La Mosquitera (2010)

Tragikomedie over een familie die nog verknipter is dan de Addams Family. Maar in dit geval kan je niemand "prettig gestoord" noemen. Aan elk personage zit een serieus steekje los. Helaas komt dit wrange absurdisme soms te gezocht over.

Ja, dat klopt wel aardig. In ieder geval beter dan de omschrijving van MM. Hoewel, die klopt ook wel een beetje. Hetgeen wil zeggen dat deze film lastig is te omschrijven of samen te vatten. Man, vrouw en zoon wonen in een appartement met zes honden, katten en nog zo wat dieren. Die dieren gedragen zich als voorbeeldige gasten, als modelbeesten. De mensen echter gedragen zich onaangepast en levend in hun eigen belevingswereld. Dat geldt ook voor een vriendin/buurvrouw met een klein meisje die regelmatig op bezoek komt. En dan is er nog de vriend van de zoon des huizes, die het met de moeder aanlegt en het dienstmeisje die een relatie met de vader begint. En vergeten we niet de grootouders, die niet meer met elkaar kunnen praten en dood willen.

Dat lijkt allemaal heel grappig. Zou zo een komedie kunnen zijn. Maar het is helemaal niet grappig. En het is ook absoluut geen komedie. Het is zelfs geen absurdisme, want dat is nog een vorm van humor. Dit zijn mensen die zich ogenschijnlijk normaal gedragen en ook zo praten, maar op geen enkele manier nog met elkaar communiceren, laat staan elkaar begrijpen. Ze zijn ook opvallend dwingend naar elkaar. Maar niemand doet wat de ander zegt of verlangt.

Ja, geen vrolijk mensbeeld en misschien te ver gezocht en wrang, maar veel is toch herkenbaar. Als een schrikbeeld dat niet ver weg is. Een gedurfde film is het zeker.

O ja, dierenliefhebbers met een gevoelige natuur kunnen deze film beter overslaan.

Disfunctionele familie maar weer eens, maar de film lijkt maar geen tempo te willen maken en het is ook een beetje onduidelijk hoe we dit moeten zien: tragikomisch? Alleen zelfs een wrang grimlachje kan er niet van af en voor puur drama lijkt het allemaal weer net een beetje te absurd.

Enkele individueel sterke scenes (de verleiding, het everzwijn) weten de boel nog net in de middelmaat te houden.

Deze film heb ik in eerste instantie gekeken vanwege het meespelen van de fraaie Matina Garcia (in de rol van buitenlandse huishoudster Ana), die ik laatst heb zien spelen in twee films. Ondanks dat ze er nu ook weer fraai uitziet (en ook weer bloot is te bewonderen) en zeker ook verdienstelijk speelde, speelt ze nu meer op de achtergrond.

In deze inktzwarte Komedie / Drama draait het om een apart gezin bestaande uit moeder Alica (goed gespeeld door Emma Suarez die er ook best leuk uitzag), vader Miquel (goed gespeeld door Eduard Fernández) en zoon Luís (verdienstelijk gespeeld door Marcos Franz), waarbij de gedeprimeerde zoon Luís zo zijn problemen heeft (o.a. zelfmoordneigingen) en ook veel dieren (honden, katten en zelfs een duif) mee naar huis neemt en de vader Miquel en zorgzame moeder Alica een midlifecrisis hebben en eigenlijk niet meer van elkaar houden. Dat resulteert dan dat vader Miquel een affaire aangaat met hun huishoudster Ana en de moeder Alica gaat een affaire aan met Sergi (gespeeld door Alex Batllori) die de beste vriend is van haar zoon Luís. Met name die affaire levert een aantal geweldige scenes (pikant, beschamend maar tevens ook komisch) op zoals het moment dat ze met elkaar neuken en zij dan tegen hem zegt "Ik ben je hoer, ik ben je hoer, ik doe alles wat je me vraagt". Hij vat dat iets te letterlijk op en gaat haar dan vernederen/misbruiken zoals bij de scene in de hotelkamer waarbij ze hem moet pijpen op een speciale manier met haar mond (lippen naar binnen gezogen zodat hij haar tanden niet voelt) Ook de scene in de auto waarbij zij een heel verhaal begint af te steken dat ze logischerwijze ermee moeten stoppen en hij dan zijn broek naar beneden doet en met zichzelf begint te spelen. Op het moment dat ze dat ziet, is ze gelijk weer om

Buiten het aparte gezin draait het in deze film ook nog om de alleenstaande moeder Raquel (verdienstelijk gespeeld door Anna Ycobalzeta) en haar dochter Susanna (goed gespeeld door Noa Schinnerling), waarbij Raquel die beste vriendin is van Alica. Die Raquel heeft ze ook niet allemaal op een rijtje want ze straft (haren afknippen en sigaret op hand) en vernedert (gedwongen ijs opeten, waardoor ze misselijk wordt en moet overgeven) haar dochter continue om eigenlijk niets. En als laatste hebben we nog de ouders van vader Miquel, waarbij de moeder alzheimer heeft en niet praat en de vader juist met twee stemmen (voor haar en hem) praat en zelfmoord wilt plegen voor hem en haar.

Persoonlijk heb ik me eigenlijk goed vermaakt met deze aparte maar leuke film en verbaas je je ook steeds bij veel situaties die aan de ene kant best bizar (gaat misschien zelfs soms te ver) zijn en aan de andere kant juist humoristisch. Een goed voorbeeld daarvan is het aanrijden van een wildwijn die uiteindelijk niet dood blijkt te zien en als men het dier uit zijn lijden wilt lossen (Ana vindt dat namelijk terecht heel zielig), rijdt Miquel er met de auto bewust overheen, maar in eerste instantie onbedoeld alleen over zijn poten waardoor het dier nog steeds niet dood is

Deze film is zeker niet voor iedereen weggelegd, maar ik heb me er in ieder geval vanaf de eerste tot de laatste minuut goed mee vermaakt. Dat laatste mede ook door Emma Suarez die ik gewoon goed vond spelen en haar situatie vond ik persoonlijk ook het leukste en meest interessante in deze film.