London (1994)

Vandaag was het voor mij de dag van het Engelse landschap (Met Radio On (1980) een film die op het startpunt van de Tatcher periode stond en The Last of England (1988) hiervoor te hebben gezien). In deze film misschien nóg explicieter het politieke landschap, met verkiezingen en een bijna onophoudelijke reeks IRA bommen als rode draad door het verhaal.

Het verhaal wordt verteld in een typisch Britse quasi-nostalgische voice-over met absurdistische trekjes en subtiele humor die me zowel aan Peter Greenway als aan Terence Davies doen denken, de laatste vooral ook door de vele culturele referenties (hier vooral dichters en schrijvers)... ook Peter Watkins trouwens, nu ik er aan denk, hoewel de politieke insteek niet echt van het zelfde soort is. Deze film gaat echt over landschap en architectuur (en het effect daarvan op de mens zoals in Landschapstheorie en Psychogeografie) en bestaat uit een abstracte reeks beelden die juist weer meer met de Amerikaanse experimentele cinema verwant is; zoals Benning zich bijvoorbeeld ook op landschap richt.

Als fan van dat soort experimenten (én van Britse humor / absurdisme) schat ik de film misschien nu nog iets laag in. Ik was er met mijn gedachte niet helemaal bij (maar wou em toch perse nog vandaag zien als afsluiter ) waardoor ik vooral ging denken over hoe de gekozen shots iets teveel weg hadden van een toeristische brochure en over hoe de voice-over vaak net niet grappig genoeg en/of net niet serieus genoeg was; en misschien zelfs een beetje pretentieus in het name-droppen van al die schrijvers. ...Hoewel de sfeer die geschetst werd tóch wel goed werkte. Ik zal de andere twee Robinson-films van Keiller ook zeker snel gaan kijken!

Fijne start van de Robinson trilogie. Vond het vooral leuk, omdat de geografische 'reizen' en mijmeringen mij deden denken aan één van de leukste Nederlandse TV-programma's, die van de wandeling van Geert Mak in de voetsporen van Jacob van Lennep (De zomer van 1823 - Beeld en Geluid wiki).

Verder werkt de illusie van de verteller en zijn kompaan, dermate goed dat het intrigerende tussenland tussen docu en fictie optimaal wordt ingevuld. Het beeld dat Keiller van Engeland in deze tijd schetst komt daardoor best objectief en open over. Nu zo terugkijken 20 jaar later een mooi tijdsdocument, zoals bepaalde collage films van Jarman dat een decennium eerder waren.

-wordt vervolgd-

co-productie met Koninck-films trouwens. Thuisbasis van de Quay-broers.