L'Aveu (1970)

Lijkt me een zeer goede film, maarja waar te verkrijgen?

Hier wel verkrijgbaar, maar zonder subs. Jammer.

Niet zo toegankelijk deze film die toch wel een behoorlijke kennis van de naoorlogse politieke toestand vereist.

Hoe dan ook leerrijk en knap gemaakt en steunend op het onmiskenbaar groot talent van wijlen Yves Montand en met als besluit, zoals in zovele oorlogs en aanverwante films : Tot wat heeft het allemaal gediend ?

28 juli en 8 augustus te zien in EYE in het kader van het Zomerprogramma Signoret / Montand.

Op zijn debuut na heeft Costa-Gavras zich zijn filmisch leven verder gewijdt aan portretten van onderdrukten, slachtoffers van totalitaire regimes etc. L'Aveu is dan ook een herkenning, want hoewel een vroege film oogt het erg bekend als je 'm later ziet.

Door zijn portrettering, actualiteit en mogelijkheden tot identificatie (door de ellenlang aangehouden vernederingen en de dynamische cameravoering is het behoorlijk ontnuchterend en confronterend). Probleem is, en hierop heb ik mij vaak betrapt bij het kijken naar zijn films, dat C-G van geen ophouden weet en alles tot op het einde moet uitfileren, nadruk leggen op het zwart/wit. En dat levert dan uiteindelijk uiterst vermoeiende cinema op. Na ruim twee uur ben je compleet murw en redelijk gevoelloos. Doel dus niet bereikt.

Montand liefhebbers komen hier wel aan hun trekken, maar Signoret heeft een handvol scènes (en nauwelijks tekst) en ze zijn maar eenmaal samen te zien.

Als opvolger van Z (1969) komt Costa-Gavras opnieuw met een politieke thriller, die ik evenwel een stuk minder vind dan zijn voorganger. Met name het middengedeelte is toch wel aan de langdradige kant omdat het te veel van hetzelfde is, hoe afschuwelijk ook.

Uitstekende rollen van Yves Montand en Gabriele Ferzetti; die van Simone Signoret is nauwelijks meer dan een bijrolletje.

Indrukwekkende film van Costa-Gravas over de politieke processen in Tsjechoslowakije aan het begin van de jaren vijftig, met een prachtige rol van Yves Montand als Artur London, één van de communistische kopstukken, die slachtoffer wordt van de zuiveringen in de partij. Simone Signoret heeft een bijrol als de vrouw van London en komt helaas wat minder in beeld.

In de kritiek van Movsin zit wel wat in, al is de film gemaakt in 1970. De gebeurtenissen van augustus 1968 (de inval van de Russen in Praag) stonden toen nog vers in het geheugen, met alles wat er toen over geschreven werd. De film laat zien hoe de aanklacht wordt gefabriceerd en hoe London (Montand) langzaam gebroken wordt tot hij bereid is alles te bekennen wat van hem gevraagd wordt. Dat dat proces van martelingen en vernederingen te lang duurt en te veel van hetzelfde is, ben ik het oneens. Het is bedoeld om te laten zien hoe zoiets verloopt, om te laten begrijpen hoe iemand tot bekentenissen komt van zaken waar hij niets mee te maken heeft en om de kijker mee te laten voelen hoe iemand langzaam murw wordt gemaakt. Ik vond het huiveringwekkend om te zien. Ook om te zien hoe het slachtoffer eerst nog denkt dat het een vergissing is en denkt dat de redelijkheid zal zegevieren en dat zijn 'kameraden' hem te hulp zullen komen. Hij en zijn vrouw waren tenslotte communisten van het eerste uur.

Nee, geen gemakkelijke kost. Maar wel een waardevolle film. Ook de bijrollen zijn sterk bezet. Alleen vond ik de rol van de vrouw van London (Signoret) die onvermoeibaar voor haar man op bleef komen, maar hem publiekelijk moest afvallen, wat onderbelicht. Met London is het trouwens nog goed afgelopen. Veertien partijgenoten, onder wie de hoogste baas, Rudolf Slansky (allemaal joden, evenals London), werden opgehangen. London kwam al na drie jaar vrij, werd in '63 gerehabiliteerd en vluchtte in 1968 naar Parijs, waar hij een boek schreef over zijn ervaringen.

Betrapte mezelf al kijkend en huiverend wel op de gedachte van ja jongen, dit is het regime dat je zelf aan de macht geholpen hebt. Knappe film die je dat laat invoelen.

Huiveringwekkend is inderdaad het juiste woord. Ik kon het halverwege niet meer aanzien.

Pff.. wat een lange zit zeg.

De premisse is prima, maar de uitwerking is repetititef, saai, slecht gemonteerd en rommelig.

Zelfs het camerawerk laat te wensen over.

De eerste van Costa-Gavras pas die ik zag, en het was zoals verwacht een zeer politieke film. Zoals hierboven al wordt geschreven is het nogal taaie materie, en ik keek dan ook geregeld naar de klok. Goed geacteerd wel, ook van de verschillende ondervragers, maar het sleepte nogal. Ik begrijp wel dat de herhaling van zetten de psychische marteling moeten verbeelden, maar het schoot wat mij betreft z’n doel voorbij. Tegen het eind met de rechtszaak komt er wel meer vaart in, maar toen was ik al half ingedut.

Een serieuze, droge en beklemmende politieke thriller. Best zware kost dus en eigenlijk precies wat je verwacht bij deze regisseur. Niettemin een intelligent uitgewerkte verhandeling over hoe waarheden verdraaid worden voor politieke doeleinden, als het even kan via complottheorieën. De snelle montage geeft gelukkig vaart aan het geheel, waardoor je het inmiddels nogal gedateerde communistische jargon door de vingers kan zien.

Overigens had ik helemaal geen idee dat dit een op feiten berust verhaal was.