Batman Forever (1995)

Pfoe.

Valt tussen Burton en Batman & Robin in. Burton's Batman kan ik niet waarderen, Schumacher's vervolg absoluut wel. Deze film is echter maar een aanzetje, want al te best is het uiteindelijk niet.

Qua cinematografie en aankleding wel aan kenmerkend. Ook de extreme stripsfeer zit er hier al goed in. Het is spijtig dat Jones en Carrey (en vooral hij) onuitstaanbaar zijn. Echt vréselijke slechte rollen. De setting is ook teveel van bordkarton om echt te overtuigen, Schumacher doet wel z'n best maar het ziet er vaak nogal knullig en amateuristisch uit.

Kilmer is een debiele Batman, hij heeft zo'n karakteristieke mond/kin dat het hele masker gewoon onzinnig is, zijn Wayne is ook niet charmant genoeg. De acteur van Albert kan ook niet tippen aan Caine, die wat mij betreft dé Albert heeft neergezet is Nolan's Batman films.

Zolang de farce niet compleet is en de regisseur er geen circus van maakt kan ik niks met Batman. Schumacher probeert het hier al wel maar raakt de verkeerde snaren met Carrey als clown.

1.5*

Gek genoeg had ik de Batman-films van Schumacher nog nooit gezien - Batman & Robin komt deze week ook nog wel gok ik zo- en ik heb er weinig aan gemist tot dusverre. Een belangrijk punt van actie is geloofwaardigheid (dus niet realiteit waarmee mensen dat nogal eens verwarren) en deze flikkerende neonwereld van Schumacher is dat niet. Ik kan er gewoon niet in meegaan, met de zwaar overacterende schurken van dienst (waardoor ze niet eng zijn - ik krijg met terugwerkende kracht nog meer respect voor wat Ledger met The Joker heeft gedaan) en de stad die er altijd uitziet als een decor en nooit als een echte stad, buiten dat het gewoon lelijk eruit ziet (op die scène met black light na).

De actie is daarnaast te vaak over the top en gaat maar door, zonder dat het echt spannend wordt of dat er ook maar iets gaat leven binnen de film. Tevens blijft de camera maar bewegen en trekt al te nadrukkelijk de aandacht op zichzelf. Heel vervelend in zo een drukke film; het ding dendert van de ene climax naar de andere met weinig rustpunten waardoor je een vermoeiende film maar ook vooral een saaie prent overhoudt. Je kijkt naar film, en je weet dat gewoon, alleen gaat Schumacher nog niet zo ver door dat je het als geintje kan zien (ik ben dus wel benieuwd naar B&R die dat zomaar wel kan zijn).

Pluspunten zijn de scène in het circus (die nog wel iets van spanning en opbouw kent) en een sexy Nicole Kidman met haar roodgestifte lippen. Verder snel vergeten. 1,0*.

Ik vond het een super vette film als kind.

Nu moet ik zeggen dat ik als kind alles super vet vond waar Batman in voor kwam.

Batman Forever is natuurlijk een Batman onwaardige film.

- Batman gedraagt zich in deze film als een 16 jarige puber. Hij wilt namelijk maar één ding en dat is Nicole Kidman neuken.

- Robin moet een 16 jarige pubber voorstellen maar oogt minstens 30 jaar oud.

- The Riddler speelt Jim Carrey in een groene Primark pyama (waarop talloze vraagtekens zijn geborduurd).

- Two-Face zet een parodie van de Joker neer, want hij doet vooral gek en mal. De hele film is ook een

strijd tussen Two-Face en Jim Carrey over wie de meeste hilarische badguy neerzet).

- Nicole Kidman doet geil en is geil.

*1,5 omdat Nicole Kidman geil is.

Een holle en bloedeloze derde Batmanfilm. Val Kilmer is nietszeggend en acteert als een slaapwandelaar waardoor zijn flirterige dialoog met Nicole Kidman in het water valt, Kidman zelf vind ik gewoon geen sexy of zelfs maar aantrekkelijke verschijning (hoewel ik besef dat ik daarin tot een minderheid behoor), Tommy Lee Jones is een uitstekende acteur die hier echter niets te doen heeft behalve zijn totaal onenge make-up demonstreren en steeds maar weer maniakaal lachen (en dat niet eens goed), en Chris O’Donnell is een onvoorstelbaar beperkte en bijzonder irritante acteur.
        Zo is het enige pluspunt van deze film dan uiteindelijk Jim Carrey, die hier eigenlijk niets anders doet dan zijn gebruikelijke one-man-show vol bizarre typetjes en parodiërende gebaartjes. Inmiddels kennen we zijn shtick wel uit talloze andere films, maar in 1995 (vlak na The mask en de eerste Ace Ventura) waren zijn grappen en grollen nog behoorlijk fris, en hij krijgt van Schumacher ook alle ruimte te schitteren (als hij tijdens de “marteling” van Strickley een gek liedje begint te zingen verandert Schumacher zelfs de kadrering om Nygma’s héle lichaam te kunnen laten zien wanneer hij er een gek dansje bij doet).
        Schumachers intentie om hier vooral een “funride” van te maken heeft helaas geresulteerd in een film waarin de lol elke vorm van spanning totaal heeft verdrongen. Het begint in feite al direct na de macho credits wanneer Alfred vraagt: “Can I persuade you to take a sandwich, sir?” en Batman antwoordt: “I’ll get drive-through.” Die toon houdt de film gedurende de rest van z'n speelduur vol, en wie hoopte op een donkere ervaring à la Batman returns zal van een koude kermis thuiskomen.

Holey rusted metal, Batman!

De twee Tim Burton films waren erg vermakelijk, maar kende toch net iets teveel kleine foutjes om een echt hoge score te garanderen. Naar het schijnt zou de jaren '80 - jaren '90 reeks vanaf dan in een verval geraken en mijn initiële score voor deze Batman Forever was inderdaad lager dan voor zijn voorgangers. Het was echter jaren geleden dat ik de film nog had gezien en ik vroeg me af of dat wel terecht zou zijn. De enige manier om dat na te gaan is de film eens opzetten natuurlijk.

Globaal gezien wordt dit inderdaad als een mindere film gezien als ik moet afgaan op de algemene score, maar ik vond hem in ieder geval heerlijk. Een hele hoop personages introduceren is niet altijd een even strak plan (zie maar de derde Spider-Man die daar echt onder te lijden heeft), maar Joel Schumacher weet het op zich nog vrij goed te balanceren. Two-Face is de heerlijke kleurrijke karikatuur, misschien hier en daar net iets te hard Joker-achtig, zoals ik me hem altijd voorstelde (dat pak ook waar de ene helft kleurrijk is en de andere helft sober!) en The Riddler is zijn gestoorde zelve. Ik was alweer vergeten dat Robin hier zijn opwachting in maakte (verwachtte eigenlijk dat in het volgende deel te zien gebeuren aangezien dat Batman & Robin heet), maar ook dat werkt vrij goed. Het is eigenlijk enkel de romance plotlijn met Chase Meridian die niet altijd even lekker verloopt. Gelukkig niet op zo'n manier dat het de film onderuit haalt.

Schumacher zijn Batman is geen Burton Batman, zoveel is duidelijk. Schumacher maakt er veel meer een cartoon van en om de één of andere reden kan ik dat meer waarderen. Visueel net iets minder indrukwekkend dan zijn voorganger, maar de toevoeging van de neonkleuren is een goede keuze geweest. Iets wat ook geldt voor Val Kilmer trouwens. Die zit er namelijk boenk op met zijn vertolking als Bruce Wayne/Batman en dat is iets dat niet gezegd kon worden van Michael Keaton. Tommy Lee Jones is heerlijk fout, hetzelfde is van toepassing op Jim Carrey trouwens, en mijn zwak voor Nicole Kidman is nog eens wat groter geworden. Hoewel Chris O'Donnell me net iets teveel 'trendy' is gemaakt (dat oorbelletje ook..), kan hij er ook nog wel mee door. Benieuwd wat dat in de opvolger gaat brengen.

Veel knipogen naar de cartooneske Batman uit de jaren '60 en eerlijk gezegd, zo zie ik hem nog het liefst. Lekker overdreven, die openingsscène waar Batman zegt dat hij wel langs de drive-through passeert zet meteen de toon, en dat past gewoon uitstekend. Burton's visie zorgde ook voor twee geslaagde films, maar vind deze Schumacher net een tikkeltje beter.

4*

Na de geweldige eerste twee films komt daar opeens Batman Forever. Waar de eerste twee dat duistere sfeertje hadden met maniakale schurken is het hier tot een karikatuur doorgegroeid. Tommy Lee Jones is een heerlijke acteur, maar zijn Two-Face is te over de top voor mij. Zijn beetje backstory dekt de overgang niet. In de film uit 1989, toen nog gespeeld door Billy Dee Williams, was Harvey Dent een government official, hier een terrorist. Jim Carrey als The Riddler vond ik strontvervelend. Carrey speelt elke rol precies hetzelfde; je moet er niet aan denken om hem als broer of man te hebben... nooit meer rust. Bovendien hebben zowel Two-Face als The Riddler de neiging te denken dat ze The Joker zijn. Of hoort iedereen de leukste maniak thuis te zijn in Gotham? Val Kilmer als Batman vond ik prima; als Bruce Wayne/mens enorm slecht. Deze man kan niet acteren. Houterig, timide, voorzichtig... deze termen passen niet bij Bruce Wayne. Chris O'Donnell speelt Robin... hoewel het leuk is voor de afwisseling vind ik deze jongen zwaar irritant en over het algemeen weinig toevoegen aan de film. Nicole Kidman speelt Dr. Meridian Chase. Ja, het is opvallend hoe mooi ze is en ze zit goed in haar rol; haar karakter blijft echter nogal vlak en voor we het weten is ze het klassieke meisje in nood geworden.

Het verhaal was op zich zo slecht nog niet vergeleken met de vorige films. Waar ik mij vooral aan stoorde waren de tenenkrommende dialogen, het onrealistisch uitgewerkte plot (heeft nou serieus niemand door dat er groene stralen over de stad gaan?/Hoezo voelt ooit iemand zich veilig in Gotham? Op letterlijk elke openbare gelegenheid in deze film komt Two-Face roet in het eten strooien./etc.), en tot slot Val Kilmer en Jim Carrey. Helaas zijn er nauwelijks scènes waar Kilmer of Carrey niet in voorkomen, dus ja.

Ik wist dat deze niet meer het niveau had van Batman en Batman Returns, maar ik meende dat deze nog wel degelijk was. Kennelijk heb ik me vergist. Nog een uit hetzelfde hout te gaan, en daarna eindelijk de Nolan films!

Na de duistere kermis die Batman Returns heet, wilde de studio maar graag weer terug naar een Batman waar kinderen al hun zakgeld aan zouden uitgeven. En dus werd Tim Burton aan de kant gezet (hij kreeg enkel een productie-credit) en werd Joel Schumacher aangehaald om een kleurrijke kinderfilm te maken. En een kinderfilm werd het. Er zijn wel overeenkomsten tussen deze film en zijn voorgangers; net als de Burton films draait het hier ook om een knullig eenvoudig plotje met de focus op de schmierende slechteriken en speelt de oersaaie superheld wederom tweede viool in z'n eigen film.

Deze wordt ditmaal vertolkt door een kartonnen en enorm nietszeggende Val Kilmer. Hij wordt bijgestaan door nog meer suffe personages als de verplichte en vólkomen nutteloze liefdesrol van Nicole Kidman en de sidekick Robin, ook alles behalve een interessant personage. Voor de bad guys koos Schumacher voor Jim Carrey - die het jaar ervoor ongekend succes behaalde - en gaf hem als enige aanwijzing; 'doe maar zo gek mogelijk'. Logischerwijs wordt Carrey enorm snel bloedirritant. Ook bad guy nummer 2, gespeeld door Oscarwinnaar Jones, kreeg dezelfde regieaanwijzing en dan is het nog enigszins interessant om te zien wat een waardige, serieuze acteur met zo'n rol doet. Conclusie: Niet heel veel, want veel verder dan een beetje gek rondspringen en heel veel lachen doet Jones ook niet. Neem aan dat het bedrag op zijn bankrekening het waard was, want niemand kiest ervoor om een film als dit te maken voor artistieke redenen.

2 sterren.

Ik vond deze Batman film beter

dan zijn opvolger Batman & Robin

die was erg slecht

Tja wat kan ik van deze film

zeggen

ik vond hem toch wel erg leuk,

ik vind Val Kilmer al beter Batman spelen

dan zijn opvolger George Clooney.

Ik vind het leuker om naar de slechteriken

De riddler en Two face te kijken,

dan Jack Nicholson als de Joker

die vond ik een beetje irritant.

Elk geval beter dan die Nolan kul Batman films. Kidman is lekker, Carrey is lekker nuts (Tommy Lee Jones wordt gewoon weggespeeld in who's madder), O'Donnell overbodig en Kilmer saai... maar dat heeft vooral met het script te maken.

Deze derde Batman-film uit de reeks die door Tim Burton in 1989 zo sterk was begonnen, is weer een feest voor het oog, maar het verhaal valt vies tegen.

Batman (ditmaal Val Kilmer) neemt het op tegen Two-Face (Tommy Lee Jones), een man met twee gezichten en net zoveel persoonlijkheden. Die gemenerik wordt geholpen door een oud-werknemer van Batman, te weten "The Riddler" (Jim Carrey). Het duo sluit een verbond om definitief met Batman af te rekenen. Bovendien krijgt Bruce Wayne een half therapeutische, half amoureuze relatie met een fraaie psychologe, te weten Dr. Chase Meridian (Nicole Kidman).

Deze films was in 1995 het grootste kassucces, maar veel Batman fans zullen ongetwijfeld niet gecharmeerd zijn van het rommelige, chaotische verhaal, waarin zelfs de prachtige decors niet tot hun recht komen. Net als in de twee voorgaande delen is de superheld Batman eigenlijk maar een bijfiguur en stelen de schurken de show en dan heb ik het natuurlijk over Tommy Lee Jones als de gespleten Two-Face en een hysterische Jim Carrey in een almaar rijmende "Riddler". En inderdaad Nicole Kidman was een feest voor het oog om naar te kijken. Verder was het ook leuk om te kijken naar de vrouwen Drew Barrymore en Debi Mazar, oftewel het duo "Sugar" en "Spice", welke je niet moet verwarren met het muzikale duo "Salt-n-Pepa" (Amerikaanse R&B- en hiphopgroep), welke een jaar van het voren een grote hit hadden met het nummer "Push It".

Al met al een matige Batman film, die niet meer dan leuk is om eens gezien te hebben en dan ook nog vooral vanwege Tommy Lee Jones, Jim Carrey en Nicole Kidman i.p.v. hoofdrolspeler Val Kilmer.

Oei.

Wist al dat de recensies niet al te best waren, maar Carrey wil ik nog weleens een kans geven. Love him or hate him, ik ben van de eerste kant. Die man heeft gewoon een uitstraling die ik erg kan waarderen. Maarja, hij kon de film niet redden.

Kilmer is saai, geen enkele uitstraling. Gelijk ook de reden waarom hij maar in 1 batmanfilm verscheen. Bale en Clooney vind ik overigens ook geen reet aan. Maar nu heb ik het nog niet eens over Kidman gehad, wat een plat personage speelt ze. En ook nergens maar een beetje overtuiging.

Soms nog wel lollig met de strip achtige benadering en neon lichten. Schurken waren bij vlagen ook wel geinig, Robin was lenig maar had ook geen uitstraling. Jammer, ik verkies hiervoor toch echt de Nolan films.

Deze film is het resultaat van onenigheid tussen Burton, die al aan de derde film was begonnen, en de Studiobazen die nog steeds baalden van het feit dat de tweede Batman film niet de kaskraker was geweest waar ze op hoopten.

Burton had zijn cast zo goed als compleet, inclusief Keaton en Pfeiffer, toen de boel uiteindelijk plofte en Schumacher de stoel van Burton kreeg. Keaton haakte af, de scripts gingen overboord en er kwam een nieuwe cast, een familiefilm moest het worden, een kassucces.

Vanaf zes jaar dus, en een film die dichter bij de jaren 50 en 60 Batman blijft, kleurrijker, meer cartoonesk. Het recept bleef goeddeels hetzelfde, Batman, ook deze keer weer twee schurken, en een love interest voor Batsy. Oh, en een schildknaap, want Robin maakt zijn rentree.

Dat hoeft nog geen slechte film op te leveren, maar helaas krijg Schumacher het niet voor elkaar om de personages iets meer reliëf te geven dan bordkarton, er is geen diepte in te herkennen. De dialogen variëren van slecht tot matig, nergens wordt het overtuigend.

Val Kilmer en Tommy Lee Jones bleken tijdens het filmen twee omhoog gevallen divas te zijn, waarbij Val Kilmer laat zien een weinig begaafd en onprofessioneel acteur te zijn, what's new... Tommy Lee Jones zet eigenlijk een mismaakte joker met anger management issues neer, maar Nicholson was veel beter, en het ambivalente karakter van Two Face komt ook nauwelijks aan bod. Gemiste kans.

Dan de rest van de crew.

Jim Carrey speelt Jim Carrey. Luid, gekkebekkentrekkend en in strakke pakjes met een flinke roze saus. Hij is wel goed met zijn wandelstok...

Nicole Kidman speelt Barbie die een psycholoog speelt. Aangenaam om naar te kijken, meer ook niet. Ze voegt erg weinig toe, standaard love interest, bordkarton... Heimwee naar Pfeiffer.

Chris O' Donell haalt uit zijn rol als Dick Grayson/Robin wat er in zit, misschien is het wel de beste rol van de film, als daar Michael Gough niet was als Alfred, of Al, zoals Dick Grayson zo mooi zegt. Persoonlijk vind ik de scènes waar deze twee in voorkomen de beste van de film.

De actie is meestal wel in orde, prima auto achtervolging bijvoorbeeld, de SFX/CGI laat wel regelmatig te wensen over, dit is zeker niet het mooiste Gotham wat ik ooit gezien heb. De Batmobiel is afgeleid van de strips maar is een sloom rijdende aanfluiting met de wegligging van een kinderwagen, de Batboot en Batplane zien er veel beter uit.

Ik heb de complete set op Blu Ray, het ziet er technisch wel goed uit op 16-9, al is het geen fraaie hoogvlieger qua extra's. Een extended versie met alle deleted scenes was toch aardig geweest, maar helaas.

Aan het eind van de rit is het een erg matige film. Maar net een vijfje, voor de moeite.

“Riddle me this, riddle me that, who's afraid of the big, black bat?”

Vroeger een favoriet, maar nu vooral lachwekkend slecht. Om met de positieve punten te beginnen, Val Kilmer is een waardig opvolger van Keaton als Batman/Bruce Wayne en speelt erg sterk. Ook Nicole Kidman is een waardig opvolgster van Basinger en Pfeiffer, en ze heeft een fijne chemie met Kilmer. De actiescènes zien er ook goed uit.

In de film komt een circus voor en zo voelt Batman Forever ook aan. Het is allemaal theatraal, cartoonesk en uitbundig, maar het gaat hierin veel te ver. De duistere sfeer uit de Burton films heeft plaatsgemaakt voor schijtlollige bad guys die vooral heel vervelend zijn. Carrey probeert er nog wat van te maken als de Riddler, maar echt overtuigend is het allemaal niet. Net zoals Jones, die echt verschrikkelijk acteert en hier zijn slechtste acteerprestatie uit zijn carrière neerzet. Harvey Dent/Two-Face is een interessant personage, maar wat ze er hier van maken... En dan krijg je er Robin ook nog bij, die vooral in de weg loopt.

“Riddle me this, riddle me that, who's afraid of the big, black bat?”

Ik was er helaas al een beetje bang voor maar, het is ook werkelijkheid geworden. Dit derde deel van de Batman reeks is een flinke tegenvaller. En hoewel ik er al met een minder gevoel in ging, werd op alle fronten duidelijk zichtbaar dat het veel werk van ‘Tim Burton’ is geweest maar, niet diezelfde touch en feeling wist te genereren en de film wist zeker niet dezelfde draad te volgen als de vorige twee delen, en dat heb ik denk ik het meeste gemist. Ja, ik was de vorige twee films ik niet al te positief over datgene wat ‘Burton’ liet zien, merendeels omdat ik toch de trilogie van ‘Nolan’ gewend ben en dat ook mijn favoriete delen zijn van de ‘Batman’ films, wou ik toch altijd al deze oude reeks een kans geven. Helaas vallen de films me stuk voor stuk toch wat tegen, en hoewel het nog best leuk begon bij de eerste ‘Batman’ film, kan ik niet wennen aan het overdreven gedoe van de films.

En ook hier gaat het volledig mis. Hoewel ik in het begin best kon wennen, een nieuwe Batman want ‘Michael Keaton’ is vervangen door ‘Val Kilmer’, dus ook een nieuwe start in mijn ogen van een wellicht leuk tijdperk met ‘Joel Schumacher’ aan het roer echter niks is minder waar. Want ‘Joel Schumacher’ moet het met de restjes doen die ‘Burton’ heeft achter gelaten en zoals ik al zei is het overal zichtbaar. De film is nochtans wat theatraal, echter niet een de hoedanigheid wat ‘Burton’ erin propte maar, ook niet met de klasse van ‘Burton’. En de film is zijn volledige charmes en sfeertje kwijt, waar de serie ontzettend duister begon, en dit ook een totale impact had op het sfeertje van deze films, is ‘Gotham City’ hier totaal niet duister en dus; totaal ook niet sfeervol. En dat is denk ik voor mij toch de grootste misser in deze film.

Toch fijn dat je ziet dat de heer ‘Burton’ nog wel in de productie, althans als ik de film moet geloven. Ik las hier in de berichtgeving al best komische berichten over het aftreden van ‘Burton’, en helaas hebben de filmmaatschappijen het tot op de dag van vandaag nog niet begrepen. Het is doodzonde een serie uit iemands zijn handen te rukken waar de regisseur in kwestie (het zijn vaak ook acteurs) toch zijn magie los heeft gelaten over het werkje. Daarom werkte het bij ‘Burton’ toch een stuk beter dan bij ‘Schumacher’.

Want ook de cast in deze film is om te huilen. ‘Val Kilmer’ was een best vreemde optie als nieuwe ‘Batman’, hij heeft simpel weg de kracht er niet voor en dat was ook te merken in de film waar zijn rol als ‘Bruce Wayne’ totaal niet goed uitpakte. En ook ‘Nicole Kidman’ is gewoonweg een trieste en slechte vervanging van de erg sterke ‘Michelle Pfeiffer’ uit het vorige deel, die ik overigens erg graag weer als ‘Catwoman’ had willen zien schitteren in deze film, met haar negende en laatste leven. Ook de komst van ‘Tommy Lee Jones’ is niet echt wat ik voor ogen had, die met ‘Harvey Two-Face’ eerder een slechte vorm van ‘Joker’ neerzette. Ook ‘Jim Carrey’ is een toevoeging waar ik even voor op mijn hoofd krapte maar, ik kwam echter wel tot de conclusie dat hij misschien de beste rol had in deze film.

Sowieso snap ik nog niet echt de dubbele tegenstander voor ‘Batman’, ik zie het als een bepaalde overkill. Ik snap best dat men de comics wou volgen, en zeker de film uit ’66 laat ook volgens mij meerdere tegen standers zien, je komt erachter in deze film dat twee uur te kort is. En het hypocriete hiervan is, of het komische (hoe je het zelf wil zien); de film voelt dan alsnog super traag, saai en niet interessant aan. In twee uur krijg je het gevoel dat beiden vijanden toch wel leuk op elkaar in lopen maar, de uitwerking zeer triestig is en dit nooit goed tot stand kwam. Ik overzie graag één grote tegenstander, iets waar ‘Burton’ zich wel goed mee wist te vermaken, zo voelen alle rollen wat specialer aan, is de film een stuk overzichtelijker om te volgen en wellicht werd het verhaal dan ook wat leuker. Ook de rechterhand ‘Robin’ vond ik best overbodig, dit maakt in mijn ogen gewoon geen ‘Batman’ film en zorgde vooral voor het feit dat de film niet meer om deze vleermuis draait.

Want het script had me (zoals ik al zei) best wel te pakken op het begin maar, verloor ontzettend veel punten door het beroerde uitwerken van ‘Schumacher’. Ik had dan toch echt veel te veel van deze film verwacht. Ik maak me klaar voor het volgende deel, die volgens de cijfers en alle meningen dus ook een stuk slechter moet zijn…

Batman Forever sprak me met Val Kilmer als Batman wel aan. In vele opzichten mijns inziens beter dan Michael Keaton. Charisma factor toch wel een van de meest doorslaggevende die inherent is aan deze rol. Op alle andere fronten is dit een draak van een film. Jim Carrey is veel te explosief met zijn stijl en lijkt hier te bedenken dat met zijn karikatuur de film om hem draait en Tommy Lee Jones moet lekker blijven doen waar hij wel goed in is. Het verhaal blijft dan over en dat is ook niet bijster interessant. Te rommelig en te veel willen brengen zonder enige interessante leidraad.

Was that over the top? I can never tell...

Een Batman film die ik helaas nog niet aan mijn collectie heb weten toe te voegen en eigenlijk zag ik wel eens uit na een herkijk, iets dat toch erg lang geleden is. Ik kan me herinneren dat ik de film zag na uitkomst maar daarna niet meer. Fijn dat de tv in dit geval uitkomst bood, dus gisteren met een biertje even lekker meegepakt.

En laat ik meteen beginnen dat ik eigenlijk niet begrijp waarom deze film niet veel beter scoort dan het erg matige Batman and Robin uit 1997, want dat vind ik toch echt een hele slechte film terwijl ik deze Batman Forever best oke vind. Duidelijk is wel dat de fantastische sfeer van Burton niet gehandhaafd wordt, de boeven verre van eng zijn zelfs een beetje dommig, Tommy Lee Jones zijn hand overspeelt en een beetje een karikatuur is, de achtervolging op het hysterische af is, en het geheel uitbundig en kleurrijk is. En de muziek heeft net zo zijn zwakke momenten en O'Donnnell is beeldvulling, een leeg karakter.

Een kutfilm dus als je zo dat waslijstje opdreunt, maar nee, dat is wat mij betreft toch niet het geval. Want waar Batman Forever toch wel in slaagt is de vibe van een stripverfilming. De film heeft wel zeker een paar donkere en sfeervol shots van de straten van Gotham, de bende onder de fluor of graffiti of whatever is erg mooi, we hebben een prachtige Kidman die er fantastisch uitziet in haar pakje als ze aan het boksen is en we mogen zeker niet het prachtige nummer van U2 vergeten, nog altijd een singletje van Hold me, thrill me, kiss me, kill me in de cd collectie liggen.

Ster van de film is toch wel Jim Carey. Nadeel is dat het altijd hetzelfde is met Carey, want in feite heb je altijd de zelfde bekken, lachjes en kreten met Carey of dat nu The Mask is, Ace Ventura of deze The Riddler. Maar toch weet Nygma na zijn wording tot de groene schurk zeker te overtuigen en vormt met Harvey toch een zalig duo met als hoogtepunt de inval op Huize Wayne en de vernietiging van de cave. Voeg daar een prima soundtrack aan toe van Goldenthal waar de nodige elementen van Demolition Man in te herkennen zijn en dan is de mix wel klaar.

Dus, zoals ik zeg, ik vind dit best oké en ook meer dan vermakelijk. Kilmer schijnt niet echt gelukkig geweest te zijn en schijnt na een hatelijk opmerking van De Niro of Pacino op de set van Heat heel snel de cape aan de wilgen te hebben gehangen. Slim achteraf want hier na werd het pas echt slecht.

Aardige kinderfilm, maar veel te onnozel en karikaturaal om te gelden als volwaardige Batman-film. De claustrofobische Burton-versie van Gotham is deels overeind gebleven, maar verder is al het gemene en duistere compleet verdwenen. Jones en Carrey spelen de kleurloze Kilmer weg, maar bereiken het omgekeerde. Het toont dat Jones een veelzijdig acteur is, maar net als Carrey speelt hij eigenlijk een versie van de Joker alleen heeft Schumacher er met Two-Face en de Riddler een andere naam op geplakt. Carrey als de Riddler is zelfs totaal overbodig, de film blijft zo hangen tussen twee schurken die allebei hun moment niet ten volle kunnen nemen. Intussen krijgen we ook nog de redelijke zijsprong naar Robin en het liefdesverhaaltje tussen Bruce Wayne en Chase Meridian. Jones als ondergrondse maffiafiguur en Carrey als maffe versie van de Joker die de handen in mekaar slaan had veel beter kunnen werken, maar dan had de film ook fundamenteel herwerkt moeten worden. Gelukkig hebben we de afgelopen jaren een pak betere Batman-films gehad en is deze wat tussen de plooien gevallen.

Deze weer herzien op 4K en deze Batman film samen met Robin the Boy wonder.

Is meer een stripboek met hier en daar wat teveel over de top gekke grollen gedrag van Tommy Lee Jones en Jim Carrey als de Superschurken Two Face en The Riddler.

Een Batman film, met een minder serieuze kant, die meer de dolle dwaze komedie kant op gaat.

You love it, or you hate it.

De decors en miniatuur en animatie werk, zijn zeer aanwezig in deze film, maar toch stoort het niet, in deze film.

Vanwege het stripboek achtige film werk.

Een film met een prima cast.

De soundtracks van U2 met de track Hold me, thrill me, kiss me kill me is een te gekke song en Seal met de track Kiss from a rose is ook een schitterende song en grote nummer èèn hit vroeger.

Een beetje een dolle dwaze Batman film, maar blijft entertainen.

Weer van genoten.

Nicole Kidman marathon 10#

Deze film al ontiegelijk vaak gezien en is echt nostalgie voor mij. Het blijft een erg goede en vermakelijke film om te zien vandaar ook mijn hoge beoordeling. De cast is perfect, vooral Carey is geknipt voor deze rol. Kidman speelt de lekkere stoot en heeft best een grote rol. Kilmer daar zijn de meningen over verdeeld, maar ik vind hem een redelijke Batman/Bruce Wayne vertolken. Ik vind Bruce Wayne sowieso best een stoïcijns, afstandelijk en te stijf personage dus vandaar dat het wat vlak overkomt, maar dat hoort zo. Hoef je niet veel voor te acteren, maar is hoe dan ook niet echt storend. Wel een erg lekker lijf. Jones wordt weggespeeld door Carey, maar heeft ook zo zijn momenten om uit te blinken in bijvoorbeeld de opening. En dan nog Barrymore, Mazar en O'Donnell in kleinere rollen. Een sterrencast dus.

Een hele andere film dan de Burton films, maar ik vind beide leuk in hun eigen soort. Dit is luchtiger, komischer en cartoonesk achtig, Burton zijn films waren wat duisterder en donkerder. Hou ik allebei van. Vooral Gotham zelf vind ik heel gaaf in deze film. Heel kleurrijk en futuristisch bijna.

Toch had ik gehoopt dat er wat meer vechtscenes in zouden zitten en het eindgevecht wat moeilijker zou zijn. Het gaat allemaal wat makkelijk.

Het was namelijk zo dat Burton deze ook zou gaan regisseren en ik ben heel erg benieuwd welke richting hij hiermee was opgegaan en hoe het eruit had gezien. Ook ben ik erg nieuwsgierig naar de lange Director's Cut van deze film. Al ben ik bang dat we die nooit gaan zien.

Beoordeling blijft staan.

Batman Forever is de eerste film waarbij Joel Schumacher het stokje van Tim Burton overneemt. De man wordt volgens mij door het grootste deel van de fanbase verafschuwt, maar ik vond dit altijd wel meevallen. Dit was sowieso mijn eerste Batman-film, omdat hij onderdeel was van de complete filmografie van Jim Carrey die ik destijds aan het verslinden was. Pas daarna zag ik het werk van Burton, dus wellicht dat dit Forever ten goede kwam.

Maar ook nu vind ik dit eigenlijk nog steeds wel prima te verteren. Val Kilmer is bijvoorbeeld best een nette opvolger van Michael Keaton. Ik kan niet zeggen dat ik hem minder sterk vind in de rol van Bruce Wayne of diens alter ego. De film is vooral kinderlijker qua toon dan Batman Returns, maar dat vind ik geeneens een heel verwonderlijke zet. Je kan je immers afvragen hoeveel kinderen konden met de duistere sfeer, het politieke subplotje en de seksuele opmerkingen afkomstig van zowel Catwoman als Penguin.

Dat Batman Forever een beetje doorslaat in de gekozen route is dan wel weer iets wat ik kan beamen. De film is soms behoorlijk hysterisch. Van Jim Carrey kan je het verwachten en kan ik het over het algemeen ook goed hebben, hoewel ook hij hier een aantal missers ertussen heeft, met name wanneer hij nog Edward Nygma is. Zodra hij zijn groene pak mag aantrekken en The Riddler wordt, is het allemaal een stuk beter te behappen. Zijn werk wordt veelal gezien als een imitatie van Nicholson in deel 1, maar daar ben ik het mee oneens. Ik vind dat dit veel meer voortborduurt op zijn eerdere rollen als Ace Ventura en The Mask. Tommy Lee Jones is daarentegen wel echt gewoon 9/10 keer gruwelijk irritant met zijn belachelijk vreemde overacting en vormt daarmee een smetje op de film. Geen idee wat hij hier aan het doen was, maar het lijkt een pijnlijke poging om Carrey van het scherm te willen spelen. De chemie tussen beide heren was er niet op de set, maar is ook in de film niet terug te zien.

Verder zijn er nog wel meer punten te benoemen: Nicole Kidmans personage is abnormaal hitsig, Chris O'Donnell als Robin is een onnodige toevoeging en Gotham ziet er bij vlagen lelijk uit. Een aantal shots komen regelrecht uit de computer en zien er gewoon niet uit. Qua look had Burton het naar mijn mening iets beter voor elkaar. Toch staat er wel tegenover dat de film wel gewoon goed weet te vermaken. Het is zo'n kleurrijk, over-the-top feestje dat je eigenlijk benieuwd blijft naar wat nog komen gaat: een gevalletje 'zo fout dat het leuk wordt'. De film wordt in ieder geval nooit saai, kent best wat lollige scènes en voelt door de gekozen aanpak echt als een stripboekverfilming. Verder nog een compliment voor de soundtrack: Elliot Goldenthal weet Danny Elfman best verdienstelijk op te volgen (niet even goed, maar oké) en ook de popnummers van o.a. U2 en Seal zijn leuke toevoegingen.

Ik verlaag mijn score wel met een half punt, waardoor ik 'm nu dezelfde score toeken als Returns.

3*