Jeff, Who Lives at Home (2011)

Aardige film die vis noch vlees is.

Niet grappig genoeg voor een komedie en niet dramatisch genoeg voor een drama, schommelt ertussenin en is een luchtige film met aardige personages; een ideale wegkijker die wel een paar verrassingen in petto heeft met een afsluiter waar je niet op kan haten maar wellicht te makkelijks is.

Zoals Fortune al zegt is Jeff, Who Lives at Home vlees noch vis. De humor is soms erg leuk in het eerste uur, maar door het zweverige sfeertje mis je uiteindelijk de luchtigheid. Daarnaast werkt het drama ook weer niet zo goed omdat de personages niet genoeg diepgang krijgen. Vooral het laatste half uur verloor ik de film en de personages uit het oog.

Een aardige eenhapscracker die ik morgen ook alweer vergeten ben.

2,5*

Verrassend leuke eenvoudige film. Het verhaal van de film stelt eigenlijk niet veel voor maar gaat eenvoudig over het gewone ietwat saaie leven van drie personen (moeder en haar twee zonen) die alle drie zo hun eigenaardigheden en/of problemen hebben. Dit heeft men echter leuk verpakt in korte film (duurt nog niet eens 80 minuten) waar de combinatie van komedie en drama goed en vooral leuk is verwerkt. De film oogt luchtig maar toch zitten er best een aantal dramatische momenten in. Zeker op het einde waar alles eigenlijk samenvalt en ook best mooi eindigt. Dat deze film best aardig in elkaar zit is vooral te danken aan de leuke cast in de vorm van Jason Segel, Susan Sarandon, Judy Greer en Ed Helms. Vooral de laatste is goed opdreef en zorgt ook geregeld voor de komische momenten. Dat is trouwens Ed Helms wel op het leef geschreven.

Het is inderdaad wel een film die je over een tijdje alweer vergeten bent maar ondanks dat verdiend de film eigenlijk een hoger punt als nu (zijn wel pas weinig stemmen uitgebracht).

Ongemakkelijke mengeling van komedie en drama, met een flinterdun verhaaltje. De boel wordt enigzins gered door het akteewerk; vooral Ed Helms is goed als de zelfingenomen broer in een huwelijkscrisis. Jason Segel vertoont ook iets meer diepgang dan we van hem gewend zijn. Susan Sarandon is even leuk als altijd. Afgezien daarvan valt er weinig positiefs te melden over de film. Vooral naar het einde toe krijgt de kijker een reeks zweverige en zoetsappige scenes in de maag gesplitst, toewerkend naar een nogal misplaatste (en overdreven) finale.

Aardige film met een innemende hoofdpersoon, die heilig gelooft in de synchroniciteit en de oerkracht van de kosmos. Ed Helms speelt op overtuigende wijze zijn vervelende materieel ingestelde broer. Paar aardige grappen, vooral in het begin van de film plus enkele prima dramatische scenes.

Interessante mix tussen comedy en drama.
Het eerste deel bestaat uit comedy en in de tweede helft ontaard het meer in een drama.

Het verhaal is vrij mager, maar wordt gered door de capabele acteurs in de vorm van: Jason Segel, Ed Helms en Susan Sarandon.
Tegen het einde wordt het trouwens wel erg overdreven dat Jeff de mensen van verdrinkingsdood redt en de held is. Weer erg Amerikaans, maar ja.

Kleine 3,0 sterren.

Deze eens bekeken en 'k vond het geen misse film. Een speelfilm/drama die wel vlot wegkeek. Het verhaal wist me ook wel te boeien en was een beetje een dag in het leven van. Desondanks was er genoeg te beleven, mede door de drie verhaallijnen van de twee broers en de moeder.

De cast deed het ook niet slecht en ze kwamen wel overtuigend over. Het einde was passend bij de film en stak me zeker niet tegen.

Een leuke, fijne film die ideaal is voor een druilerige dag. 'k heb het me zeker niet beklaagd om deze te bekijken.

It could have been better. Er zit een erg dunne grens tussen de komedie en de drama in deze film. Niet erg verrassend, Ed Helms being the whining, selfish jerk he is like in the Hangover. and Jason Segal, being the Loser guy like in Forgetting Sarah Marshall.

Magere 3*

Jason Segel is een acteur, die mij meestal wel bevalt. Ook in deze Jeff, Who Lives at Home weet hij zich vrij gemakkelijk staande te houden. Sowieso is het acteerwerk vrij goed te noemen, want ook Ed Helms, als de broer van Segel en Susan Sarandon als hun moeder, leveren goede rollen af.

Ik had niet goed op het genre gelet en dacht een pure komedie voorgeschoteld te krijgen. Dat is deze film zeker niet. Het is een drama met komische elementen, maar de combinatie wordt hier redelijk goed gemixed. Ondanks dat de finale net wat te overdreven is, past het wel redelijk goed bij de algemene toon. Die is luchtig, zakt soms wat in, maar kent toch ook een aantal erg leuke scènes. Vooral het moment dat Segel en Helms in een restaurant de vrouw van Helms proberen af te luisteren, is echt ronduit hilarisch en duidelijk het hoogtepunt hier op komisch vlak.

Jeff, Who Lives at Home is een leuke tragikomedie, waarin de acteurs de boel omhoogtrekken door hun goede rollen. Het is jammer van de iets te opvallende finale en de voorspelbare afloop, maar dat doet niet af aan de genietbaarheid van deze toch wel vrij korte, maar aangename film.

3,0*

Goeie film over twee broers, de ene getrouwd en een baan en de ander leeft nog in de kelder bij zijn moeder. Een redelijk origineel verhaal waarbij het het helpt als je de film 'Signs' al gezien hebt. Een goed werkende mix tussen subtiele humor en drama. Verder een aangenaam tempo en een fijne cast.

Plezierige en best geslaagde komedie.

Zijn de broertjes in hun bizar gedoe grappig in de hoofdrol, Susan Sarandons acts zijn niet minder overtuigend.

Graag meegenomen dit filmpje, ontspannend, zonder veel pretentie en uitmondend in een feel-good-sfeertje.

Van de regisseurs van "Cyrus".

Eigenlijk is dit gewoon een drama met een komedie sausje er overheen. Een erg geslaagde combinatie wat mij betreft. De hoofdrolspelers Segel & Helms hebben een uitstekende wisselwerking on screen waardoor het geheel een zekere geloofwaardigheid meekrijgt. Susan Sarandon vind ik altijd een leuke actrice, en dat is in deze film niet anders. Al is haar rol niet heel groot.

3,5*

7/10 (IMDB)

Dit is nou echt zo'n tussendoor-filmpje. Hij is een beetje tussendoor gemaakt voor een tussendoor-budget met tussendoor-humor en een tussendoor-plot.

De scene met de Porsche sleutels was priceless, aangezien ik zelf ook ooit een Porsche kocht als verrassing (en als trouw-auto) Gelukkig was haar reactie beter...

Ik vond de verhaallijn rond Susan Sarandon veruit het minst leuke deel. De neurotische Ed Helms hing tegen het irritante aan, maar kon er nog mee door. De slome Jason Segel vond ik dan wel weer grappig.

Leuk tussendoortje. 3 sterren

In het begin valt er nog wat te lachen, maar het wordt steeds duidelijker: dit is een rom-com en geen Big Lebowski. En zo halverwege de film raken we alle interesse kwijt en is het nog slechts wachten op het sentimentele eind.

Bij een 2de keer kijken nog steeds erg vermakelijk, het is geen bijzondere film maar het kijkt wel erg plezierig weg.

Segel & Helms vullen elkaar goed aan en komen overtuigend over als broers.

Het einde blijf ik jammer vinden, het voelde helaas te geforceerd aan en was nogal een veilige keuze van de regisseur.

3 sterren blijven 3 sterren, het einde had beter gekund maar de rest blijft erg leuk!

Dit was een Aangename iets wat ( niet op een vervelende manier ) simpele indie filmpje .

Die lekker weg kijkt.

Een van de leukste rollen van helms tot nu toe.

Ik kan me voorstellen dat je het einde erg zoet vind,maar dat past geheel in de stijl van de film

Hadden ze zich bewijzen van spreken moeten ophangen aan de brug ofzo ?

Maar prima te doen.

En regiseur Duplas weet wel raad met dit soort werkjes , en dat merk je .

Template.

De twee komieken die eens lekker een dramady-tje doen, de afgelopen 10 jaar was het een must in het oeuvre van elke zichzelf respecterende komiek. En dan kom je ook al snel bij de Duplassjes terecht, die in hun indie hoekje graag gebruik maken van zulk heerschap.

Het resultaat is bijna altijd wel hetzelfde. Niet verkeerd. Beetje verrassing dat sommige komische acteurs toch ook wel een dramatische rol aankunnen, wat subtielere humor aangevuld met luchtig drama en een klein schepje genre invloed erbij, met name dan vooral op het einde hier. Alles door de mangel en je krijgt een filmpje dat geen vlieg kwaad doet, maar ook nogal onzichtbaar voorbijfladdert.

Enige wat ik redelijk vervelend vond was het cameraticje. Telkens weer dat nerveuze geschuifel afgesloten met een korte, strakke zoom. Wordt echt de hele film lang te pas en te onpas gebruikt, dat had toch net wat beter gekund.

Zeker niet vervelend voor een keertje, ook lekker kort, maar een film die het geen week in mijn geheugen gaat overleven.

3.0*

Nou nou... weet niet zo goed wat ik er van moet maken...

De film komt maar niet op gang, blijft lang een gezapig en stereotype geheel.

En dan zomaar aan het einde weet het je toch te raken. Knap!

Al word ik op deze manier toch een beetje verward achter gelaten. *3.0

Jeff, Who Lives at Home is mijns inziens een draak van een film. Het heeft allemaal losse plotjes waarbij er geen enkele echt goed uit de verf weet te komen. Het einde is ook vrij ver gezocht met alles wat je op de weg daar naartoe voorgeschoteld krijgt. Karakters zijn ook onsympathiek en ik kreeg er maar geen binding mee.

Wel oké.

Vooral een erg simpel geregisseerde film die met een klein concept een lollig gebeuren kan aanvangen. In principe doet de film niet veel meer dan een verhaal rond "Fate" opbouwen. Daar worden enkele dramatoetsen tussen gesmeten gecombineerd met wat lichte komedie en Jeff, Who Lives at Home is geboren.

Ik krijg het idee dat de Duplass-broers heel graag serieus genomen willen worden als indiemakers, maar dat gaat niet makkelijk als ze dit soort namen weten te strikken. Het verraadt een beetje dat ze zich gewoon dusdanig stabiel in Hollywood hebben genesteld dat er nu vooral geacteerd wordt alsof ze indie regisseren. De regie voelt daardoor nogal geforceerd aan, met apart camerawerk. Onnodig nerveus geschoten, specifiek de zoom-ins kon ik moeilijk plaatsen.

Verder is het een film die wordt gedragen door het degelijke acteerwerk. Ik denk dat ik Ed Helms geen beter personage heb zien spelen in andere (komedie)films. Segel vond ik wat wisselvallig, vooral als komiek is hij niet erg geslaagd. Sarandon voelt vooral willekeurig aan, die op een nogal simpele manier in het verhaal wordt verbonden maar nergens echt stoort. Het is allemaal niet perse slecht, maar er zal vast weinig vrije tijd zijn gespendeerd aan het schrijven van de film.

Dat klinkt verder negatief, maar het gebeuren loopt best schattig. Vermakelijk, sterk geacteerd en een best leuk verloop. Het is meer dan aangenaam om te volgen hoe wat simpele mensen een bepaald pad volgen en dat laten bewandelen door "Kevin". Een toegankelijke film waar je verder weinig over hoeft na te denken en gelukkig niet te lang doordendert. Regisseurs zoals Judd Apatow willen daar nog weleens de fout ingaan, maar de Duplass-broeders lijken wel goed te weten waar ze mee bezigzijn. Het levert een leuke, lieve film op die vooral wat ondergesneeuwd zal raken tussen de andere komediefilms.