Per le Antiche Scale (1975)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een Bolognini met Mastroianni, Fabian, Bose, Keller en Bouchet ?

Gebaseerd op een romannetje van een anti-spygiatrie goeroe en duidelijk een product van de seventies waarin figuren als Fuckault triomfen vierden en positivisme al werd beschouwd als een vorm van fasjisme. Dat positivisme wordt hier gesymboliseerd door de figuur van psychiater Mastroianni, een old school paternalist die behalve met de vrouwen van zijn collega's- Bose en nymfomane Bouchet- ook met verpleegstertje Keller en zonodig met zijn patientes naar bed gaat. Enter de nog steeds wonderschone Fabian, gewapend met de nieuwste Freudiaanse inzichten en volstrekt ongevoelig voor de avances van Marcello. Het geheel eindigt dan met de triomf van ome Sigmund en de nederlaag van het perfide positivisme.

Qua inhoud erg gedateerd dus en niet geheel toevallig spelend in fasjistiese tijden, maar visueel zoals gebruikelijk bij Bolognini zeker te genieten met goede enscenering, en als hoogtepunt in het begin een allegorische carnavalssequentie Fellini-style, maar dan in dromerige soft focus zonder te vervallen tot kitsch.

Te opdringerige score van Morricone.

Tsja. Misschien vat pippo het wel goed samen. Ik vond het ook nogal wisselend. Was best onder de indruk van die ellende in die psychiatrische inrichting. En die bezetenheid van Mastroianni om die mensen te willen helpen, te bevrijden van hun gekte. Achternagezeten door z'n eigen gekte. Ook nog eens voortgedreven door z'n eigen demonen en behoefte aan vrouwen. Toch had ik het gevoel dat hij niet zo goed raad wist met deze rol.

Kreeg ook niet echt grip op wat Bolognini nu precies wilde laten zien met deze film. De opvatting dat psychiatrische ziekten een fysieke oorzaak hebben en fascisme lagen misschien in elkaars verlengde, maar misschien ook niet, ik weet het niet. Misschien zijn het ook gewoon te veel thema's voor één film. Kon ook al die mooie vrouwen niet uit elkaar houden, al was die Keller een plaatje. Maar als geheel, inderdaad, te gedateerd.

En een vreselijke pingelpangel score van filmvervuiler Morricone.