Dictado (2012)

Onderhuidse spanning doet de film naar een boven gemiddelde film uitstijgen het kind in kwestie is met momenten erg eng al was hier bij nader inziens geen reden voor

Aardig tussendoortje.

Het verhaal is stof voor een sterkere en bredere uitwerking dan wat hier wordt gepresenteerd. Beetje vluchtig en beperkt. De belangrijkste clou wordt al snel weggeven en wat daarna volgt vond ik nogal vergezocht en niet zo spannend. Sfeertje mag er wél zijn en mede daarom was dit toch nog best een aangenaam filmpje. 5/10*

Doods.

Het lijkt bij momenten wel een TV-film. Chavarrías geeft de ultieme invulling van "by the numbers" en weet daarbij zelf helemaal niks toe te voegen. Het resultaat is een nogal sfeerloos en eenvoudig genrefilmpje.

Na een kwartier wordt zowat de hele clou al weggegeven en wie in z'n leven al meer dan 3 horrorfilms gezien heeft kan de rest gewoon aanvullen. Hoeft niet vervelend te zijn maar Chavarrías doet ook echt helemaal niks met het materiaal. Nergens wordt het spannend, nergens bloeien de personages open en nergens toont hij zich een kundig regisseur.

Acteerwerk is matig, vooral van de kinderen dan (de twee bijna-broertjes zijn echt niet om aan te zien). Visueel extreem karig en ook de soundtrack lijkt ergens op een stoffige zolder te zijn gevonden. Er hangt een licht duister sfeertje, ironisch genoeg het enige lichtpuntje van deze film.

Volgens mij zag ik het logo van Venetië even voorbijflitsen in het begin van de opening credits, geen idee hoe ze deze film daar naar binnen hebben gesmokkeld, maar zou het eerder geloofd hebben wanneer er een logo van La 1 gestaan had. Jammer, want normaal zijn ze toch erg goed in deze soort films daar in Spanje.

1.5*

Ik heb weinig aan het bericht van van Onderhond toe te voegen.

Ik was zelf zo naief om alle kritieken op deze film weg te wuifen onder het motto : dat de Spaanse net als de Franse regiseurs een magic touch hebben. Waar dat op gebaseert is mij zelf achteraf zeer onduidelijk.

Deze beste man Chavarrías weet volgens mij helemaal niet met een camera-man om te gaan . Alle fotografische scene's hebben helemaal niks te bieden en weten de emotie van de kijker alles behalve te testen of te bereiken,want het lijkt helemaal nergens op. Het is allemaal zo'n dooie presentatie en er zit zo weinig vernufd in de scene's. Het is allemaal behoorlijk arm-moedig.

In het genre thriller/horror is dit een duidelijke MG6je.

Aangenaam verrast door deze atypische film. Misschien dat mijn lage verwachtingen (door de lage score en het feit dat ik nooit van deze Spaanse horror had gehoord) ook hebben geholpen.

De film is een wat vreemde mix van (psychologische) horror en drama, waarbij genrekijkers die er blanco in deze film stappen teleurgesteld zullen worden, wat de teleurstelling van het publiek bij de Berlinale destijds ten dele verklaart. Deze regisseur negeert namelijk genrekaders en trekt zich daar niets van aan. Het verhaal bouwt hij op middels de personages, waarbij ook kenmerkend van hem is dat ze zo eenvoudig mogelijk worden neergezet, zonder toeters of bellen, en moord en dood een belangrijke rol in hun levens speelt.

De film gaat over een jong meisje (Julia) wiens getraumatiseerde vader zelfmoord pleegt waarna zij als wees bij een pleeggezin wordt geplaatst waarvan de vader nota bene een stevig jeugdtrauma heeft vanwege de gruwelijke dood door zijn toedoen van een ander kind (Clara). Dit verhaal samen met de naturelle uitstraling is een beetje too much voor de gemiddelde kijker. Plaats een pleegkind bij zo'n pleegvader en je krijgt een film waar een verziekte onderhuidse sfeer heerst wat ook niet door iedereen zal worden gewaardeerd. Tot overmaat van ramp blijken zowel de pleegvader als het kind ervan overtuigd te zijn dat het jonge meisje de overleden Clara is.

Een dramafilm waarbij je dus geen Orphan (2009) of iets dergelijks moet verwachten, met doorsnee camerawerk en een relatief laag budget.

De regisseur kwam tot dit verhaal door (spoiler) de beroemde scene uit Frankenstein tussen het monster en het meisje. Een ruime 3*, mede dankzij dus de lage verwachtingen waarmee ik aan deze film begon.