Till the Clouds Roll By (1946)

Ik hou ook van oude films en ik heb niks tegen musicals, maar deze film (en dan ook nog met zo'n speelduur) kon ik bijna niet uit kijken.

Geromantiseerd levensverhaal van Jerome Kern, hoe dan ook één van de toppers uit de musicalwereld.

Best geslaagd vind ik en daarbij de songs en de toenmalige vedetten die dan toch tot mijn wereld behoren.

Een jonge Sinatra die "'Ol Man River" zingt, toch bijzonder niet ?

Historisch gezien allemaal nogal apocrief, maar vanwege de sterren, de liedjes en de Hollywood-expertise toch de moeite waard. De jongere kijkertjes onder ons zullen misschien alleen een extreem jeugdige Frank Sinatra (met hemelhoog haar), Judy Garland (hier net zwanger van Liza) en Angela Lansbury (38 jaar voordat ze met Murder, she wrote begon) nog herkennen, maar wie iets ouder is ziet een stoet aan beroemde musicalsterren voorbijtrekken. Hoogtepunt vond ik zelf Lena Horne met Can't help lovin' dat man, ook nog eens direct gevolgd door het briljante Ol' man river in de versie van Caleb Peterson. Had ik al gezegd dat hier ook wel wat aardige liedjes in voorkomen? (O ja, de DVD-versie met twee films op één DVD waarvan J.Bell in het eerste bericht rept blijkt nog steeds te vinden.)

Beetje lang.

De film wil enerzijds een (geromantiseerde) biografie zijn, anderzijds een best of van nummertjes brengen. En vooral, niet besparen op beide elementen. Dus krijg je een film van dik twee uur die na een tijdje toch aardig gaat vervelen.

Vooral de nummers op het einde, hoewel handig voor context (en zeker als je Kern niet metee kent), duren best lang. Leuk om Sinatra dan nog even te zien misschien, maar op die moment was het toch vooral al aftellen naar het einde.

Het verhaal van Kern is verder ook niet zo heel spannend. Alles loopt eigenlijk best vlot en het zijn de personen rondom hem die het soms wat moeilijker hebben. Het is wel een erg blije film voor een biografie te zijn verder, maar dan hoort dan weer bij het showbizz genre.

Veel bekende gezichten, ook veel bekende nummertjes, met waarschijnlijk Smoke Gets in Your Eyes als meest pop-gevoelige (en ook het nummer dat de tijd - in meerdere versies - het best overleefd heeft). Op zich geen slechte musical, een typisch product van z'n tijd, maar duurt véél en vééls te lang.

1.0*