Vile (2011)

Doorsnee geschreeuw.

Eigenlijk te zot voor woorden dat zo'n belachelijk idee zo serieus wordt uitgewerkt. Dat siert een torture film in deze categorie echt totaal niet. Nogal tam werkje als je nagaat hoeveel bizarre mogelijkheden er op de loer liggen. Sheridan lijkt het belangrijker te vinden dat z'n personages allemaal een moment krijgen om de 'diepte' in te gaan. Pfffrt, what?! Het torture sub genre is altijd al wat armoedig geweest, met gelukkig nog wel een boel uitschieters naar boven die zich nestelen als genre klassieker. Vile is wat dat betreft een kansloze toevoeging.

Leuk.

Mist inderdaad wel wat inkoppertjes. Zo is de camera iets te vergevingsgezind, waardoor de smerigheid vaak niet visueel maar enkel met wat soundeffects vormgegeven wordt. Nog steeds cringeworthy bij momenten, het was gewoon beter geweest wanneer het iets directer in beeld zou gebracht worden.

Verder een typisch Saw concept met lichte twist. Genoeg voor een genrefilm als deze, het concept is ook best nasty. Genoeg gore momentjes, al gaat het nooit in overdrive. Acteurs zijn borderline maar kunnen er nog net mee door. Einde is ook niet meteen geniaal, maar voldoet.

Een échte genrefilm dus, die niet inzit met originaliteit, maar gewoon lekker z'n ding doet en links en rechts wat interessante aanpassingen maakt om het allemaal boeiend te houden voor de doorwinterde genrefans.

3.0*

Tijdens mijn zoektocht naar nieuwe, interessante horrortitels stuitte ik op Vile. Bij gebrek aan beter viel vanavond de keuze dan ook op deze film, omdat het plot het dichtst bij mijn 'mood' kwam.

En gelukkig, het viel in ieder geval niet tegen want mijn verwachtingen waren niet hoog. Ik had een dertien in een dozijn film verwacht en dat kreeg ik ook. Er waren duidelijk mindere momenten, maar over het algemeen was het prima uitkijkbaar. De personages an sich stoorden me niet (altijd fijn) en de hele setting sprak me wel aan. Het martelgebeuren had iets beter uitgewerkt kunnen worden en kwam helaas niet vaak schokkend over, maar wanneer je in staat bent je verbeelding aan te spreken is het best te doen.

Aardig tussendoortje, maar weet zich nergens te onderscheiden. Van dit soort films zijn er veel, en veel betere.

Doorsnee martelhorror.

Dus geen echte verrassingen hier, een hoop inwisselbare personages en aardige gore.

Van het verhaaltje moet je sowieso niks verwachten en het vrij dunne plot wordt dan ook als kapstok gebruikt voor de vele martel scènes. Dit wordt op zich wel redelijk in beeld gebracht.

Maar hoelang kan zoiets leuk blijven is de vraag. Nou niet erg lang, na wat martelingen had ik het wel weer gezien. Plus ik snap het effect van de sentimentele soundtrack niet die soms wordt ingezet als een marteling bijna teneinde is, dat haalt juist de rauwheid ervan af vind ik.

Al met al is dit gewoonweg geen boeiend filmpje, het zoveelste in zijn soort. Je zult hier dan ook niks nieuws vinden, misschien leuk voor de mensen die nog niet zoveel van zulke films hebben gezien.

Kleine 2,0 sterren.

Een martelporno prutje dat nergens aan de kook komt. Tenzij je het pannetje water meeneemt. Levert een scène op die het eigenlijk in vuur en vlam moet zetten, maar totaal niet overkomt en abrupt wordt beëindigd. Tekenend voor de film, die op geen enkel vlak iets weet te bewerkstelligen. Hét haakje van Vile zal zijn dat het slachtoffers heeft die elkaar moeten pijnigen.

Dan zou je iets met groepsdynamiek en dergelijke moeten doen, maar daar is de cast niet op berekend en het scenario laat zich ook al snel in de kaarten kijken. Wie wie is of gaat zijn, ligt er dik bovenop. Een drukkende ambiance heeft het met deze drukte niet. Visueel een nogal fletse, wiebelende bedoening met merkwaardige overgangetjes en rare muziekkeuzes.

Gorehounds komen al met al ook niet echt aan hun trekken. Wat ze elkaar zoal aandoen, heeft wel eens iets sappigs (hoe dom ook, ik moest lachen om die schaaf), maar het is vaak de suggestie die het samen met het geluid moet doen. De grootste pijn die Sheridan met z'n film veroorzaakt, is dat er geen einde aan lijkt te komen. En dat voor nog geen negentig minuutjes.

De toon word onmiddellijk gezet door te openen met een martel scene met een man op een soort operatie tafel die soda in een fikse wond zet .

bruut en kort .

Dan vervolgens de titel ( ik ben blanco gaan kijken , wist niet wat me te wachten stond )

En de titel is dus Vile , wat o.a staat voor verachtelijk,laaghartig en gemeen .

dan weet je dus wel hoe laat het is, tijd voor torture horror .En leg je voor dat genre de lat best hoog .

Het idee is dat men door middel van extreme pijn een stof aanmaakt , en dat als men genoeg van deze stof heeft vrijgegeven , er een beloning volgt .

Het zou een wat complexere opdracht van jigsaw kunnen zijn.

Dus de vergelijking met Saw is snel gemaakt .

Maar dat is het niet . het acteer werk is beneden pijl , het is slordig geschoten , en ik was er na een uur wel klaar mee.

Wonderbaarlijk genoeg had regisseur Taylor Sheridan wel degelijk iets in zich ( wat je hier nergens kan ontdekken ) want 6 jaar later maakte hij de uitstekende thriller Wind River met jeremy renner .

De martel scene's ( mag graag op zijn tijd een torture horror zien ) waren totaal niet indrukwekkend .

Er kwam haast geen goede make up , dan wel special FX aan te pas .

En het idee is eigenlijk al na uur al genoeg geweest , ik was er wel klaar mee.

Het concept an sich met de pijn stof , had prima kunnen werken .

maar ik vond het niks ,

Ok.

Wel een prima filmpje dit van Sheridan. Niet een hele goede, maar het is wel een aparte horrorfilm geworden. Ook weer iets totaal anders dan de film die hij 6 jaar later maakte, namelijk Wind River. Die vond ik echter wat saaier, deze vond ik wat makkelijker doorheen te komen.

Met dank ook aan het concept, dat best ruw wordt gebruikt. Het is een idiote gedachte, door middel van pijn je vrijheid winnen, maar in horrorfilms heb ik het nog niet eerder gezien. Wel concepten die erop lijken, maar zoiets als Vile komt dan weer met een kleine twist. Sheridan weet dit best redelijk te benutten, al was er meer uit te halen.

Zoals wel vaker is een struikelblok bij horrorfilms de intens oninteressante personages. Ook Vile ontwijkt dit struikelblok niet en zo krijgen we eigenlijk de personages die we typisch in deze situatie kunnen verwachten. De bad guys en de good guys dus eigenlijk, al vanaf het begin is het merkbaar wie wie gaat worden.

Het geweld is hard, maar toch is het de toon die het meeste werk verricht. De toon is namelijk serieus en koud, waardoor het geweld iets harder aankomt. Wat er uiteindelijk wordt laten zien valt mee, al wordt het relatief genadeloos gebracht. Het is toch wel de regie die de scenes harder laat aanvoelen en daarmee het waarschijnlijk beperkte budget een beetje weg poetst.

Visueel is het verder prima gedecoreerd en het camerawerk is goed, maar toch is het wat saai allemaal. Montage werkt niet echt mee en het verloop is en net wat te traag om boeiend te blijven. Richting het einde wordt de film ook iets te pretentieus waardoor er toch een halfje van de score afgaat.

De film wil soms te ver buiten zijn lijntjes treden. Deze film had beter gewerkt als ze het vanaf het begin bij het concept hadden gehouden en hier binnen waren gebleven. Zo'n flauwe twist waarbij er iemand in het complot bleek te zitten vind ik altijd zo'n makkelijke uitweg. Verder had het wel ietsje vlotter gemogen, maar in het algemeen is het geen hele slechte film. Wel eentje die beter had kunnen zijn.

Ranzige, onsmakelijke martelporno van regisseur Taylor Sheridan, die later meer tot zijn recht zou komen als maker van bijvoorbeeld Wind River en de televisieserie Yellowstone. Na een erg slecht en vooral amateuristisch begin wordt de film zowaar best spannend en intens, al ligt dit meer aan het slimme concept dan aan de uitwerking van het geheel, dat veel te wensen overlaat. Niet veel meer dan een tweederangs Saw-kloon, derhalve. Grappig detail: Maynard James Keenan, de zanger van de band Tool, heeft een klein rolletje (niet dat ik hem heb herkend); later zou Sheridan een nummer van de band gebruiken in de pilot-aflevering van Yellowstone.

In de film wordt geopperd dat seks ook dezelfde chemicaliën kan produceren als gemarteld worden. Tja voor welke keuze zal je gaan? Precies! Maar logica...euh nee dit is een horrorfilm?! Met een plot over een kamer met vreemden die toevallig zonder hun toestemming worden opgesloten in het kader van een experiment, is het niet moeilijk te raden waar dat naar toe gaat! En anders zal de SAW-achtige hoes (met een tang en een gebroken tand) elke twijfel wel wegnemen! De proefpersonen in kwestie moeten een flesje, dat uiteraard het gemakkelijkst wordt geproduceerd tijdens van extreme pijn, met hersenvloeistof vullen. Regisseur Taylor Sheridan brengt solide martelporno voor de horror-liefhebber van dit subgenre. Alhoewel de camera soms wel te snel wegdraait, kan je het slechter treffen! De film heeft ook de gewoonte om softe dramatische muziek te gebruiken bij de martelscènes.. ja echt! Maar ach weet je, dit had ook veel slechter kunnen zijn.

Mwah, deze Saw rip-off met martelporno deed me eigenlijk niet zo heel veel als ik eerlijk ben. Staat al best lang in mijn kijk lijst maar, nooit echt aan toe gekomen. Tot ik hem laatst weer voorbij zag komen toen ik films uitzocht voor de horrorfilm challenge en de film opzich mijn aandacht wel weer wist te pakken. Maar uiteindelijk had ik er misschien ook niet zo heel veel van moeten verwachten. Ik ben eerlijk als ik zeg dat de film best de nodige potentie kent, duidelijk ook wel een hobbyprojectje van Sheridan die hier duidelijk een eigen visie voor had, alleen weet hij het niet zo heel lekker over te brengen.

Toch misschien op bepaalde punten wel iets meer van verwacht. De martelingen zijn oké maar, nou ook niet zo luguber of goor als ik had verwacht. Op het eerste gezicht oogt deze film wel een stuk sterker, alleen komt het niet helemaal goed bij mij over. Toch wel jammer, dit soort projecten juich ik normaliter wel gewoon toe. Toch geinig om eens te zien, al blijft het wel echt bij één keer hoor. De film opent namelijk in mijn ogen véél sterker dan wat de film voor de rest heeft geproduceerd. Zijn inderdaad de personages allemaal niet zo héél bijzonder te noemen en dan valt een film als dit vaak toch wel een beetje weg.

Het concept vind ik dan best wel leuk. En best jammer dat er gewoon niet zo veel uit is gehaald. Het doet me een beetje denken aan de dark web horrorfilms die tien jaar later erg in trek waren, waar je toch al gauw dit soort type ideeën voorbij ziet komen. Elkaar martelen zodat er een bepaalde counter omhoog schiet, en ja er zitten echt wel enkele gore momentjes in maar, ik vond het allemaal niet heel extreem of noemenswaardig genoeg.