Nell (1994)

Aardig, maar niet meer dan dat. Foster doet haar best en speelt een bijzondere rol. Sloeg vast goed aan bij de Oscars. Verder een nogal vergezocht verhaaltje en het is alles behalve bijzonder, maar het weet wel te vermaken. Met name de rol van Foster en een paar aardige drama-scènes weten de boel te redden. Duurde me allemaal wel iets te lang, zeker tegen het einde.

Nipt 3 sterren, vooral voor Foster.

Mijn god, wat wisten de mensen in Hollywood toch weinig in '94.

- Wanneer Paula gaat huilen..... jezus wat slap.
- Geheel aan het einde wordt gezegd: "Jullie waren de eerste twee die van Nell hebben mogen profiteren"....
- De kusscène tussen Liam en Paula..........

In iets mindere mate:
- Overgang (bruusk) van scène met Nell/Liam/Paula naar Jeremy Davies die met vrienden in het bos Nell bespioneert. Goed voorbeeld van een verhaallijn die erin moest omdat de film anders geen acceptabele lengte zou verkrijgen
- Kort na 1e rechtszaak besluiten Liam en Paula beiden Nell 3 maanden te observeren. Kijker (ik) denkt: "Uhm, Liam was toch huisarts " Kijker wordt op zijn wenken bedient: Liam legt aan Paula uit dat 'er een vervanger is gevonden'. "Everybody is replacable." Zo on-ge-loof-lijk geacteerd door Liam Neeson!
- Liam ontvoert Nell uit het psychiatrisch ziekenhuis. Natuurlijk, kan er ook nog wel bij.
- Het rechtbankdrama tegen het einde
- De film is op meerdere momenten zo traag als stront. In-slaap-val-traag.

En dan te bedenken dat ik Nell mooi vond toen ik 'm met mijn mams zag 14 jaar geleden...

Positief zijn de mooie shots bij aanvang en spel van Jodie Foster.

Het acteerwerk van Jodie Foster is zo sterk in deze film. Ik herinner me toen deze film uitkwam dat hier veel over gesproken werd en dan natuurlijk vooral over de rol die Foster neerzette. Ik herinner me ook nog de discussie wat nou beter was voor Nell: lekker in het wild laten leven of toch haar proberen op te nemen in de maatschappij. Dat was ook uiteindelijk de discussie die de makers van de film ons ook lieten zien. Zo triest hoe je haar met haar gezicht tegen het glas ziet slaan omdat ze weg wilt rennen en nog niet weet wat glas is.

Redelijke film waarin een vrouw, compleet geisoleerd van de buitenwereld, is opgegroeid in een hut in het bos. De film roept een hoop interessante vragen op, maar doet hier uiteindelijk weinig mee. De focus ligt toch vooral op de personages en het verhaal. De film verveelt niet en Jodie Foster komt zeker geloofwaardig over in een bijzondere rol.

Eigenlijk best een achterlijk drama met ook een onnozel ietwat onrealistisch verhaal. Het begin van de film vond ik best aardig en wist me ook te boeien. Pas toen men Nell begon te observeren vond ik het maar allemaal flauwtjes, clichématig en achterlijk worden. Wat me eigenlijk vooral tegenstond in deze film was nota bene hoofdrolspeelster Jodie Foster als Nell. Ze speelde het op papier wel goed en ze had ook wel een aparte niet alledaagse rol, maar ik vond het vreselijk hoe ze steeds spastische bewoog en reageerde. Ook het belachelijke gebrabbel wat ze uitspraak was vreselijk. Het was wel meegenomen dat ze regelmatig uit de kleren ging want anno 1994 zag Jodie Foster er nog redelijk uit. Liam Neeson en Natasha Richardson konden me ook niet overtuigen en het gekibbel tussen hun was ook zeer flauwtjes. Al met al aardig om eens gezien te hebben maar meer ook niet. De film wordt overigens nog regelmatig op MGM (daar heb ik hem ook op gezien) uitgezonden voor de liefhebbers van deze film.

Ook deze eens bekeken en alweer geen misse film. Een toch wel bijzonder verhaal die zo goed was voor een keertje. Prima acteerprestaties en toch wel overtuigend gespeeld.

Geen vlugge film, maar langdradig was hij evenmin.

Tja, 'k heb me er zeker niet mee verveeld en toch eens blij dat 'k deze heb gezien. 'k hoef hem niet direct nog eens terug te zien, maar het was zeker ook geen afrader.

Onthouden we vooral het knappe spel van Jodie Foster want heb toch mijn twijfels over de geloofwaardigheid van dergelijke historie en de wetenschappelijke rechtvaardiging van het gebeuren.

Film boeit wel, wekt een zekere ontroering maar is op het einde toch wel erg melig en verklaart in feite hier duidelijk wat er vroeger is gebeurd en hoe Nell in dergelijke toestand is verzeild.

Liam Neeson is wel erg sympathiek in deze film.

Ook weer zo'n titel met fragmenten die voorbij kwam in het filmprogramma van Goderie, en in die zin altijd is blijven hangen en de daaraan gekoppelde interesse om toch eens mee te pikken. En zoals wel meer fragmenten en titels uit die tijd is het meer de bekendheid dan de kwaliteit die blijft hangen, hoewel Nell wel een degelijke film blijkt.

Het verhaal mag bekend zijn rond Nell die verstoken van andere menselijk contact slechts opgegroeid is met haar moeder, door diens beroerte een heel eigen taal gecreëerd heeft en eigenlijk door de buitenwacht als weinig tot niet ontwikkeld geclassificeerd word. Maar dat blijkt toch wel een beetje anders te zitten. De specialisten en dokters zien toch vooral een interessant studieobject waar de plaatselijke dokter zich juist meer bekommert om wat het beste voor Nell is waarmee we bij de morele en ethische kwestie zijn aangekomen waar deze film uiteindelijk over gaat.

Interessant is een dergelijk geval toch zeker want het leg je contact met zo iemand? Met heel veel geduld in ieder geval. Interessant zijn ook de dilemma's te beslissen over haar en voor haar. Wij als buitenstaander zien op een bepaalde manier naar een dergelijke kwestie maar het houdt niet dat dit correct is. Een dergelijke zaak heeft uiteraard meerdere kanten en hoewel een beetje cliché en voorspelbaar is het toch best aardig te zien hoe mensen verschillende omgaan met dingen.

De prestatie van Foster is uiteraard sterk en dat terwijl ik niet bepaald een Jodie Foster fan ben, een Oscar leverde het haar net niet op. We zien Neeson in toch wel anders dan anders rol, en we zien de vrouw waar Neeson een jaar later mee trouwde. Kennelijk sloeg de vonk echt over tussen Neeson en Richardson terwijl er in de film niet echt sprake van chemie is. Jeremy Davies, korporaal Upham, vind ik altijd wel even schrikken maar gelukkig betreft het een kleine rol en we hebben zowaar nog Nick Searcy met haar.

Al met al maakt het Nell tot een aardige film voor een keer en draait het hoofdzakelijk rond de prestatie van Foster die soms zelfs ongemakkelijk is om naar te kijken, maar een superfilm is dit toch zeker niet.