Rock of Ages (2012)

Helaas is de film een stuk zoeter gebleken dan ik had gehoopt. Het leunde teveel op de karakters van de twee tieners, die ook niet heel sterk acteerde. Gelukkig zit de film wel bomvol geniale bijrollen. De liedjes zijn vaak erg sterk, alleen zaten er gewoon iets teveel nummers in. De film is zeker niet voor iedereen weggelegd, maar iedereen zou Cruise moeten zien schitteren als Stacee Jaxx.

3.5*

Heeft een aantal leuke vondsten zoals Hey Man en Mary J. Blige maar over het algemeen is deze musical iets te fanatiek. Het begon direct al vrij hopeloos toen Sherrie van haar platen beroofd werd en na een kort gesprek met een vreemdeling glimlachend naar een baan als serveerster ging solliciteren. Nogal vreemd dat niemand actie ondernam. Vrijwel alle personages acteren matig en de nummers zijn beslist goed uitgekozen maar iedereen begon zonder aanleiding te zingen en dat vond ik vervelend. Tom Cruise vult zijn rol weer mooi in maar uiteindelijk lijkt het helemaal niet te draaien om deze Stacee Jaxx en wordt er veelvoudig afgedwaalt naar oppervlakkige zijwegen. De romance staat hierbij stiekem op de voorgrond en is vrij clichématig. Een verzameling van teleurstellende typetjes uit de ooit zo succesvolle rockjaren.

Slechtste film die ik in jaren heb gezien, nog een bioscoopkaartje voor gekocht ook. Wat de term 'rock' in de titel te zoeken heeft snap ik niet, de film hangt aan elkaar van zielloze poppy covers in auto-tune-modus. Paar aardige nummers die er in zitten worden geheel verkracht. Zit muzikaal ergens tussen High School Musical en Glee in, en zowel Hough als Boneta zijn volstrekt ongeloofwaardig. Bijrollen zijn des te pijnlijker, Baldwin is totaal miscast en Giamattti is niet uit te staan. Laten we over Russell Brand maar niet beginnen, hopeloze poging om wat humor in deze makke prent brengen, maar net zo vervelend - en pijnlijk ongrappig - als die kutaap en die flauwe homokus. Enfin, met moeite uitgezeten ... had beter het voorbeeld van diverse mensen in de zaal gevolgd en na 20 minuten naar buiten moeten benen. Trieste bedoening dit.

0,5*

Geen misse film.

Wel goed gezongen en geacteerd door Tom Cruise.

Ik ben persoonlijk geen Cruise fan, maar dit behaalde toch even mijn achting.

Waarom dan toch zo'n lage score, omdat het me meer toneel leek dan film,

en ook de humor was niet echt op zijn plaats,

maar de muziek erin maakte da wel goed

Tja musicals, ik weet nooit zo goed wat ik ermee moet. Bij Sweeney Todd sleepten Tim Burton en Johnny Depp me erdoorheen, hier is de kwaliteit wat minder. De 2 hoofdpersonen hebben (net als de liedjes die ze zingen) een hoog Glee-gehalte. En acteren kunnen ze niet al te best. Daarom hangt er veel af van de bijrollen. Bont bezet op papier, in de praktijk niet allemaal succesvol.

Mary J. Blige doet niks meer dan figureren, meest overbodige rol v/d film.

Zeta-Jones overdrijft het net iets teveel, beetje ongemakkelijk om naar te kijken.

Giamatti is perfect als gladde manager, een van de pluspunten.

Brand doet wilde en talrijke pogingen om het humor-gehalte op te krikken en slaagt wellicht vaker dan hij faalt, er zitten wat missers tussen.

Baldwin staat misschien iets teveel op de automatische piloot, niet echt veel bezieling in het personage.

Akerman moet het vooral hebben van haar scenes met Cruise, maar het blijft de mooiste vrouw in de film.

En last but not least, Tom Cruise. Geweldig als constant verdoofde rocker met zijn eeuwige lege blik. Hij laat goed zien dat werkelijk elke emotie uit hem gezogen is door zijn liefdeloze carriere. En ook fantastische chemie met alle vrouwen (vooral Akerman), je ziet ze smelten als hij dichterbij komt.

Vlakke, te lange musical waarin de glamrock van eind jaren '80 centraal staat. Best leuk om een eindeloze parade van 'foute' rocksongs langs te horen komen, maar inhoudelijk schiet de film behoorlijk tekort. De hoofdrolspelers zijn niet interessant en bepaalde plotlijntjes gaan werkelijk nergens over. Gelukkig zijn bepaalde bijrollen geïnspireerd gecast; vooral Tom Cruise als een Axl Rose-kloon is een gouden greep. Het is allemaal net niet genoeg om het geheel drijvende te houden, maar er zijn hier en daar toch wel wat leuke momenten.

Nog redelijk vermakelijk en makkelijk uitgezeten, maar alle bekende ''rock / pop'' songs uit de jaren '80, worden veelal zonder enige overtuiging geplaybackt. Ziet er vaak niet uit, vooral bij Hough en Boneta. Typisch een film ook die alle overbekende platen gebruikt die we al 438 keer gehoord hebben.

Maar oké, Tom Cruise is best geinig en de film kent wel wat leuke scénes.. toch zal deze 'Rock of Ages' mede dankzij het slap en veel te gepolijst vertelde verhaal niet lang bijblijven. Want dit was echt geen rock, 80's, of wat dan ook maar. Die ''echte'' sfeer voel je hier nergens. Kreeg soms ook kromme tenen als er weer iemand uit het niets begon te jodelen. Maar heb wel een paar keer gelachen.

Mijn god als ik had geweten dat dit een muzikaal was, was ik er nooit aan begonnen want aan musicals heb ik een broertje dood. De opening van de film was voor mij dan ook gelijk een grote schok. Ik ben een groot fan van stevige rock muziek en heavy metal maar dan wel in de originele zin van het woord en niet van verkrachtingen door acteurs (vooral het vreselijke gekrijs van Diego Boneta en Julianne Hough deed pijn aan mijn oren, de laatste is overigens wel een fraaie verschijning). Dus telkens als iemand een liedje (de meeste liedjes in deze film zijn overigens soft/knuffel rock) begon te verkrachten heb ik snel op de voorruitspoelknop gedrukt (heeft me meer dan een uur ellende bespaard, al met al heb ik deze film in ongeveer 45 minuten bekeken).

Het flauwe verhaal stelt eigenlijk weinig voor en is ook behoorlijk kinderachtig en cliché maar het zag er visueel nog wel aardig uit. Het was opzicht best leuk dat een aantal bekende acteurs (o.a. Tom Cruise, Alec Baldwin, Russell Brand, Malin Akerman en de altijd fraaie Catherine Zeta-Jones) zich voor deze film geleend hebben maar eerlijk gezegd vond ik het maar een beschamende en zielige vertoning van hun. De film staat mede betiteld als een komedie maar dit soort flauwe en kinderachtige humor is niet echt aan mij besteedt. Nee deze film was een echte afknapper voor me. Als ik deze film in de bioscoop helemaal had moeten uitzien had ik me waarschijnlijk een kogel door de kop gejaagd om aan de kwelling te ontkomen.

Hmm... heb er een beetje een dubbel gevoel over. Er zitten naar mijn mening een aantal sterke, maar ook een aantal echt zwakkepunten in. Ten eerste, waar ik mij echt aan ergerde, dat "Boah echt kei-harde Rock-'n-Roll" effect wat ze probeerden te creëren: Met de softste rock die ik me kan voorstellen. Oke, er zitten een aantal nummers in die wel oké zijn, maar de meeste nummers zijn van die gladde liedjes waarvan ik de artiesten écht níet associeer met een heftige stoere artiest, zoals Tom Cruise in deze film moet voorstellen. Daarnaast zijn ook de twee hoofdpersonen niet het sterotype rockers...

Maargoed, soms lukte het me om hier doorheen te kijken, hoewel het persoonlijk soms erg moeilijk was, en toen zag ik toch ook wel dat het verhaal toch wel heel goed was, op papier dus. De sfeer (met uitzondering van de muziek dus) die de film opwekt is uitermate goed. De personages zijn soms wel een beetje oppervlakkig, maar deze film is niet bedoeld om tot in de diepte uitgewerkte personages te hebben: het gaat vooral om de muziek en het verhaal; maar toch leuk om te zien hoe ze die personages echt als de sterotype jaren '80 rocker proberen neer ze zetten.

En nog een aantal andere dingen die ik niet heel geweldig vond, was bijvoorbeeld die concertzaal. Die vond ik voor een 'gerenomeerd gigantisch en de beste van de VS'-zaal toch wel errug klein. Ook in die tijd nog.


Al met al toch een film die lekker wegkeek. De film bevatte welliswaar een aantal punten, die voornamelijk persoonlijk, mij totaal niet bevielen, doordat de film duidelijk meer op het grote publiek gericht is, maar dat wordt toch weer goed gecompenseerd door de uniekheid van de film en het goed uitgewerkte verhaal.

3*

Een grote teleurstelling.

Ik heb lang gewacht om Rock of Ages te zien. De film speelde maar een paar weken in de bioscoop en niemand wilde mee, en ook pindakazen lukte niet. Ik was erg blij toen ik 'm eindelijk kon bestellen op de tv-theek.

De film begon erg goed, over the top, maar erg vermakelijk, want zo moet musical zijn. Maar na twintig minuutjes werd het verhaal erg slap en saai. Zelfs voorspelbaar. Normaal gezien kan ik dit door de vingers zien in een musical, maar in dit geval was het echt niet verdraagbaar.

De film heeft erg veel personages en stuk voor stuk zijn ze verschrikkelijk vervelend, met Tom Cruise als dieptepunt. Het enige lichtpuntje was dan nog Catherine Zita-Jones. Haar versie van Hit Me with Your Best Shot was erg leuk. Jullianne Hough en Diego Boneta speelden erg stereotiepe personages waardoor ze niet geloofwaardig overkwamen.

2,5*

I wanna know what love is...

Tsja, daar heb ik nou eindelijk na al die jaren ook een beeld bij. Die tong. Blauw van het lachen, buikpijn.

Helaas is het wel een van de erg weinige momenten in de film die ook maar in de verte grappig zijn. Verder moet het van de muziek komen. Big-hair-rock. Jaren-80 Bon-Jovi gekweel. Daar kan ik nog wel wat van hebben, maar twee uur achter elkaar is wel wat lang. Dan zijn de gelukte grappen toch wat te schaars - zo fout zijn Tom Cruise en CZJ nou ook weer niet dat het daarom de moeite waard wordt.

Een beetje meer venijn had de film een stuk beter gemaakt.

What the... had geen idee wat hiervan te verwachten, maar het bleek dus een musical.

Met 80s hairbandsmuziek ook nog.. hm..

geen idee wie ooit heeft gedacht dat dit een goed idee zou zijn, maar goed.

Laten we het er op houden dat het niet helemaal mijn ding is.

Mary J. Blige was dan nog een vocaal hoogtepuntje gelukkig.

'k vond het geen misse film, die het wel niet echt moet hebben van het verhaal, maar de muziek maakt veel goed. Tom Cruise was zeker niet slecht, net als de rest van de cast.

'k vond het wel een vermakelijke film, die vlot wegkijkt. Niet meteen een breinbreker, maar puur entertainment.

No, Jesus is my brother

Toen de trailer van Rock of Ages uitkwam een tijd geleden was ik wel geïnteresseerd. Je kon echter op den duur de televisie niet meer opzetten doordat je elke keer dezelfde trailer voorgeschoteld kreeg met hetzelfde fragment (het We built this city/We're not gonna take it duet) waardoor ik eigenlijk een beetje een degout van de film kreeg. Daardoor maar een tijdje gewacht met het kijken maar gisteravond dan toch eindelijk eens opgezet.

Rock of Ages is een film die op het eerste zicht wat probeert mee te pikken van het succes van series zoals Glee, het erg aanstekelijke Don't Stop Believing van Journey wordt zelfs in beide prominent gebruikt, en als fan van de serie kun je dit sowieso waarderen. Ik ben echter na 2 seizoenen met de reeks gestopt maar ik heb persoonlijk wel een zwak voor dit soort eighties muziek die perfect als setlist van een Guitar Hero game kan dienen. Rock of Ages is dan ook een film geworden met een zeer groot aantal muzikale intermezzo's (er komen zo'n dikke 20 nummers aan te pas) en vervelen doet de film dan ook nergens. Af en toe frons je je wenkbrauwen bij een choreografie zoals Catherina Zeta-Jones bij Hit Me With Your Best Shot maar over het algemeen barst de film van een vermakelijke en vrolijke sfeer. Dat het verhaal van de eerste tot de laatste minuut voorspelbaar is, dat had iedereen wel kunnen zien aankomen maar in dit genre eis ik eigenlijk niet bijzonder veel meer. En om de een of andere bizarre reden heb ik ook altijd wel een zwak voor de cliché relatie in dit soort films. Natuurlijk gaan Sherrie en Drew uiteindelijk toch terug bij elkaar komen, natuurlijk gaat het terug grote liefde zijn en natuurlijk zullen ze heel de wereld veroveren maar het heeft toch een zekere charme. Enige minpuntje moet de bijrol van de journaliste zijn, was niet echt op haar plaats.

Ik verwachte om aan Rock of Ages maximaal een 3.5* kwijt te geraken. Dat is dus uiteindelijk niet gebeurt en dat is voornamelijk te wijten aan een aantal erg sterke bijrollen. Ik dacht eerst dat het de bedoeling was dat Russel Brand de rol van superster ging spelen (zoals in Forgetting Sarah Marshall en Get Him to the Greek) maar die eer ging naar Tom Cruise. Jaja, exit het spionnenleven en welkom in de muziekwereld. Cruise doet dit dan ook echt enorm geslaagd en lijkt zich erg te amuseren. De ietwat kleine rol voor Russell Brand is trouwens ook wel geslaagd, lekker droog bij momenten, maar ook Paul Giamatti wist me erg aangenaam te verrassen. Had nooit gedacht dat hij het er goed van ging afbrengen maar als kruiperige manager is hij goed op dreef. De film teert naast de muziek vooral op de relatie tussen Julianne Hough en Diego Boneta. Beide geheel onbekend bij mij maar ze weten het aangenaam te brengen. En die Hough mag er zeker en vast wezen, binnenkort me maar eens aan de remake van Footloose wagen. De bijrollen van Catherina Zeta-Jones en Alec Baldwin zijn wat verwaarloosbaar maar wel tof om Eli Roth nog even te zien als director van de boysband video.

De kracht van Rock of Ages zit hem voornamelijk in de soundtrack. Het gebruik van het woord Rock is misschien wat overdreven maar het jaren 80 sfeertje voelt enorm leuk aan. De cast is goed op dreef en de keuze om Tom Cruise de rol van Stacee Jaxx te geven is geniaal. Ik moet de eerste slechte film van 2012 nog tegenkomen.

4*

Ik snap niet waarom mensen deze film in de regel zo slecht beoordelen.

Ik heb slechtere films gezien.

Bij heel veel spektakelfilms gaat het om de specialeffects etc.

Had Avatar een goede verhaallijn?

Ook hier mag het verhaal flinterdun zijn en ik zou me voor kunnen stellen dat mensen van na 1990 er niet veel mee zullen hebben, maar voor mij was het een reis terug in de tijd.

Zoveel herkenning uit de rockscene van de jaren 80, de tijd dat er nog echt muziek gemaakt werd en niet bijna alles uit een electronisch kastje gestampt werd. Getoupeerde kuifen, wat ik ook had toen ik nog haar had (hahaha), foute kleding. Alles zie je terug in deze voor mij geslaagde musical, maar dat is uiteraard persoonlijk.

Voor mij was de film in ieder geval een groot feest. Gewoon pure entertainment zonder heftige verhaallijnen en een top soundtrack.

4.0 Als je fan bent van Tom Cruise kijken deze film wat is hij een veelzijdig acteur.Ik had deze film een dikke 5 willen geven maar daar was de rol te kort voor van Mr Cruise.Deze man is toch met recht een echte filmster,de camara houd van hem.Ik had niet verwacht dat hij zo goed kon zingen.We hadden hem uiteraard al eens horen zingen in Top Gun Cocktail en Jerry Maguire .Het was daarom totale verassing dat hij het er weer top van afbracht.Maar goed kijk maar eens naar Magnolia en Tropic thunder dan weet je deze man kan alles.Maar voor de rest vond ik ook julianne hough erg pleasant om te zien en wat een prachtige benen .Zij deed ook mee in de remake van Footloose en die redde de film nog van de ondergang.Al met al leuke film met leuke liedjes,je voelt je helemaal happy naar het zien van deze film.

Nah.

De keyscene voor mij is het optreden van het "foute" boybandje op het einde. Een hele zaal rockers die wat onbeholpen een nieuw muziekgenre aanhoren en beginnen morren omdat dat soort "hippe" muziek niet bij hun wereldje past. Uiteraard worden de jongens van het podium geboe'd, waarna de echte rockers met een even plat en onnozel popnummertje aan komen zetten. Het werkt voor mij gewoon niet, een publiek voor ruw in leer getooid volk dat uit z'n dak gaat op supermelige poprockriedeltjes.

Verder een saaiig verhaaltje, twee zoutloze hoofdpersonages en een resem aan niet aan te horen popnummertjes van vroeger. Het is dat Brand en Giamatti de pijn nog een beetje verlichten, want van de wanprestatie van Cruise moet deze film het absoluut niet hebben.

Rock (& Roll), het zal wel nooit wat voor mij worden. Een hoop stoer gedoe met melige muziek, meer kan ik van deze film niet maken. De punten gaan naar een zelfdzaam aardige bijrol.

1.0*

Rock of Ages wordt gedragen door Tom Cruise als Stacee Jaxx. De enige echte rocker was naar mijn gevoel alleen Russell Brand (naast Tom Cruise dan).Hij was tevens ook de enige met humor.

Wat heeft Tom Cruise hier toch een puike prestatie neergezet. Hij heeft ook de perfecte leeftijd en lichaamsbouw, om een doorgewinterde Rockstar 'legende' te spelen. De manier waarom hij bijna continue high was, in een andere wereld, dit heeft hij erg goed gedaan. Zelfs zijn manier van lopen, zitten, staan en praten, hij heeft zijn karakter echt goed vorm gegeven. Uiteraard ben ik ook zeer verrast door zijn goede stemgeluid bij het zingen.

Ik ben niet zo weg van de nieuwelingen. Leuk blond meisje, leuke nogal sullige jongen. Hun liefdes verhaal vond ik wel erg cliché. Ik kreeg het gevoel alsog ik naar pubers keek.

Ik denk dat Catherine Zeta-Jones als Patricia Whitmore, iets té erg in haar rol is opgegaan. Ze kwam erg geforceerd en overdreven over. Ik werd bang van haar. Ik vond haar leuker in de musical Chicago.

De film was wel erg lang, dat komt vast wel door de liedjes. Ik was niet weg van de liedjes, het waren steeds covers en mash ups van bekende nummers, maar het sloeg bij mij helaas niet aan.

Omdat de opzet van deze film/musical toch de Rock muziek was, en ik weinig rock muziek heb gezien; Vanwege het feit dat de twee hoofdrolspelers eigenlijk meer op bijrollen lijken, daar dat Tom Cruise gewoon overheerst in de film omdat hij als enige wèl goed acteert, geef ik het een onvoldoende. I Love Rock&Roll, and I am disappointed, want de film leek inderdaad meer op Glee. Stacee Jaxx en Russell Brand daargelaten natuurlijk.

2.5*

ik ga eens anders een film beoordelen, en waarom? nou kijk Ik ging deze film kijken met het idee van, méh... en dacht ach... de liedjes zijn vast wel leuk. Maar dat ik de film ging kijken en hij was afgelopen, had ik me enorm met deze film vermaakt. Het verhaal is niet denderend en behalve tom cruise, zijn de acteer prestatie's wat matig, maar de 2 beeldschone dames, de leuke covers en goede techniek van deze film (met name de belichting (ik studeer film dan ga je daar op letten xD) waren echt heel goed gedaan, er zit een goede sfeer in, en de techniek heeft bij deze film ckr een overduidelijke rol. dus ondanks de matige acteer prestatie's en matige verhaal heb ik me enorm vermaakt

Matige film waarin een meisje naar Hollywood afreist om het daar proberen te maken. Deze musical heeft een lekkere soundtrack en het ziet er allemaal ook goed uit. Vooral vanwege de leuke setting (Los Angeles eind jaren '80 en de rockmuziek uit die tijd). Een erg dun verhaaltje en het gaat ook te lang door voor 3.0 sterren.

best leuke en licht aparte musical die het vooral moet hebben van de nostalgische muziek en de acteurs die er duidelijk veel plezier in gehad hebben.

Het leuke aan ROA is dat we minder het cheesy grease en hairspray gedoe op ons bord krijgen maar gewoon rock, ook al is deze soms duidelijk wat opgepimpt naar een jonger publiek. Tom Cruise is geweldig in deze rol en z'n personage, zijn akte is dan ook het beste van de film. hij krijgt een zekere diepgang in z'n personage en benut dat ten volle. ook Brand en Baldwin waren best hilarisch als licht homoseksuele buddy's en ook Zeta Jones was weer een lust om naar te kijken al vond ik haar wel minder acteren. De muziek is heerlijk, vooral in het eerste deel is het echt nog rock die de bovenhand, naar het einde toe veranderd het ietsje meer maar op zich is het allesbehalve slecht.

Het einde is voorspelbaar maar toch nogal licht eigenzinnig en apart door alle rare personages. en ook al is er waarschijnlijk aan gesleuteld, ik vond cruise best een gave zangstem hebben. (en dat blonde nieuwkomertje mocht er ook wel wezen )

Om een of andere reden vind ik Hairspray erg leuk. Dat aanstekelijke is ook in Rock of Ages terug te zien.

De juiste sfeer van de tachtiger jaren zit er erg goed in en is leuk om aan te zien. Het verhaal is redelijk standaard en wordt nergens echt iets speciaals of maar een beetje bijzonder. Toch blijft het over de gehele lijn heel erg vermaken. Komt ook door de liedjes. Weet dat het gebasseerd is op een musical, maar moet toch even kwijt dat er perfecte liedjes keuzes in RoA zitten.

Cruise steelt toch wel de show met zijn aapje. Er waren wel twee ontzettende miscast bij. Giamatti en Zeta-Jones hebben hier duidelijk niets te zoeken. Snap verder niet de kritieken op Brand en Baldwin die het toch leuk doen.

All in all toch een geweldige trip down memory lane met fantastische liedjes.

Glee goes Metal. Rock of Ages is niet bepaald een echte rockfilm, maar eerder een soort aflevering van Glee, maar dan zonder de leuke personages. Inclusief de bekende Glee-coverhit Don't stop believin' van Journey. De film zoekt wat haar weg tussen een komische rockfilm (maar de humor werkt niet) of eerder een parodie op het genre (wat evengoed niet werkt). De echte rockliefhebber blijft op z'n honger zitten. De hits zijn soms wel leuk, al zijn ze vrij soft gebracht. Dat het vooral de commerciële metalhits zijn neem ik er wel bij.

Tom Cruise is als parodie soms wel leuk. Hij zou z'n personages gebaseerd hebben op een mix tussen Jim Morrison en Axl Rose. Beide wel kleurrijke figuren, maar Cruise blijft toch een karaokeversie. De 2 hoofdtortelduiven zijn vrij saai en de randpersonages zijn wel zeer karikaturaal.

Ik hou wel van het genre, dus een straf is deze film niet. Maar de nummers zijn ook weer niet zó goed gebracht, de film is eerder een parodie en voelt aan als een tienerfilm. En te weinig nummers hadden sterke choreografieën, wat toch wel had gemogen van een musical. Plezier dan op z'n minst de kijkers die van dat genre houden.

Enorm all over the place.

Het heeft aanvankelijk nog best een aardige opzet, maar hoe langer het duurt hoe meer de film uiteenvalt in wisselvalligheid. Soms scènes of grappen die oprecht leuk zijn, vaker dingen waar totaal niks aan is. Tom Cruise bijvoorbeeld. Leuk hoor, om hem eens in zo'n rol te zien, alleen zijn veel scènes met hem zo traag en best vervelend dat ze eigenlijk de film alleen nog maar verder ophouden (maar wel weer gelachen om sommige dingen, dat hij bijvoorbeeld elke vrouw bij haar borst pakt).

En veel te veel liedjes ter onderbreking. Ik heb normaal gesproken niets tegen musicals, maar in deze film is het gewoon niet zo leuk en echt too much.

Maar goed, het is soms dus wel grappig, Russell Brandt's rol is constant wel vermakelijk en ook Paul Giamatti is altijd goed, waardoor het geen totale ramp is, maar verder heb ik dit soms op anderhalve snelheid moeten kijken omdat er anders geen doorkomen aan was.

2,25*

Een traktatie voor liefhebbers van 80s classic rock die het overgrote deel van deze musical kunnen meezingen. Het gebruik van hits van o.a. Foreigner, Poison, Warrant en David Lee Roth werkt uitstekend in de energieke eerste helft van deze rockmusical waarin Sherrie [Julianne Hough] met slechts $17 naar Hollywood reist in de hoop een carrière als rockzangeres op te bouwen. Ze kan haar geluk niet op als een toevallige ontmoeting met Drew [Diego Boneta] leidt tot een baan als barvrouw bij de legendarische Bourbon Run, geleidt door Dennis Dupree [Alec Baldwin], vooral omdat haar eerste werkdag samen valt met een exclusief optreden van de rockband Arsenal met rockicoon Stacee Jaxx [Tom Cruise]. Maar een groep vrouwen onder leiding van Patricia Whitmore [Catherine Zeta-Jones], de vrouw van de burgemeester [Ray Cranston], is vastbesloten ervoor te zorgen dat deze poel des verderfs voorgoed zijn deuren moet sluiten.

Hoewel Tom Cruise wel erg campy is als Stacee Jaxx, is het eerste uur erg vermakelijk met een paar inventieve muzikale mash-ups en een fantastische Catherine Zeta-Jones wiens uitvoering van Pat Benatars 'Hit Me With You Best Shot' het hoogtepunt van de film is. Helaas verdwijnt Jones in de tweede helft naar de achtergrond en moeten we het doen met een vrij standaard romantisch drama, omlijst door niet al te originele power ballads. Daardoor valt het tweede uur wat tegen. Dit is er wel ééntje voor liefhebbers van de muziek. Als je niets hebt met powerballads en de eerder genoemde artiesten mag je één ster van deze score afhalen.

Het moet rond het jaar 2010 geweest zijn dat ik deze musical op Broadway gezien heb. Dat is te lang geleden voor mij om een één op één vergelijking te kunnen maken met deze film. Het komt mij voor dat de film meer populaire nummers uit de jaren 80 bevat dan de theateruitvoering. Wat nagenoeg hetzelfde is, is het aanstekelijk enthousiasme van de sexy cast. Het verhaaltje stelt niet veel voor, maar dat is dan ook enkel bedoeld om de muziek aan elkaar te rijgen. Ik ben een liefhebber van de muziek uit (o.a.) de jaren 80. Vooral daarom heb ik mij prima vermaakt met deze film. Julianne Hough is waarlijk een plaatje.

Volgens de beschrijving op Comedy Central zou deze film hetzelfde doen voor "80's rock anthems" als Mamma mia deed voor de liedjes van ABBA, maar zonder echt een fan van onze Zweedse vrienden te zijn luister ik toch duizend keer liever naar The winner takes it all dan naar I want to know what love is. Inderdaad, hier spreekt (schrijft) iemand zonder enige liefde (nostalgisch of anderszins) voor wat de jaren 80 aan hair-metal of aanverwante pop uitbraakte, dus ik begon al met een flinke achterstand aan deze film, en de twee charismaloze hoofdrolspelers hielpen niet om mij milder te stemmen. Gelukkig geeft Tom Cruise zoals gebruikelijk weer alles en stelt Paul Giamatti nooit teleur, en op de vormgeving is weinig aan te merken, dus ik heb me hier toch manmoedig doorheen geslagen, maar zo leuk als de soundtrack begon (met Guns n' Roses) werd hij daarna nergens meer, en affiniteit met die muzikale periode lijkt me toch wel een pré om van deze film echt te kunnen genieten.

Leuke rock musical met een vette knipoog. Het verhaal is lekker doorsnee en bewandelt de bekende en voorspelbare paden. Niks mis mee, zolang het de aandacht maar voldoende vast blijft houden. En dat doet het, mede dankzij de heerlijke jaren ‘80 rockklassiekers en de leuke cheese rollen van diverse Hollywood sterren. Gewoon lekker fout en voor een niet musical liefhebber, best goed te doen. 3.0/3.5