Dalpaengee eui Byeol (2011)

Doofstil.

Dat Chan doof en blind door zijn dagelijkse leventje wandelt, maakt de kijker mee alsof hij er zelf bij aanwezig is. Regisseur Seung-Jun Yi maakt de toeschouwer deelgenoot van het allesbehalve vanzelfsprekende levenspad van deze interessante en van een onverwoestbare spirit voorziene jongeman, die elke klagende kijker het schaamrood op de wangen bezorgt. Hoezo is de popcorn op? Met dichte ogen en geen gehoor is elke smaak een belevenis.

Naast het feit dat het volgevreten filmvolk sowieso een les kan leren van deze Koreaanse doordouwer die - hoe gehandicapt hij ook is - elke ochtend thuis eventjes een stukje jogt, moge kraakhelder zijn. Helderder dan dit wordt het namelijk niet. Chan heeft namelijk nog steeds geen zelfmoordplannen. Iets wat niet geheel vanzelfsprekend is, gezien de soms complexe problematiek waarmee hij dagelijks te maken heeft. Neen, het gaat hem goed.

Sterker nog, hij beleeft een relatie waar vele 'gewone mensen' van zullen dromen. De ultieme liefde kwam hem, gelukkig en zo van harte gegund, ten deel. Het gebochelde meisje draagt een continue glimlach en is daardoor mooier dan het mooiste fotomodel. In ieder geval voor Chan, die op zijn wenken door haar wordt bediend. Maar niet voordat ze hem zo af en toe voor de gein een klein duwtje in de verkeerde richting geeft. Humor heeft ze, al kan hij haar niet horen giechelen.

Zonder enige opsmuk of verdere uitleg infiltreert de regisseur in het bijzondere leven van dit superieure stel. Zonder zicht en gehoor wordt er gecommuniceerd met het tikken op vingers. Iets waar je, van alle gemakken voorzien, stil van wordt, Doodstil zelfs. Bijna doofstil, maar alleen om te beseffen dat we hemeltergend rijk zijn met onze vanzelfsprekende gezondheid. Maar ook omdat we inferieur zijn aan dit komische koppel, dat alleen elkaar nodig heeft om vrolijk te blijven.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.