A.C.A.B.: All Cops Are Bastards (2012)

Aardig grimmige politiefilm die op zich vrij goed geacteerd wordt.

Had af en toe wel mn bedenkingen bij enkele dubieuze toespelingen in de film.

De manier waarop 'door toedoen van de zwakke overheid' de agenten min of meer genoodzaakt zijn gewelddadig op te treden in steden waar het welig tiert van de hooligans, Roemenen, neo-Nazis, illegalen, moslims en alles op een grote hoop... bijna fascistoïde..

Meegepikt vanwege de nieuwe van Sollima, die me wel wat lijkt. Dus eerst maar eens zijn debuut. Het is te hopen dat hij hier wat van opgestoken heeft, want dit is geen al te beste beurt. Ik lees nu dat de man hiervoor een TV serie heeft gemaakt. Daar heb je meer tijd om het een en ander uit de doeken te doen dan in een film. Net daar wringt de schoen. In plaats van een of twee lijntjes grondig uit te werken, krijg je hier meerdere die vooral schraal overkomen en bovendien allemaal in dezelfde richting wijzen. De jongens die het vuile werk opknappen, maken daarnaast blijkbaar ook nog vuile handen en dat allemaal om zo ongeveer dezelfde reden.

Dat is nog tot daaraan toe, het is vooral de wijze waarop Sollima dat duidelijk maakt, die stoort. Aan een stuk door hetzelfde liedje, personages staan het regelmatig letterlijk op te dreunen. Echt geen greintje subtiliteit, de beschamende scènes stapelen zich op. Die gescheiden gozer bijvoorbeeld. Wat in eerste instantie als het creëren van een voedingsbodem lijkt, begint onderweg steeds meer op een pamflet te lijken, waarvan je je kan afvragen wat nu precies de achterliggende gedachte is. Twee personages die zich enigszins kunnen onderscheiden, Cobra en dat groentje. maar veel stelt het niet voor. Nee, dit had echt een dikke tik geraffineerder gemogen.

Gaaf.

Italiaanse films zijn naar mijn ervaring vaak erg braaf en intellectueel in elkaar gezet, maar A.C.A.B. geeft daar een andere draai aan. De titel is afgeleid van een welbekende slogan, en blijkbaar wil het daardoor hip lijken. Of toch een statement zetten?

We volgen drie oudere politieveteranen die, naast hun zware werk als riotcop, kampen met hun privésituaties; van scheidingen, tot ruzie's tot zelfdestructie. Tijdens hun werk staan ze vaak met de gummistok klaar om wat tuig en schorem een paar goede tikken te geven. Vaak zou je de term police brutality hier wel boven tafel kunnen halen. Alles komt voorbij: voetbalhooligangs, vluchtelingen, skinheads, zigeuners, bedelaars... Nergens deinzen ze voor terug. Volgens mij is dit de nadruk op het feit dat "alle agenten klootzakken (of kontgaten) zijn". Dan moeten ze ook nog een groentje tot zich opnemen; Cobra... zelf een neo-nazi, die tussen wal en schip ligt met zijn fascistenclub en het politiekorps.

En hoe brutaal en vaak buiten de wet deze heren te werk gaan, ze komen overal mee weg. Dat stukje waarbij een van die agenten wordt vrijgesproken; waarna hij vervolgens met zijn collega's "Police on my Back" gaat zingen is de uitschieter. En ja, vaak nemen de heren hun privéproblemen mee naar hun werk... wat ook regelmatig de manier van optreden bepaald.

Verder ook indrukwekkende beelden van de groezelige plekken in Rome. Nee, niet de toeristische trekpleisters. Het einde vond ik nou, in tegenstelling met een post van hierboven, wel subtiel.

Prima debuut en inderdaad bijna een docu.

4,0*

Had er meer van verwacht. Verschrikkelijk einde. Had 15 min langer moeten duren.

Een redelijke film over een ME-eenheid, die geconfronteerd worden met geweld van demonstranten en hooligans. Hun persoonlijke emoties spelen een belangrijke rol bij het maken van de juiste beslissingen. Dit gecombineerd met een politiek machtsspel. Het abrupte einde was voor mij een absoluut minpunt.

2,5 *

Verdienstelijk speelfilm-debuut van Stefano Sollima, over een italiaans politieteam dat dagelijks te maken krijgt met geweld. Vaste Sollima-acteur Pierfrancesco Favino doet het prima in de hoofdrol en de film is passend rauw en grimmig, met een realistische sfeertekening en dynamisch camerawerk. Tegen het einde is de rek er helaas een beetje uit en gaat de film uit als een nachtkaars, maar tot die tijd is dit een intense, meeslepende kijkervaring.