En Ville (2011)

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Wel prima achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

"Van welke eigenschap houd je van bij de man ?

Verlegenheid.

Waarom ?

Dat soort mannen zijn het eerlijkst."

"Wie haat je het meest ?

Mensen die altijd goed gehumeurd zijn.

Waarom ?

Die liegen of zijn blind."

Dit en vele andere wijs- en onwijsheden, daar zit deze film mee volgestouwd en meestal komt het uit de mond van jongeren.

Daadwerkelijke actie is er niet, maar de dialogen tussen de (vele) personages kunnen wel boeien, al zijn die niet passievol en eerder koel.

Bedenkingen over romantiek en maatschappelijk orde.

Lola Créton lijkt mij een actrice die we in de toekomst nog dikwijls zullen tegenkomen.

De meeste films zijn eendimensionaal. Dat wil zeggen, je krijgt een verhaal met beelden. Dat zegt niets over de kwaliteit. Er zijn ook films die zijn tweedimensionaal. En Ville is er zo een. Je krijgt beelden, prachtige beelden vaak, maar geen verhaal. Er is wel een verhaal, maar dat zit ergens anders. In een andere laag, waar je naar op zoek moet. Als je wilt. Of dat lukt is voor iedereen weer verschillend. Veel mensen vinden zo'n film verschrikkelijk. Ik ga graag op zoek, kijkend naar de beelden, luisterend naar de teksten, de expressies van de acteurs, en maar zien wat het oplevert.

Ik ga hier niet uitleggen welk verhaal er in deze film schuilt. Het is meer een gevoel. Maar Movsin vat het aardig samen. Of het nu echt een romantische relatie is, zoals de synopsis hier zegt, is nog maar de vraag. En of hun beider levens op z'n kop komen te staan, betwijfel ik ook. Maar het brengt hen allebei wel ergens. Ik vond het een prachtige film, waar ik gebouwd naar heb gekeken. En mensen, wat is die Lola Créton mooi. Daar kun je moeiteloos een film zonder verhaal en zonder veel gebeurtenissen mee maken.