Yao A Yao, Yao Dao Wai Po Qiao (1995)

Stijlvolle misdaadfilm.

Visueel een pareltje. Heb de laatste tijd nogal wat Chinese films gezien en het valt me meer en meer op dat de Chinezen qua belichting niet te evenaren zijn. Verder ook erg kalm en subtiel in beeld gebracht. Soundtrack is ook een dikke meerwaarde. Misschien iets teveel de focus op de zangkunsten van Li, maar vooral die windtriangeltjes en belletjes overal geven de film een eigen sound.

Verhaaltje zelf kent een interessant perspectief. De film volgt een nobody die als knecht van het liefje van de baas begint. Doorheen de film zegt hij amper iets maar door hem krijgen we een venster op Li's personage en via haar weer een venster op de top van de triad in Shanghai. Dit creeert toch een andere blik op het mafia wereldje en mijdt het hele rise/fall gebeuren.

De ontknoping is fascinerend (en een serieuze versnelling hoger dan de rest van de film, die toch als erg traag mag doorgaan), het acteerwerk is sterk, met name ook het zwijgzame kereltje, gezicht dat boekdelen spreekt, audiovisueel sterk maar redelijk klassiek.

Fascinerende film die qua stijl ergens tussen de In The Mood For Love Kar-Wai en de vroege Zhang hangt, maar dan toegespits op het triad wereldje.

4 dikke *

Deze film had ik 12½ jaar geleden in de bioscoop gezien en vandaag weer eens opnieuw bekeken. Het eerste gedeelte (dag 1t/m3) dat zich in Shanghai afspeelde was visueel verbluffend. De scenes in de nachtclub als Li Gong aan het zingen was waren een lust voor het oog. De schitterende kleuren, de decors en de zeer mooie soundtrack maakte dit eerste gedeelte zeer sfeervol.

Over het tweede gedeelte (dag 4t/m8) was ik minder enthousiast. Ik vond dit gedeelte in het begin vrij saai. Naar het einde naar de ontknoping toe van dit misdaadplot wist de film mij weer te boeien, maar het niveau van het eerste gedeelte werd toch nooit meer gehaald.

3,5*

Na Raise the Red Lantern mijn tweede Zhang en deze viel zeker niet tegen. Audiovisueel ook weer erg mooi, maar verliest het wat mij betreft wel van eerstgenoemde film.

In tegenstelling tot Wibro vond ik de scènes in Shanghai juist minder dan de tweede helft op het eiland. De beelden leken me enigszins wazig, maar dat komt misschien doordat ik niet echt een versie van hoge kwaliteit heb gezien. Fijn om het bericht van starbright boy te lezen, de DVD zal dan ook binnenkort besteld worden. Ook werd er meer met de camera bewogen in vergelijking met Raise the Red Lantern, en daar moest ik duidelijk aan wennen. Het maakt het geheel wat minder rustig.

Het gedeelte op het eiland beviel me beter, vooral de blauwe shots in het donker vond ik erg mooi, maar vooral het shot van de twee boten, waarvan één in de weerspiegeling van het zonlicht, vond ik schitterend. Wellicht het mooiste shot van de film.

Wat was dat meisje A Jiao trouwens prachtig.

De soundtrack was sterk, maar ook wat minder dan die van Raise the Red Lantern, die traditioneler klonk, wat ik ook bijzonderder vond.

Uiteindelijk hebben de puntjes die ik aanstipte weinig kunnen ergeren. Ik heb dan ook behoorlijk kunnen genieten en de film verveelde dan ook geen moment. 4,5*..

Die Uncle Six klonk overigens wel erg als die City Wok chinees uit South Park.

Niet direct Yimou Zhang’s beste, maar niettemin alleszins het bekijken waar, mede dankzij de glorieuze cinematografie van Yue Lü, met wie Zhang wel vaker samenwerkte. De film is duidelijk een ode aan zijn toenmalige muze Gong Li, die het stralende middelpunt vormt in alle scènes waarin zij voorkomt. Jammer genoeg is Li’s acteren deze keer een beetje over de top.