Ying Xiong (2002)

Maar ja, toch geen House of the flying daggers........

Lang niet meer gezien en daardoor had ik eigenlijk al rekening gehouden met een eventuele teleurstelling. De verrassing zit ‘m uiteindelijk vooral in het gegeven dat ik de film juist meer waardeer dan eerst. Over de visuele pracht valt eigenlijk al niet te twisten. De decors zijn verbluffend mooi en sfeervol. Het paleis van de keizer oogt weliswaar sober, maar is fris en smaakvol ingericht. Desondanks zijn de complimenten vooral voor de vertelwijze. Op heel slimme wijze wordt het verhaal ontvouwen. Op twee fronten eigenlijk, want de verwachte executie van keizer Qin blijft uit. Is het een besluit dat tijdens het gesprek tot stand komt, of had de naamloze moordenaar dat vooraf al besloten? Het sterven van de andere moordenaars wordt eveneens mooi in beeld. Goede gevechten ook. Wat dat betreft kan het wuxiagebeuren geen kwaad doen.

Grappig is dat het verhaal eigenlijk behoorlijk traag is, maar dat het vanwege alle pracht en praal niet opvalt. Het is dat ik te weinig weer van de Chinese(/Aziatische) manier van communiceren, maar ergens wel het vermoeden heb dat het redeneringsvermogen en de opbouw hun typische stijl is. Daarbij mag gezegd worden dat het Mandarijn een erg mooie taal is. Zelfs zonder ondertiteling is de conversatie tussen Jet Li en de keizer interessant. Uiteindelijk blijkt het verhaal erg goed in elkaar te steken. Geen makkelijke aaneenschakeling van scenes en simpele logica, maar een sterk epos over eer, trouw en liefde.

Ik deel de mening van ruud

Slaapverwekkende vertoning van epische dwaasheid. De beelden waren ademloos prachtig maar het verwarrend verhaal kwam, in tegenstelling tot de actiehelden, niet van de grond. Wat je te zien krijgt is drie of vier keer een variant op hetzelfde waardoor de film erg monotoon werd. Ik had hier veel meer van verwacht. In dit genre is dit één van de minste en ik ben nog mild met mijn cijfer.

Na 'House of flying dagger's en' Curse of the golden flowers' is dit de derde film die ik van deze regisseur heb gezien.
Het ligt dan een beetje in de lijn der verwachtingen om vergelijkingen te gaan trekken, omdat het oppervlakkig gezien over het zelfde gaat (toegegeven: heel oppervlakkig gezien), namelijk fraai vormgegeven gevechten in een wat sprookjesachtig verhaal met fraaie decors.
Hero is wat verhaal betreft degene die voor mij het meeste van een fraai sprookje wegheeft. Een interessant verhaal, mooie decors, super talenten. Echter, kwa decors legt deze het duidelijk af tegen de enorme, kleurrijke overdaad van Curse of the golden flowers en de prachtig in beeld gebrachte natuur in House if flying daggers. Zoals wel vaker bij orientaalse films, vind ik het erg moelijk iets over het acteerwerk te zeggen. Dit door mijn totale onbekendheid met orientaalse cultuur en onvermogen een waardeoordeel te vormen over de delivery van de teksten. Vaak vind ik die wat te overdreven, maar dat is waarschijnlijk mijn eigen inschatting aan te rekenen en ik laat dit aspect derhalve niet meewegen in mijn beoordeling van de film.
Het verhaal dan. Dat is op hoofdlijn erg boeiend, maar gaandeweg begon het voor mij te verzanden in de vele plotjes en kleine wijzigingen. Het culmineert uiteindelijk wel in een erg mooie, emotionele climax (2 personen aan hetzelfde zwaard gestorven) en een bevredigend einde van het verhaal. En ja, de gevechtsscenes zien er nu en dan werkelijk super fraai uit en zijn zeer mooi in beeld gebracht, met sterk oog voor significante details.

Nogal een vergeten filmpje moet ik bekennen. Aan mijn recensie hier te zien is het bijna 10 jaar geleden dat ik de film gezien heb. In een tijd dat elke niet-Engelstalige of niet-Nederlandstalige film als iets exotisch aanvoelde en al met argwaan werd bekeken. Hero heeft me toen wel overdonderd, maar nu had ik het gevoel dat ik ondertussen wel wat meer gewoon was in de Aziatische filmwereld.

Wat meteen opviel is dat deze film 10 jaar later nog altijd even mooi blijkt te zijn met heerlijke kleuren, prachtige muziek en een rustgevende en een choreografie van iemand met een geweldig dosis emoties in z'n werk.

Hero is niet zomaar een film, maar een vorm van poëzie. Eens je in de juiste sfeer zit is dit een geweldige film die je zomaar meeneemt. Ik verhoog met plezier de score van de film, al krijgt het net geen maximum. Daarvoor heb ik toch nog net verschillende films die iets meer overdonderen. Al lijkt me dit wel een film die groeit met de jaren... dus wie weet in de toekomst.

Diverse mogelijkheden om de killers neer te slaan met rode, blauwe, witte en groene pakken. Gele bladeren zelfs en grote felle doeken. Rotsen, bergen, ridders en paarden maar ook waterdruppels en houten huisjes. Aardig gedaan met al die kleurtjes en aan het zweven en dergelijk heb ik me niet gestoord want ik had al aangenomen dat dit in het genre zou thuishoren. Het is gewoon die herhaling van drie à vier keer wat begon te vervelen. Ook de opstelling met al die wachters en hun schilden vond ik iets te theatricaal. En als twee moordenaars daar rustig doorheen lopen en die wapens doormidden slaan alsof het piepschuim is grijpt mijn hand echt niet sneller naar de popcorn. Voor liefhebbers blijkbaar adembenemend maar ikzelf vond 'm wat tegenvallen.

Deze film die ik vanmorgen weer eens herzien heb is voor mij nog altijd de mooiste martial-arts film die ik ooit gezien heb en samen met Raise the Red Lantern de beste film van Zhang Yimou. De martial arts films die Zhang hierna gemaakt heeft zijn eigenlijk niet meer dan een herhalingsoefening, weliswaar zeer fraai maar kunnen toch absoluut niet tippen aan dit cinematografish meesterwerkje die het voor mij vooral moet hebben van de visuele pracht. Behalve de zwaardgevechten en de scènes waarbij de soldaten en masse pijlen op het paleis afschoten oogden ook de landschappen bijzonder mooi. Zeer fraai was ook de scène waarbij de twee dames een gevecht aangingen in het met herfstkleuren getooide bos, waarbij de gele bladeren in het rond vlogen. Het verhaal zelf en dat is het enige minpunt vond ik niet bijster interessant maar dat geldt voor mij bijna voor alle martial art films. Dit soort films moet daarom ook nooit te lang duren, want anders wordt het te veel een herhaling van de oa door mij geciteerde scènes en gaat de verveling op den duur toeslaan. 100 minuten voor een martial arts film is daarom ook meer dan genoeg.

4,5*

Herzien op blu-ray, waar het visuele spektakel goed tot zijn recht komt. Het camerawerk van Christopher Doyle is uitzonderlijk fraai. Inhoudelijk wat minder geslaagd, met de gebruikelijke langdradige en nogal statische arty farty dialoogscenes, die de vaart danig uit de film halen. Gelukkig staan daar genoeg kunstig in beeld gebrachte aktiescenes tegenover.

Canvas zend deze film uit in 4:3 formaat... Of hoort dit zo? De film komt namelijk zo niet echt tot z'n recht op mijn plasma.

Een visueel spektakel met veel kunst en vliegwerk en een mooi verhaal. Toch zie ik veel liever "echte" gevechten zonder dat constante gevlieg. Ik hou er gewoon niet zo van. 3 sterren

Van een poëtische schoonheid.

Visueel zeer aantrekkelijke film, vooral de scene met de pijlenregen vind ik prachtig. Het verhaal heeft weinig om het lijf maar dat is van secundair belang. Speelduur is ook prima, films in dit genre weten soms van geen ophouden.

Gisteren deze film voor een 4e keer bekeken en Vondt hem ,nog mooier als de drie maal ervoor.

Dez maal viel me ook de heel mooie score op

Enorm genoten van deze film, vooral de dialogen tussen Zondernaam en de koning, daar kon ik geen genoeg van krijgen. Ik heb er zelfs nog wat woordjes Chinees van geleerd.

Verder vond ik de film af en toe net iets te traag, daardoor voor mij net geen 5 sterren.

The soundtrack vond ik erg mooi en had voor mij af en toe wat meer op de voorgrond mogen komen.

Ik moet me toch echt eens wat meer verdiepen in Chinese cinema, want dit was weer bij momenten erg goed.

Verhaal is natuurlijk bijzaak, maar is toch meer dan degelijk. Vooral de aparte vertelstructuur helpt om het allemaal boeiend te houden tot het einde. Er zitten nogal wat rustpunten tussen de actiescènes, en gelukkig is naast het verhaal ook het acteerwerk goed genoeg om je niet te gaan vervelen. Verbaas me er telkens weer over hoe wij in de Westerse cinema over het algemeen zoveel moeite nodig hebben om een emotie uit te drukken, terwijl in dit soort films de uiterlijke emotie bijna afwezig is, maar je als kijker toch perfect kan meevoelen met de personages, en zelfs geraakt kan worden.

Visuele draagt de film. Had iets meer kleurenpracht verwacht, maar de scènes die in kleur baden zijn wel stuk voor stuk erg mooi. Af en toe mooie composities ook. De actie zelf is erg knap in beeld gebracht, hele verademing met het recent geziene Taken.

Goeie 3.5*; kan niet echt zeggen waar het mis liep voor een hoge score, ik miste dat beetje extra klasse. Komt misschien met de herziening, ooit.

die stond bij mij ook op 3.5. had toen hetzelfde gevoel, zelfs na meerdere kijkbeurten. Maar deze laatste zitting heeft me toch verrast. Had ik helemaal niet verwacht, ging eigenlijk maar een klein stukje kijken (op tv) maar ben wel goed blijven plakken

moet "House of the Flying Daggers" dan ook nog maar eens (nog eens) herzien.

tja, tegenwoordig hebben we ook van die groote beeldscherman in huis en dat is zeker een pluspunt bij dit soort cinema

House of the Flying Daggers vond ik iets beter dan deze. En kan me voorstellen dat op een groot scherm deze best indrukwekkend is. Kreeg ook al van iemand anders de tip 'm zeker te herzien op blu-ray. Moet me toch maar eens zo'n speler aanschaffen binnenkort.

Lichte tegenvaller.

Het is afstandelijk en gaat niet diep genoeg.

Mooie muziek en geweldige beelden. Gevechten waren mooi in beeld gebracht.

Ja dit was een verassing voor mij.

Mooi, maar leeg. Het is vrij duidelijk dat het visuele voorrang heeft gekregen op het inhoudelijke aspect. Hero bevat een redelijk summier plot dat vooral als kapstok dient om alle gevechtsscènes en actiesequenties aan op te hangen. En het moet gezegd worden, deze zien er dan ook erg indrukwekkend uit. Alleen blijven de karakters tussen dit pracht en praal erg plat en oppervlakkig en heb je als kijker niet veel meer te doen dan met open mond naar de mooie plaatjes in het plaatjesboek staren. Dat is even leuk, maar je gaat op een gegeven moment toch iets missen. Alle lof naar Christopher Doyle en zijn cinematografie, de art-direction en de special effects; alles aan Hero is erg stijlvol, goedgemaakt en oogstrelend. Maar het is jammer dat er inhoudelijk niet iets meer in zat.

3 sterren.

Heb deze voor €4,99 op Blu-ray gekocht (nadat we hier een blu-ray toestel in huis hadden gehaald).

Wou hem even opzetten om het verschil in kwaliteit met gewone dvd te zien, heb hem uiteindelijk voor de 5e keer afgekeken.

Wat blijft dit een topfilm zeg!

De film is toch gebaseerd op een Chinese legende? Dan kan je dat "summier plot" in elk geval niet aan de makers ervan toeschrijven.

Ik vond niks mis aan het verhaal trouwens, integendeel...

Ik denk dat je een gebrek aan inhoud zelden bij Chinese legendes zult tegenkomen... (oosterse filosofie?)

Leeg.

Hero mag dan wel gebaseerd zijn op een of andere legende, feit is dat de spanning bij de keizer te vaak onderbroken wordt door gevechtsscènes die duidelijk maken waar de film werkelijk omdraait: poëtische doch idiote heldendom.

Het is ook te merken aan de acteurs. Ik ken ze niet allemaal, maar zo'n Tony Leung of Jet Li hebben reeds bewezen goed te kunnen acteren: hier worden ze te veel beperkt tot wat heldhaftig geroep, al is het vooral Ziyi Zhang die daar last van heeft.

Volgens verwachting is het (audio)visuele datgene waar de film op steunt, iets wat grandioos lukt. Het muzikale is zeer degelijk, de kleurencombinaties zijn vaak erg mooi en ook de massascènes missen hun effect niet. Iets wat me wel is tegenvallen is het gebrek aan zwaartekracht tijdens actiescènes, iets wat in vergelijkbare films beter meevalt. Ook slowmotion lijkt mij niet de beste techniek om een actiescène in mekaar te steken daar het de snelheid constant onderbreekt. Het gevoel dat na afloop overheerst is er eentje van leegheid.

Kleine 3

Andermaal een oogverblindende film van Yimou Zhang, maar met die visuele pracht heb je het wat mij betreft ook wel gehad. Ik ben niet zo van martial art films, al zijn die scènes bij Zhang veeleer kunstige balletten dan echte gevechten. Grootste probleem van deze film is dat er nauwelijks een verhaal in zit: style over substance. Yimou Zhang heeft ook prachtige dramafilms gemaakt. Daaraan geeft ik veruit de voorkeur.

Matige film. Visueel is alles natuurlijk ongelooflijk prachtig, verhaal is in het begin nog wel boeiend maar valt naarmate de film langer gaat duren steeds in herhaling en wordt ontzettend langdradig. Zitten opzich wel een paar leuke scenes in maar die worden steeds eindeloos herhaald vanuit een.iets ander perspectief. Niet boeiend genoeg

2.5/3*

Iets beter te verteren dan House of the Flying Daggers, maar nog steeds weet het lang niet voldoende te boeien. Afgezien dan van een resem aan mooie locaties en Doyle's werk mag er zijn, maar zelfs dat is het laatste half uur niet interessant genoeg meer om weerstand te bieden aan een erg langdradig verhaal. Rashomon maar dan op elk vlak minder. 2.5*

Erg fraai. Ik kan mezelf geen kenner van de Chinese, of überhaupt een Aziatische cinema noemen, maar deze kon ik waarderen. Het verhaal vond ik in haar dramatische verloop erg interessant en hier en daar verrassend. De setting was prachtig net als de (natuurlijk) schitterende beelden. De kostuums, het geluid, allemaal erg goed. Daar zou de westerse cinema nog wat van kunnen leren, de bedachtzaamheid waarmee word geprobeerd om elk plaatje te laten leven.

Het einde viel me lichtjes tegen en ik miste ook nog wat mysterie in de film. De filosofie erachter vond ik leuk, maar ging bij mij niet heel diep ofzo. Ik kon wel genoeg uit de film halen om het toch een bijzondere kijkervaring te vinden. Hier lust ik meer van.

Blijft genieten.

Het enige wat je kan zeggen is dat het geen geweldig vloeiende film is. Scenes staan op zichzelf en het borduurwerk om er één film van te maken is misschien wat slordig, maar zowat élke martial artst scene is een meesterwerkje in het genre.

Hoogtepunt blijft toch het herfstgevecht, maar ook het meer, de groene troonzaal, de caligrafie scenes ... stuk voor stuk juweeltjes die bijblijven. Visueel ook nog steeds van het hoogste niveau. De CG is wel wat verouderd, maar verder is dit Doyle's op z'n meest uitzinnigst.

Soundtrack is wat identiteitsloos, de cast allerminst. Tot het nokje vol met bekende namen die allen meer dan behoorlijk hun plicht vervullen. Wat mij betreft dé film die het martial arts genre na de eeuwwisseling weer nieuw leven heeft ingeblezen, ondanks dat Crouching Tiger toch twee jaar eerder was.

4.5* en een uitgebreide review

De DVD lag al twee jaar in de kast (want geen fan van martial arts) en dan eindelijk maar eens gekeken.

Visueel prachtig. Kleurrijk, bombastisch, oogstrelend.

Het verhaal begint met een langdurig zwaardgevecht waarvan de uitkomst al vaststaat. Daarna weer een en zo gaat het door tot het eind. Ik was er al snel klaar mee.

Een fantastische film als je de oeverloze gevechten wegdenkt, jammer dus feitelijk.

3*