikers deze film 'saai' noemen. Ik vond het fascinerend, goed gemonteerd en spannend verteld. Wie reconstructies in zijn film verwerkt speelt met vuur, maar deze debuterend regisseur voegt juist een laag suspense toe. Ook knap dat hij vrijwel alle hoofdpersonages voor de camera weet te krijgen, terwijl lang niet iedereen een heldenverhaal te vertellen heeft.

De vreemde houding van de moeder uit het Amerikaanse gezin was zo'n beetje de tegenhanger van Angelina Jolie's personage in The Changeling, een film die ik ondanks het lauwe ontvangst best goed kon smaken.

Jammer genoeg had ik een samenvatting van het verhaal ooit al gelezen in zo'n zinloos 'grootste bedriegers ooit'-lijstje, waardoor ik al bekend was met de fratsen van zotte fratsen van de hoofdpersoon.

Ik vond dit een zeer boeiende film/docu...

Meeslepende documentaire met een heel hoog thrillergehalte. Een absolute aanrader!

Eerst even op de inhoud. Te bizar voor woorden, dit verhaal. Vind het onwaarschijnlijk dat ouders hun eigen kind niet herkennen, zeker als dat 'kind' een andere kleur ogen heeft, totaal andere gelaatstrekken en baardstoppels en er totaal niet uitziet als een zestienjarige. Nu leek de familie ook niet al te snuggere, naïeve figuren, maar toch. De hele documentaire liet me achter met een naar nasmaakje. Vond de moeder van Nicholas maar een eng mens, enger zelfs nog dan de oplichter. Haar stoïcijnse expressie en kille ogen... brrr. Het idee dat zij meer af weet van de verdwijning van Nicholas vind ik helemaal niet onaannemelijk.

De documentaire heeft de sfeer van een thriller en blijft mateloos fascineren. Dit stijgt qua stijl echt wel meters uit boven de gemiddelde SBS documentaire. (Qua onderwerp zou het er zo tussen passen) Slecht vond ik wel dat de kijker even totaal op het verkeerde spoor word gezet doordat Frédéric het als een feit presenteert dat de familie Nicholas vermoord heeft. Ik dacht even echt dat dat de twist van de documentaire was, maar uiteindelijk was er geen bewijs en de familie ontkent natuurlijk. Uiteindelijk roept de documentaire meer vragen op over de bedenkelijke familie en de verdwijning van het jongentje dan wat dan ook. Ik heb ook werkelijk geen idee wat ik hiervan moet geloven.
Bizarre en indringende documentaire. Voor wie houdt van een beetje sensatie, is dit zeker een aanrader.

Nu is je reactie zo postief, en dan geef je nu maar 2,5 sterren. (een 5 in cijfers dus)

Jammer, zo word de rating er niet betrouwbaarder op.

Leuke film/documentaire, twijfelde op het begin of het een gespeelde of echte documentaire was. Wat ik goed vind aan deze film, is dat je tijdens het kijken steeds je mening over de 'personages' bijstelt. Zo kun je de sympathie en het begrip hebben voor bepaalde keuzes die mensen maken en dit later weer bijstellen als je meer van ze te weten komt. Ik was in ieder geval tot het eind toe geboeid!

Uiterst bizarre geschiedenis. Dat maakt het ook boeiend. Maar toch ook wel een opeenstapeling van ongeloofwaardigheden.

Het feit hoe Bourdin zo even een nachtje de beschikking had over een kantoor bijvoorbeeld, geen vingerafdrukken, niets van dat alles. Paar fotootjes bekijken en de zaak was beklonken.

Nee, als een eerlijke documentaire komt dit niet over. Als spannend vermaak zeker wel.

“We had no idea what kind of person we were getting.”

Ik kende de waargebeurde feiten niet, dus het hele verhaal was me een mysterie en dat was het aspect wat me ook echt aantrok in deze docufilm. Het had zo’n geheimzinnige sfeer waarvan ik meer te weten wilde komen.

Allereerst is het wel echt ziek om je voor te doen als een familielid dat is verdwenen (voor lange tijd). Je zet niet enkel die familie op zijn kop, maar je speelt echt met de gevoelens van die mensen. Ik vroeg me dan ook af waarom iemand zoiets zou doen. Wat is zijn doel? Wat denkt hij hierbij te winnen? Allemaal vragen waar ik ongeduldig een antwoord op wenste.

Acteur Adam O’Brian die ‘zijn’ daden (lees van de ziekelijke Frédéric Bourdin) uit de doeken deed, was geknipt voor zijn rol. Hij deed onschuldig en vriendelijk, maar hij kon tegelijkertijd zijn - voor ons onbegrijpelijke - fierheid niet verbergen. Perfect neergezet hoe Bourdin zich zou hebben gevoeld.

Ik kon er moeilijk bij. Hoe je zo’n plan kunt bedenken en aan vele dingen een verklaring kunt geven zonder ook maar door de mand te vallen… Hoe hij dacht ermee weg te komen, ik kan er met mijn hoofd niet bij. En je vraagt je natuurlijk af of de familie gewoon blind was, maar zoals in ‘The Imposter’ beschreven, wilde ze waarschijnlijk geloven dat hij Nicholas was. Beter jezelf voor te liegen dan dat je moet beseffen dat jouw broer/zoon eigenlijk nog altijd niet terecht is.

Tijdens het eerste deel was het soms moeilijk om gefocust te blijven, daar het soms wat langdradig en hierdoor minder boeiend was. Gelukkig herpakte de film zich tijdens het tweede deel. Alleen het einde vond ik tegen vallen. Er werd ineens een draai aan gegeven dat de familie er misschien voor iets tussen zat (wat wel eens gebeurt). Maar wat me tegenstak was dat de film zich op- en eveneens wilde profileren als een misdaadfilm, wat totaal niet past bij wat we allemaal eerder in de film hebben gezien.

De muziek was heel goed gekozen. Deze was zeer sterk en gaf de verschillende situaties een andere, bijpassende sfeer. Ook de montage was - in mijn ogen - uitmuntend. En zowel de interviews met de familieleden… als de reconstructies waren goed in scène gebracht.

De sfeer die je de ganse film door wordt gebracht, is donker en bij momenten zelfs eng. Alleen al de creepy mind van het hoofdpersonage is genoeg om de docufim met afschuw te bekijken. Niettemin hebben de makers deze zaak goed aangepakt en mooi weergegeven. Of alle info en getoonde zaken wel helemaal kloppen, is een andere zaak, maar het geheel an sich is samenhangend en visueel mooi om zien.
De docufilm wil vooral de (bizarre) omstandigheden van zowel ‘dader’ als slachtoffers aanhalen, terwijl ze de kijker tot denken doen aanzetten over de verdwijning van Nicholas Barclay. En daarin slaagde Bart Layton ook heel goed in.

Ja, goed punt eigenlijk. Ik heb geen idee meer waarom ik dat cijfer gegeven heb. Misschien was het een foutje. Ik heb het verhoogd met een half punt, meer vind ik het ook niet waard. Het moet het toch vooral van de sensatie hebben. De manier waarop het gemaakt is, is heel goed, maar het neigt toch naar: leuk voor een keer en meer ook niet.

Maar is een 2,5 niet eerder een 5,5? Net aan een voldoende? Dat vind ik inderdaad te laag, maar toch, ik heb nooit de indruk gehad dat een 2,5 een onvoldoende was.

I'm just a poor wayfarin' stranger

Ik ben altijd wel te vinden voor een mindfuck. Zo'n film waar je denkt dat je het allemaal doorhebt maar dat er dan uiteindelijk een klik valt waarbij je alleen maar godverdomme kunt uitbrengen. Van The Imposter wist ik niet veel maar ik had me laten vertellen dat dit een film was die in dat rijtje paste. Het was dan ook expres dat ik geprobeerd had om zo min mogelijk te weten te komen van heel het verhaal waardoor ik gisteren dan ook vrij onwetend aan de film/docu begon.

Eigenlijk direct maar even met een pluspunt in huis vallen en dat is de uitstekende soundtrack. Queen Bitch van Bowie en geslaagde covers van onder andere Wayfarin' Stranger en You Rascal You.. Ik heb mijn gehoor al aan erger onderworpen maar bon, de grote aantrekkingskracht van The Imposter is natuurlijk het verhaal van de jonge Nicholas Barclay. Een op het eerste zicht een nogal vergezocht verhaal want welke ouder/broer/zus ziet nu in godsnaam niet het verschil tussen een 23-jarige Fransman en hun 16-jarige zoon uit Texas. De fysieke verschillen zijn niet op één hand te tellen maar blijkbaar slaagde hij er toch maar in om iedereen te laten geloven dat hij effectief Nicholas is. Ik blijf nog altijd mijn twijfels hebben bij sommige gebeurtenissen (dat de Spaanse politie zomaar toelaat dat hij een hele nacht een kantoor ter beschikking krijgt onder andere) maar een korte zoektocht op het internet bewijst dat Bourdin ditzelfde kunstje nog zo'n 2x heeft gedaan en dat is toch uiterst merkwaardig. Al blijft Bourdin blijkbaar meestal de belangrijkste bron van informatie en laat dat nu net degene zijn die zo uitstekend kan liegen en feiten kan verdraaien. Het verhaal is trouwens al eens een keer eerder verfilmd in 2010 onder de titel The Chameleon maar is blijkbaar wat roemloos ten onder gegaan.

Het grootste stoorpunt is echter het einde waar opeens wordt geïnsinueerd dat de Barclay familie er voor iets tussen zit met de verdwijning van Nicholas. Langs de ene kant is het wel interessant dat de film opeens een andere richting uitgaat (was de documentaire stijl halverwege wel wat beu geraakt met continu hetzelfde kunstje waarbij een soort van flashback wordt gecombineerd met de stem van Bourdin die iets aan het vertellen is) maar dit gebeurt a) erg abrupt en wordt b) nog eens vreselijk uitgewerkt. Ofwel had Layton dit ergens halverwege moeten aansnijden ofwel had hij het gewoon moeten laten vallen maar dit werkt gewoonweg niet.

Interessant om eens een keer gezien te hebben maar ik blijf hier vrij sceptisch over. De mindfuck blijft de gehele film uit (al is dat misschien de schuld van degene die me de film heeft aangeraden) maar er zitten teveel onlogische gebeurtenissen in die ik toch niet echt kan rijmen met de realiteit. Het einde is dan helemaal een afknapper waarmee je dus op een nipte 3* komt.

3*

Film met een interessant en origineel verhaal, echter vraag ik me af of niet beter voor een ander genre gekozen had kunnen worden dan een documentaire om het te vertellen. Nu zit er weinig vaart in en bestaat de kans dat je als kijker zeker in het eerste half uur in slaap dommelt of je interesse verliest, zeker met Bourdin als verteller. Als je er eenmaal doorheen bent wil je weten hoe het verhaal zich verder gaat ontvouwen. Film kent uiteindelijk wat open eindjes, maar desalniettemin is hij in zijn geheel aardig te noemen.

Irritante nep-docu. De ongeloofwaardigheid hielp ook niet echt. Het einde kan me gestolen worden.

Uitstekende documentaire waarin een verdwenen Amerikaanse jongen ruim 3 jaar later wordt terug gevonden in Spanje. Een ongelooflijk, maar waargebeurd verhaal. Een onderhoudende opzet waarin nieuwsbeelden en geënsceneerde beelden worden afgewisseld met interviews van de direct betrokkenen. Deze documentaire laat zich daardoor ook wegkijken als een spannend mysterie. Omdat sommige vragen onopgehelderd blijven, net geen 4.0 sterren.

Ik had hier meer van verwacht. Op de een of andere manier voelde het niet 'echt' aan en leek het volledig in scene gezet. Wel een ongelofelijk verhaal.

Wat een ongelofelijk bizar verhaal. Best griezelig ook op zich. Het klinkt als een scenario voor een thriller of horrorfilm. Bourdin vond ik vanaf het begin nogal een griezel, maar het is wel boeiend om hem te horen praten. Zijn woorden maken wel duidelijk dat hij veel oog voor detail heeft en heel goed weet wat hij wel en niet van zichzelf moet laten zien om zijn rollen aan te nemen.

Overigens geloof ik er eigenlijk maar weinig van dat Nicholas' familie echt niet doorhad met een vreemde te maken te hebben, hoe weinig snugger ze ook overkomen (Spanje aan de andere kant van het land, verbazing over Coca Cola in Spanje). Alleen al om hoe ongelofelijk verdacht Bourdin eruit ziet als hij op het vliegveld wordt opgehaald. Helemaal ingepakt. Kun je er nog meer uitzien alsof je iets te verbergen hebt?

Daardoor had ik ook niet zoveel moeite met de soort van twist op het einde. Ik denk dat de kans ook groot is dat een of meer familieleden van Nicholas verantwoordelijk zijn voor zijn verdwijning. In de praktijk zijn bij dit soort zaken veel vaker familie of bekenden verantwoordelijk dan een of andere enge vent die je op straat tegenkomt. Ik heb hier nog wel 3.5* voor over. Vond de documentaire van begin tot eind spannend en boeiend, en de visuele presentatie kon me ook wel bekoren.

Op een waargebeurd verhaal gebaseerde documentaire, aanvankelijk zowat in reportagestijl maar als het ware uitgroeiend tot een spannende misdaadfilm en waarbij getuigen, the imposter himself inbegrepen, en acteurs dooreen aan bod komen.

Boeiend gegeven. Knappe, originele opzet.

Deze eens geprobeerd en het was een bijzondere film/documentaire. 'k vond het wel een boeiend relaas en de moeite om gezien te hebben.

Een bizar verhaal dat gebaseerd is op feiten en nog meer een realistische benadering krijgt door de documentaire stijl waarin getuigenissen continu het verhaal passeren. En laat dit nu net de clou zijn van de hele opzet want om alles te geloven van een meesterlijke bedrieger is natuurlijk een ander gegeven. Misschien op bepaalde momenten wat eentonig, maar als geheel kon het ongelooflijke verhaal me toch bekoren. Naar het einde toe weet de documentaire nog een twist mee te geven die ik wel kon waarderen gezien het feit dat de familie zo goed gelovig was over de identiteit van de bedrieger. Op een bepaald moment wordt het kille contact besproken tussen Bourdin en zijn mogelijke halfbroer die eigenlijk niks zegt en gewoon verder weg trekt met de woorden ' succes ermee '. Misschien wel een duidelijke hint. Qua opzet best origineel. Een verdiende 7/10

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet echt een docu-fan ben en er daarom ook niet belachelijk veel heb gezien, maar dit was toch zeker de beste die ik heb gekeken. Wat een ziek verhaal! Aanrader...