The Time That Remains (2009)

Het verhaal ziet er interessant en veelbelovend uit, zo ook de acteurs waarvan sommige best bekend zijn als Ali Suliman. Kan niet wachten!

Wacht dan maar tot je hem kan huren. Ik heb gisteren de film gezien in avant première. De regisseur was aanwezig. Best een aangename man, maar het is niet daarop dat ik de punten moet baseren. Deze film is eigenlijk geen film. Als je van beelden houdt moet je gaan kijken. Er worden mooie beelden geschoten. Maar dat is ook het enige. Er zit volstrekt geen verhaal in en nauwelijks dialogen. Je weet dan ook niet wat de regisseur bedoelt met bepaalde passages. Voor hem zijn het wellicht allemaal belangrijke herinneringen, maar ze worden niet overgebracht, dus zijn voor de kijker volstrekt onbegrijpelijk. Jammer van de tijd die ik hiermee heb verspeeld.

ik vind eigenlijk juist het tegenovergestelde; mooi, ingetogen verhaal dat niet te veel prijsgeeft om interessant te blijven, maar een weinig geinspireerde esthetiek die het vooral moet hebben van symmetrie met kleine afwijkingen - wat mij iets te makkelijk is.

@Markymark

Ik vond het daarentegen een mooie, artistieke film met zeer mooie beelden, een manier die weinig door andere filmmakers gebruikt wordt. Ik vond het eerste uur wel sterker dan de overige 45 min. die een beeld schetst van op wat voor een manier Israel gesticht werd met aardige dialogen. Ik denk overigens wel dat ik hem wil herzien. Maar het is ook wel zo dat in sommige gevallen weinig achtergrondinformatie werd gegeven, maar vind het toch een aanrader!

De tragikomische film over mensen in Nazareth tussen oorlog en het "normale" leven, is naast eigen herinneringen, gebaseerd op de dagboeken van de vader van de regisseur en brieven van zijn moeder aan familie in het buitenland. Suleiman veroordeelt niet en klaagt niemand aan, maar ramt het een en ander er wel verbitterd in, en ondanks een paar beklemmende, treurige scènes komt deze (een beetje surrealistische) film niet als drama over. Ik vond de film moeilijk te volgen en miste de samenhang, je krijgt allerlei brokken voorgeschoteld, die zich lijken te herhalen.

De zoveelste film over het lot van de Palestijnen, op de vlucht in eigen land, en de conflicten met Israël, deze keer als een soort biografische film gebracht, maar ook met een heel bijzondere manier van filmen, waarbij meerdere scènes eerder grappig overkomen (Soms meende ik zowat de stijl Jacques Tati te beleven) wat gelet op het trieste van de toestand erg merkwaardig is.

Heel eenvoudig van structuur is de film ook niet met de verschillende periodes die eigenlijk onaangekondigd inéénvloeien.

Cineast heeft niet nagelaten naar het einde toe de invloed van de Westerse wereld (lees Amerikaanse) te onderstrepen

Laatste deel van Suleiman en zijn moeder en zijn vrienden is behoorlijk hilarisch. Af en toe wat stijfjes, met name in het begin, maar de droge humor werkt door de film heen en dus met name in het laatste stuk. Suleiman doet me wat denken aan Tanovic. Gezien de competitie in Cannes van dat jaar geef ik de Palme d'Or aan deze film.