Edipo Re (1967)

Een echt episch drama; waar verfilmingen vaak kijkgenot en een soort toneel behelzen (waar ik bepaald niets slechts wil zeggen); is Pasolini een van de zeer weinigen die er in slaagt jou in de film te trekken (je leeft niet zozeer met de hoofdpersoon mee; maar raakt met hem vertwijfeld). een film die vreemd is in aankleding; kostuums en plot; en toch volgt ze gewoon het verhaal van Oedipus.

Pasolini en Oedipus

Ik blijf me verbazen over de verschillende genres die Pasolini in zijn 14-jarige carrière als regisseur heeft aangepakt. De lagere Italiaanse klasse, documentaires, komedie, ... en in 1967 besloot hij om de bekende Griekse tragedie over Oedipus te verfilmen. Ik ben zelf niet zo'n kenner van de verhalen, ken ze enkel in grote lijnen eigenlijk, dus ik was wel benieuwd wat de Italiaan hier van terecht ging brengen.

Pasolini maakte een film waar hij vooral de beelden voor zich laat spreken en ging daarvoor filmen in Marokko. Het resultaat mag dan ook gezien worden qua stijl, al is het bijzonder jammer dat het geheel soms nogal amateuristisch overkomt. Bij sommige scènes lijkt het alsof Pasolini aan Parkinson lijdt doordat de camera geen halve seconde stil blijft staan en de aanval op Laos is wel erg slecht uitgevoerd. Ik kan me nog vinden in het feit dat hij niet goed wist hoe hij het juist in beeld moest brengen, maar gewoon elke keer wanneer Oedipus met zijn zwaard steekt de zon in de camera laten schijnen zodat je als kijker niets ziet.. Kom op hé, dat kon beter. Qua muziek ook niet altijd even denderend, maar dat was gewoon omdat dat vreselijk snerpende geluid tijdens Oedipus zijn zwerftocht nadat hij bij het orakel is geweest door merg en been ging. Voor de rest een degelijke doch sobere vertelling die enkel de wenkbrauwen doet fronsen bij het gebruik van verschillende tijdsperiodes. Het kan aan mij liggen, maar het enige dat ik er in zie is dat de vloek van Oedipus nog vele generaties door is gegaan. Mocht er iemand een betere uitleg hebben, ik hoor hem graag.

Als het over acteurs gaat bij Pasolini dan vallen er twee dingen op: hij werkt graag met amateurs, maar heeft ook een aantal mensen die hij graag cast. Franco Citti is er daar één van en die mag zich hier uitleven als Oedipus. Ik ken hem voor de rest enkel van zijn twee pooier rollen (Accattone en Mama Roma) en dit is iets compleet anders. Gelukkig weet Citti zijn plan te trekken en is hij bij vlagen erg indrukwekkend. Silvana Mangano is er nog eentje die wel eens wil opdraven bij de films van Pasolini en die mag hier de ultieme moederrol op zich nemen. Sereen, sober en vooral erg goed. Let ook nog op Ninetto Davoli als boodschapper Angelo en op de regisseur zelf die een hogepriester vertolkt.

Het blijft vervelend, maar dit is alweer de derde keer dat ik net geen 4* aan Pasolini kan geven. Hij doet vaak veel goed en toch wringt het schoentje meestal. In ieder geval een regisseur met ballen die veel verschillende dingen heeft geprobeerd en dat kan ik sowieso waarderen. Benieuwd naar de volgende film.

3.5*

Pasolini geeft met deze Edison Re een eigen eigenzinnige invulling van de Griekse tragedie van Sophocles. Mooi vorm gegeven met zijn eigen stijl met strakke serene beelden. Niet altijd een perfecte uitvoering leek me. Technisch niet altijd even beholpen met het camerawerk dat soms haperde. Desalniettemin toch de moeite om te aanschouwen. Weinig vernieuwends, maar altijd fijn om het verhaal visueel te kunnen zien.